Το 1992 ήταν μια δυνατή χρονιά σε επίπεδα καλλιτεχνικής δημιουργίας στο πλαίσιο αυτού που θα ονομάζαμε παγκόσμια pop culture στην πιο ευρεία της έννοια, δηλαδή τέχνη για τους πολλούς.
Στα σινεμά έπαιζε το Basic Instinct (χωρίς άλλα σχόλια για όσους πέρασαν την εφηβεία τους ερωτευμένοι με την Σάρον Στόουν). Οι λάτρεις της Hollywood καλτίλας περίμεναν πως και πως το Home Alone 2 και το Lethal Weapon 3. O Kevin Costner έσωζε τη συγχωρεμένη Whitney Houston από τους κακούς στο Bodyguard, και αυτή του τραγουδούσε με την αξεπέραστη φωνάρα της το I’ll always love you. Σάουντρακ της ταινίας κι ένα από τα σούπερ χιτ εκείνης της χρονιάς, αλλά όχι το μόνο.
Οι Bon Jovi κυκλοφορούσαν το θρυλικό “Bed of Roses”, η πιτσιρικαρία ξεφάντωνε στους ρυθμούς του “Rythm is a Dancer” από τους Snap, ενώ οι μύστες της αγγλικής ροκ άκουγαν “Friday I’m in Love”. Το δεύτερο single από το άλμπουμ Wish των Cure, της μπάντας που ακόμα κάποιοι προσπαθούν να αποφασίσουν που ανήκει μουσικά στα διάφορα υποείδη της ροκ.
Μπορεί να μην ξεκαθαρίσει ποτέ αν οι Cure είναι post-punk ή Gothic rock, καθώς οι ίδιοι επιμένουν να αρνούνται πεισματικά κάθε είδους κατηγοριοποίηση, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την κατηγοριοποίηση των Iron Maiden ως μια από τις κορυφαίες μεταλ μπάντες όλων των εποχών.
Και το 1992 οι Iron Maiden κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Fear of the Dark.
Οι ειδικοί είναι διχασμένοι για το αν το εν λόγω άλμπουμ ανήκει στα καλύτερα τους (έχουμε wannabe τέτοιους και στο σάιτ τρομάρα τους, οπότε ρωτήστε τους αν καίγεστε). Tο ομώνυμο τραγούδι του άλμπουμ όμως είναι σίγουρα κομματάρα (τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα ως μη ειδικός ή ορκισμένος μεταλάς).
Tο πιο ενδιαφέρον για το θέμα μας είναι οι στίχοι του που μοιάζουν να κολλάνε γάντι στην ατμόσφαιρα που έχει δημιουργηθεί από τη στιγμή που σφράγισε το ζευγάρι 1-8 για τα playoffs της Ευρωλίγκας.
Την κόρνα της λήξη στο play in της Ρεαλ με τη Μπάγερν ακολούθησε ένα κρεσέντο στα σοσιαλ μήντια, λέγε με τουιτερ. Κι αν είναι εν μέρει αναμενόμενο στο πράσινο τιελ να επικρατήσει μια διάθεση καζούρας για την “ατυχία” (εντός ή εκτός εισαγωγικών) του αιωνίου αντιπάλου να βρει απέναντι του τον κακό του δαίμονα τα τελευταία χρόνια στην Ευρωλίγκα, το ίδιο δεν μπορεί να ειπωθεί για αρκετές αντιδράσεις στο κόκκινο τιελ.
Διαβάζοντας τις φοβικές αντιδράσεις αρκετών κόκκινων οπαδών το πρώτο πράγμα που μου ήλθε στο μυαλό ήταν το ρεφραίν του Fear of the Dark, το οποίο νομίζω ότι μπορεί να παραφραστεί ιδανικά για την περίπτωση:
Fear of Real, fear of Real
I have a constant fear that defeat is always near
Fear of Real, fear of Real
I have a phobia that Real is always there
Το θέμα των στίχων στο τραγούδι αφορά ως γνωστόν στον φόβο ενός ανθρώπου για το σκοτάδι, έναν φόβο που φτάνει στα όρια της παράνοιας.
Οι στίχοι των Iron Maiden από το μακρινό 1992 μας βοηθούν, λοιπόν, να θέσουμε εμφατικά το κρίσιμο ερώτημα με το οποίο πρέπει να ξεκινήσει κάθε μπασκετική ανάλυση για το ματσάρισμα Ολυμπιακού Ρεαλ.
Πόσο παρανοϊκός είναι ο φόβος κάποιων κόκκινων οπαδών ή, αντίστοιχα, η πεποίθηση κάποιων εκ των αιώνιων αντιπάλων τους ότι η Ρεαλ θα σταθεί ανυπέρβλητο εμπόδιο στα playoff;
Θα ξεκινήσω το δικό μου take για τη σειρά με ένα disclaimer: Kαμία από τις φετινές σειρές playoff δεν έχει την προοπτική να γίνει περίπατος για έναν εκ των δύο αντιπάλων (μέχρι αποδείξεως του εναντίου πάντα).
That said, η σωστή μπασκετική ανάλυση βασίζεται πάντα στα δεδομένα που έχουμε στα χέρια μας για τις δύο ομάδες με βάση την απόδοσή τους μέσα στη σεζόν, και όχι σε μεταφυσικές προσεγγίσεις για το βάρος της φανέλας ή για την προϊστορία.
Κοιτάζοντας κανείς τα ονόματα των αντιπάλων μπορεί ο πρώτος συνειρμός να είναι ότι ο Ολυμπιακός είναι άτυχος που ως πρώτος βρίσκει αντίπαλο στη θέση 8 ολόκληρη Ρεαλ. Τα ονόματα των ομάδων και το βάρος της φανέλας όμως δεν παίζουν μπάσκετ. Μπάσκετ παίζουν οι παίκτες που φοράνε τις φανέλες.
Τα δεδομένα, λοιπόν, μας λένε ότι ο Ολυμπιακός πήρε πλεονέκτημα έδρας ως πρώτος για κάποιον λόγο, και για αντίστοιχο λόγο η Ρεαλ μπήκε τελευταία, 8η και καταϊδρωμένη στα playoff.
O Ολυμπιακός μπαίνει σε αυτή τη μονομαχία ως η τρίτη καλύτερη επίθεση της φετινής Ευρωλίγκας (121.9 ORTG) και η έβδομη καλύτερη άμυνα (115.2 DRTG – μαζί με την Efes), έχοντας το δεύτερο καλύτερο net rating (6.5).
H Ρεαλ από την άλλη μπαίνει στη μάχη με μία από τις χειρότερες επιθέσεις της λίγκας (115.6 ORTG), πέμπτη από το τέλος! Η άμυνα της από την άλλη είναι η καλύτερη της φετινής Ευρωλίγκας (112.1 DRTG).
Τα ξερά νούμερα της RS βέβαια δεν λένε την απόλυτη αλήθεια και σίγουρα δεν μπορούν να προκαθορίσουν το αποτέλεσμα μιας σειράς playoff. Αν κάτι μας έχει διδάξει το παρελθόν είναι ότι στα playoff συχνά τα πάντα ξεκινάνε από το μηδέν, και αυτά που έχουν συμβεί στη RS δεν μετράνε πολύ.
Σε κάθε περίπτωση ωστόσο η απόδοση μιας ομάδας μέσα στη σεζόν μας λέει αρκετά για το τι μπορούμε να περιμένουμε από αυτή και τι δεν μπορούμε να περιμένουμε σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.
Είναι γνωστό πχ. ότι ο Ολυμπιακός έχει την τάση να παίζει pack the paint άμυνα η οποία ρισκάρει κάποια ελεύθερα σουτ των αντιπάλων, προσπαθώντας φυσικά να δώσει αυτά τα σουτ στους χειρότερους αντίπαλους σουτερ .
Ένα δεδομένο για τη σειρά λοιπόν είναι ότι η φετινή Ρεάλ διευκολύνει πάρα πολύ αυτή την αμυντική στρατηγική, καθώς όλη τη σεζόν φέτος σουτάρει με 33.6% από το τρίποντο. Αν αυτό το κακό ποσοστό από μόνο του δεν λέει τα πάντα, μπορούμε να βγάλουμε ακόμα καλύτερα συμπεράσματα αν ρίξουμε μια ματιά στο ποιοι είναι οι καλύτεροι σουτερ της Ρεάλ στη RS:
Ο Αμπάλντε με το εντυπωσιακό 45.6% αλλά σε μόλις 2.3 εκτελεσμένα pg, ο Ντεκ με 40% αλλά επίσης σε μόνο 2 εκτελεσμένα pg, και ο Μούσα με 39.5% σε 3.5 εκτελεσμένα pg.
Με λίγα λόγια η Ρεαλ έχει ουσιαστικά μόνο έναν κανονικό αξιόπιστο σουτέρ τριών πόντων στο ρόστερ της φέτος, ο οποίος μάλιστα είναι σποτ σουτέρ.
Ο Γιουλ (ο μόνος καλός σουτερ off screen σε επίπεδο καριέρας) και ο Χεζόνια που δυνητικά μπορούν να εκτελέσουν καλά από τη γραμμή του τριπόντου διανύουν μια κακή σεζόν με τον πρώτο να εκτελεί με 29.2% και τον δεύτερο με 31.5%.
Ο Μάριο έχει μάλιστα τον μεγαλύτερο όγκο προσπαθειών από όλους στο ρόστερ (6.2 εκτελεσμένα pg). Δεύτερος σε όγκο προσπαθειών είναι ο Γιουλ με 4.6 εκτελεσμένα pg και τρίτος ο Καμπάτσο με 4.1 εκτελεσμένα pg και 31.6%.
Ο Καμπάτσο είναι από τη φύση του μετριόκακος από το τρίποντο, αλλά Γιουλ και Χεζόνια είναι δύο περιπτώσεις όπου η Ρεαλ μπορεί θεωρητικά να ελπίζει σε άνοδο του ποσοστού στα playoff.
Και εδώ υπάρχουν σοβαρές υποσημειώσεις όμως.
Ο Γιουλ είναι πλέον 37 χρονών, δεν (μπορεί να) είναι δηλαδή ο ίδιος παίκτης που έβαζε το μπάζερ μπήτερ μπροστά στον Φαλ πριν δύο χρόνια. Ου γαρ έρχεται μόνον το αγωνιστικό γήρας.
Ο Χεζόνια είναι ίσως ο παίκτης κλειδί για το επιθετικό ταβάνι που μπορεί να πιάσει η Ρεαλ σε αυτά τα playoff.
Το επιθετικό του ταλέντο είναι αδιαμφισβήτητο, αλλά η πνευματική διαχείριση στα κρίσιμα παραμένει σοβαρό ερωτηματικό. Το πρόβλημά του φέτος είναι ότι δείχνει να πνίγεται όλη τη σεζόν από το πρέπει που έχει πέσει πάνω του, να τραβήξει δηλαδή εκτελεστικά το κάρο σε μία κακοστημένη ομάδα.
Σε αυτό οφείλεται και ο καταποντισμός του ποσοστού του στο τρίποντο, το οποίο είχε ανέβει τα δύο προηγούμενα χρόνια. Ο Χεζόνια σε επίπεδο καριέρας είναι streaky από το τρίποντο με τα ποσοστά του να σταθεροποιούνται σε υψηλά ποσοστά μόνο τα δύο τελευταία χρόνια στη Ρεαλ.
Υπάρχει εξήγηση τόσο για την άνοδο των δύο προηγούμενων ετών όσο και για τη φετινή πτώση, και αυτή αφορά στο shot selection κυρίως.
Φέτος είναι ιδιαίτερα κακό γιατί οι άμυνες είναι πιο εύκολο να εστιάσουν πάνω του, καθώς δεν υπάρχουν δίπλα του παίχτες όπως ο Τσάτσο, ο Κοζέρ και ο Γιαμπουσέλε για να στρετσάρουν το γήπεδο και να του παρέχουν τα ίδια open looks με πέρσι μέσα από σωστή κυκλοφορία της μπάλας. Αυτό είναι εν πολλοίς η εξήγηση και για το πολύ κακό ποσοστό του Γιουλ σε συνδυασμό με το ηλικιακό.
Είμαι σίγουρος ότι ο Φαμπιάν Κοζερ θα παρακολουθεί όλη τη σεζόν τη Ρεαλ και θα μονολογεί με φωνή Τζίμι Μπάτλερ: “Rathan-Mayes over me? Rathan-Mayes over me?”.
Πέρα από τη μεταφυσική της φανέλας και τα στατιστικά της προϊστορίας, λοιπόν, η Ρεάλ θα πρέπει να κάνει μεγάλη υπέρβαση από τη γραμμή του τριπόντου ενάντια στη φετινή φύση της ως ομάδας για να μπορέσει να εμφανιστεί πραγματικά ανταγωνιστική στη σειρά.
Πόσο πιθανό είναι αυτό; Όχι ιδιαίτερα βάσει μπασκετικής λογικής (αλλά μένει να επιβεβαιωθεί και στο παρκέ).
Παράλληλα μπορεί να ελπίζει ότι ο σκληροτράχηλος Ντεκ θα χτυπήσει ανελέητα την αμυντική αδυναμία του Βεζένκοφ στο ποστ.
Το τελευταίο ωστόσο είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ομαδική επίδοση στο μακρινό σουτ κατά τη γνώμη μου, γιατί αν δεν υπάρχει ουσιαστική απειλή από το τρίποντο η κόκκινη άμυνα θα μπορεί να εστιάσει τις βοήθειες της εκεί που υπάρχει αδυναμία στην ατομική άμυνα στη ρακέτα.
Pack the paint, είπαμε.
Με δεδομένη την υπεροχή του Ολυμπιακού στο επιθετικό κομμάτι, η άμυνα μοιάζει να είναι εκείνο το κομμάτι του παιχνιδιού στο οποίο η Ρεάλ μπορεί να επενδύσει τις μεγαλύτερες ελπίδες της για να φέρει στα μέτρα της τη σειρά και να κοντράρει στα ίσα τον ανώτερο αντίπαλό της.
Ανοίγω παρένθεση εδώ για να πω ότι ο μόνος τρόπος να φέρει η Ρεαλ τα ματς στα μέτρα της είναι να δούμε πολύ κακό μπάσκετ με παιχνίδια που θα παιχτούν γύρω στους 70 πόντους. Δηλαδή να καταφέρει να ρίξει πολύ το επίπεδο της επιθετικής παραγωγής του Ολυμπιακού διατηρώντας παράλληλα το δικό της χαμηλό επίπεδο σταθερό, κοινώς να πονέσουν τα μάτια μας. Κλείνω την παρένθεση.
Θεωρητικά οι Μαδριλένοι φαίνεται να έχουν τα εργαλεία για να σταματήσουν το pnr Βεζένκοφ και Φουρνιέ (παρότι δεν το έκαναν αποτελεσματικά στο ματς της Μαδρίτης στη RS), καθώς διαθέτουν τα κορμιά για να πάνε σε switch εκεί και να αποφύγουν το μις ματς.
Επίσης ο Ταβάρες δίνει την πολυτέλεια να μην χρειάζεται να στείλουν βοήθειες στην άμυνα στον Φαλ, συνθήκη που συνήθως επιτρέπει στον Γάλλο ψηλό να διαπρέψει ως πλεημεκερ μοιράζοντας παιχνίδι στα κοψίματα των συμπαικτών του.
Εδώ κάνει enter o super star Εβαν Φουρνιέ και η ανάγκη – κατά την άποψή μου – ο κόουτς Μπαρτζώκας να είναι έτοιμος να βγει λίγο από την comfort zone του όσον αφορά το επιθετικό πλάνο της ομάδας του.
Ο Γάλλος είναι ο μόνος παίκτης του Ολυμπιακού για τον οποίο η Ρεαλ μπορεί να μην έχει την δυνατότητα να βρει αμυντικό αντίδοτο. Ο λόγος για αυτό είναι ξεκάθαρα ότι έχει τρομερό shooting range και είναι ο παίκτης που μπορεί να σκοτώσει την αντίπαλη άμυνα βγαίνοντας από τα σκρην ή σουτάροντας από ντρίπλα.
Η άμυνα της Ρεαλ είναι δομημένη γύρω από τον πυλώνα που λέγεται Ταβαρες, ο οποίος σκεπάζει τα πάντα από τα 4 μέτρα και μέσα.
Αν θέλει κανείς να δει πως σκοτώνεται το θηρίο που λέγεται Ταβάρες σε ματς υψηλής έντασης που οι άμυνες σφίγγουν, αρκεί να δει τον περσινό τελικό Ρεαλ – Παναθηναϊκού (αν αντέχουν δηλαδή οι φίλοι του ΟΣΦΠ να ξαναδούν την μεγαλειώδη παράσταση των Τζέριαν Γκραντ, Κέντρικ Ναν και του F4 MVP Κώστα Σλούκα – sorry not sorry, guys).
Κι εδώ ερχόμαστε στα ερωτηματικά του Ολυμπιακού σε αυτή τη σειρά.
Αν οι κόκκινοι ήταν στη φόρμα που είχαν πριν δυο μήνες, τότε στα δικά μου μάτια η σειρά θα ήταν για σκούπα. Έκτοτε όμως έχει κυλήσει αρκετό νερό στο αυλάκι και κυρίως αρκετοί τραυματισμοί που έχουν θέσει εκτός ρυθμού κάποιους παίκτες των ερυθρολεύκων.
Ο Φουρνιέ είναι το μεγαλύτερο άρμα μάχης για να γονατίσει την άμυνα της Ρεαλ, όπως είπα και πριν, αλλά σε μια σειρά αγώνων θα χρειαστεί βοήθεια και από κάποιον άλλον στα γκαρντ που με την απόδοση του θα βάλει σε κίνηση την άμυνα των Μαδριλένων.
Ο Ολυμπιακός μοιάζει αυτή τη στιγμή να έχει μόνο ένα γκαρντ που έχει την εμπειρία και είναι ετοιμοπόλεμο για να ανταπεξελθει σε ματς τέτοιων απαιτήσεων, τον Νάιτζελ Γουίλιαμς Γκος.
Ο Γκος (που αρκετοί κόκκινοι οπαδοί αγαπούν να μισούν, αλλά στα δικά μου μάτια είναι από τους καλύτερους «δεύτερους» PG στη διοργάνωση και για αυτό υπερπολύτιμος), παίζει στα κόκκινα τον τελευταίο μήνα αποδίδοντας αρκετά πάνω από τα λεφτά του.
Η δική του απόδοση, ειδικά ως υπασπιστής του Φουρνιέ, δηλαδή ως δεύτερος πυλώνας στα γκαρντ που θα απειλήσει μετά το πικ, μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο 3-1 και σε ένα πέμπτο ματς που θα είναι αίμα και άμμος.
Από κει και πέρα, μου είναι δύσκολο να εικάσω σε τι κατάσταση θα εμφανιστούν οι Φαλ και Μιλουτίνοφ σε αυτή τη σειρά, καθώς και ο Βιλντόζα, αφού έρχονται όλοι από τραυματισμούς και ο ρυθμός θα είναι ένα θέμα. Ο Λη είναι επίσης σοβαρό ερωτηματικό ως πρωτάρης σε τέτοιες καταστάσεις αλλά και παίχτης που ακόμα ψάχνει τα πατήματά του σε έναν διαφορετικό τρόπο παιχνιδιού από αυτόν που γνωρίζει καλά.
Ο Γουοκαπ δεν ξέρω αν προβλέπεται καν να επιστρέψει σε αυτά τα ματς, αλλά στα δικά μου μάτια η απουσία του στη συγκεκριμένη σειρά είναι περισσότερο ευλογία και λιγότερο πλήγμα για τον Ολυμπιακό. Η Ρεαλ είναι ομάδα που θα δώσει κυνικά το σουτ στον αδύναμο κρίκο του αντιπάλου στην επίθεση και ένας ανέτοιμος και εκτός ρυθμού Γουόκαπ μάλλον θα κάνει τη ζωή των παικτών του Ματέο πιο εύκολη.
Κλείνοντας λοιπόν, θα αποφύγω κάθε πρόβλεψη όχι γιατί θεωρώ ότι η σειρά δεν έχει ξεκάθαρο και αδιαμφισβήτητο φαβορί, αλλά γιατί περιμένω να δω την κατάσταση των τραυματιών του Ολυμπιακού στο πρώτο ματς.
Στα δικά μου μάτια αυτή είναι μια σειρά που εξαρτάται αποκλειστικά από την απόδοση της ομάδας του κόουτς Μπαρτζώκα.
Αυτοί μπορούν να την κερδίσουν ή να την χάσουν.