Στο διάσημο έργο του Ιρλανδού θεατρικού συγγραφέα Samuel Beckett «Περιμένοντας τον Γκοντό» (En attendant Godot) η βασική πλοκή διαδραματίζεται μπροστά σε ένα δέντρο όπου δύο τύποι περιμένουν έναν άλλον που όμως δεν έρχεται ποτέ.
Αυτόν τον άλλον τον λένε Γκοντό και κανείς δεν ξέρει ποιος είναι, καθώς παραμένει άφαντος σε όλο το έργο.
Κάποιοι θεωρούν ότι ο Γκοντό συμβολίζει τον θάνατο. Άλλοι τον ταυτίζουν με τον Θεό, βασισμένοι και στην ετυμολογία της λέξης (από το αγγλικό God και τη γαλλική κατάληξη ot – ο Μπέκετ παρότι Ιρλανδός έγραψε το πρωτότυπο στα γαλλικά).
Ο ίδιος ο Beckett όταν ρωτήθηκε απάντησε μάλλον σκωπτικά ότι αν ήξερε ποιος είναι ο Γκοντό θα το είχε κάνει σαφές στο έργο.
Δεν είναι δύσκολο να βρει κανείς ομοιότητες μεταξύ της ιστορίας του Beckett και του “σήριαλ” που βιώνουν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού από τότε που τραυματίστηκε και ο δεύτερος ψηλός της ομάδας, ο Omer Yurtseven.
Ένα σημαντικό κομμάτι αυτών των οπαδών μοιάζει να βρίσκεται στάσιμο και άβουλο μπροστά σε μια οθόνη, ακριβώς όπως οι δύο πρωταγωνιστές του Beckett κάθονταν μπροστά στο δέντρο, περιμένοντας να έλθει ο δικός τους Γκοντό, δηλαδή ένα πεντάρι που θα τους βγάλει από την υπαρξιακή αγωνία που τους έχει δημιουργήσει το ποιοτικό και ποσοτικό έλλειμμα στην πράσινη frontline.
Όπως και στο έργο όμως, ο Γκοντό, δηλαδή το πεντάρι-σωτήρας, δεν έρχεται παρά τα αντιθέτως λεγόμενα από τρίτους.
Αυτοί οι τρίτοι διαβεβαίωναν τους πράσινους οπαδούς πριν λίγες μέρες ότι αν μετά το πέρας του 48ωρου στο NBA ο ελεύθερος Daniel Theis αποφάσιζε να επιστρέψει στην Ευρώπη, τότε θα έπεφτε στην ανοιχτή αγκαλιά του Παναθηναϊκού, απαλλάσσοντάς τους επιτέλους από τις μπασκετικές-υπαρξιακές ανασφάλειές τους.
Ο Τheis όμως, ως άλλος Γκοντό, μάλλον δεν θα έλθει ποτέ στο ραντεβού του με τον μπασκετικό Παναθηναϊκό, όπως όλα δείχνουν.
Σε αντίθεση με το θεατρικό έργο, ωστόσο, είναι ένα πάρα πολύ υπαρκτό πρόσωπο και λέγεται ότι επέλεξε να πάει σε έναν αντίπαλο των πράσινων στην Ευρωλίγκα, τη Μονακό (του Βασίλη Σπανούλη, βεβαίως βεβαίως – όπως σπεύδουν να τονίσουν οι Έλληνες δημοσιογράφοι μετά από κάθε επιτυχία της συμπαθούς γαλλικής ομάδας, εντός ή εκτός παρκέ).
Αυτή η εξέλιξη ήταν αρκετή για να μετατρέψει την υπαρξιακή αγωνία πολλών πράσινων οπαδών σε οργή και αγανάκτηση.
Γαλουχημένοι στην παράλογη αντίληψη ότι δεν υπάρχει ελεύθερος παίχτης που μπορεί να αρνηθεί πρόταση από τον γαλαντόμο πρωταθλητή Ευρώπης, ξεχύθηκαν στις ρούγες του τουίτερ, άλλοι για να κατηγορήσουν τη διοίκηση για την αποτυχία, άλλοι για να “στολίσουν” τον Theis που τόλμησε να επιλέξει άλλη ομάδα, και κάποιοι για να κάνουν και τα δύο.
Και υπάρχουν βέβαια και αυτοί που κοντά σε όλα αυτά κατηγορούν σταθερά και τον Ataman εδώ και καιρό για εγκληματική ολιγωρία που δεν έχει πάρει ακόμα ψηλό, και προειδοποιούν για την απόλυτη καταστροφή που έρχεται.
Όλα αυτά μπορεί να φαίνονται αστεία σε όσους έχουν ένα στοιχειώδες επίπεδο ωριμότητας ως ενήλικες, ή μπορεί και να τους φαίνονται τραγικά.
Θα έλεγα ότι είναι λίγο κι από τα δύο αν το καλοσκεφτεί κανείς, δηλαδή τραγέλαφος.
Διότι μόνο τραγελαφικό μπορεί να χαρακτηριστεί το γεγονός ότι μία σημαντική μερίδα των πράσινων οπαδών έχει γαλουχηθεί με την αντίληψη ότι ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα στην οποία παρακαλούν για να έλθουν να παίξουν όλοι οι καλοί παίκτες.
Μια αντίληψη που προπαγανδίζει συστηματικά συγκεκριμένο γνωστό σάιτ με γνωστό και μη εξαιρετέο ρόλο στα παναθηναϊκά δρώμενα.
Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, όση ευθύνη φέρει αυτός που μοιράζει το “σανό”, άλλη τόση φέρει και αυτός που το καταπίνει αμάσητο.
Ειδικά όταν μιλάμε για ενήλικες με δικαίωμα ψήφου. Κοινώς, βρίσκουν και τα κάνουν κάποιοι δημοσιογράφοι (εντός ή εκτός εισαγωγικών).
Η στοιχειώδης ωριμότητα για έναν ενήλικα απαιτεί να έχεις μια στοιχειώδη ικανότητα να φιλτράρεις την πληροφορία. Τι σου λέει, ποιος στο λέει, με ποιο τρόπο, πότε και γιατί.
Είναι άλλο πράγμα πχ. να υποστηρίζει κανείς ότι ο Παναθηναϊκός από σχεδόν απαγορευτικός προορισμός για καλούς παίκτες μόλις πριν 3 χρόνια (με απόλυτη ευθύνη του ιδιοκτήτη του), έχει μεταμορφωθεί αντικειμενικά πλέον σε έναν ελκυστικό προορισμό (πάλι με απόλυτη ευθύνη της ίδιας ιδιοκτησίας).
Και είναι εντελώς διαφορετικό να βαυκαλίζεται με γραφικές απόψεις ότι ο ΠΑΟ δεν βλέπει πλέον καμία άλλη ομάδα και ότι όταν βγαίνει στην αγορά καλός παίκτης όλοι οι άλλοι κάνουν στην άκρη μέχρι να αποφασίσει ο Γιαννακόπουλος αν τον θέλει ή όχι.
Στον Theis είναι προφανές ότι έγινε μια καλή πρόταση από την πράσινη ΚΑΕ η οποία έχει αποδείξει στην πράξη εδω και περίπου δύο χρόνια ότι δεν φείδεται χρημάτων όταν πρόκειται για την ενίσχυση της ομάδας.
Είναι εντελώς αχρείαστες, λοιπόν, οι επικοινωνιακές φανφάρες που κυκλοφορούν ότι τάχα μου ο Παναθηναϊκός του έδινε σχεδόν τα διπλά από την επίσης πλούσια Μονακό.
Επίσης δεν υπάρχει κανένας λόγος να στοχοποιείται η διοίκηση, ο GM ή ο προπονητής επειδή χάθηκε ένας παίκτης από μία άλλη ομάδα που είναι διεκδικήτρια μιας θέσης στο Φ4, προσφέρει ένα όμορφο εργασιακό περιβάλλον και καλά χρήματα.
Αυτά συμβαίνουν. Έτσι λειτουργεί ο επαγγελματικός αθλητισμός.
Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, έχοντας και λίγο συναίσθηση της κοινωνικής πραγματικότητας, καμία διοίκηση δεν είναι υποχρεωμένη να σκορπάει εκατομμύρια σαν να μοιράζει στραγάλια όλο τον χρόνο. Ειδικά όταν μια ομάδα έχει ήδη ένα πολύ μεγάλο μπάτζετ.
Οι δικαιολογίες, λοιπόν, είναι αχρείαστες και γίνονται απαραίτητες μόνο όταν έχουν ακουστεί προπαγανδιστικές γραφικότητες τύπου “αν έλθει Ευρώπη ο Theis ο Παναθηναϊκός παίζει χωρίς αντίπαλο”.
Επίσης καλό θα ήταν να καταλάβουν όλοι ότι παίκτες όπως ο Theis που έχουν ήδη βγάλει πολλά εκατομμύρια στην καριέρα τους δεν έχουν απαραίτητα ως προτεραιότητα να πάρουν τα 2-3 κατοστάρικα επιπλέον τον χρόνο που θα τους προσφέρει μια ομάδα. Έχουν την πολυτέλεια να βάζουν άλλες προτεραιότητες όταν διαλέγουν νέο σταθμό στην καριέρα τους.
Μπορεί ο Theis να γουστάρει την γκλαμουριά του πριγκηπάτου π.χ. Το γεγονός ότι βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην πατρίδα του τη Γερμανία, ή το γεγονός ότι στη Μονακό δουλεύει ένας (έστω και βοηθός) προπονητής με τον οποίο έχει συνεργαστεί στο παρελθόν. Ή όλα αυτά μαζί.
Όπως και να έχει, δεν γεννήθηκε με το τριφύλλι πάνω από την κούνια του ο Theis και μπορεί να βρει χίλιους δυο καλούς λόγους για να θεωρεί τη Μονακό προτιμότερο προορισμό σε αυτή τη φάση της καριέρας του.
Get over it, λοιπόν, και πάμε στην ουσία του πράγματος.
Ποια είναι η ουσία; Ή πιο σωστά τι μας λένε οι τελευταίες εξελίξεις;
Το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός πήγε all in για τον Theis, όπως είχε πάει και για τον Fernando πριν μερικές εβδομάδες, μας δείχνει ένα πράγμα.
Ο Ataman κάθε άλλο παρά δεν ψάχνει στην αγορά και κάθε άλλο παρά δεν θέλει να προσθέσει παίκτη στην frontline, όπως του προσάπτουν διάφοροι καταστροφολόγοι στο τουίτερ.
Αυτό που δεν ψάχνει είναι να προσθέσει έναν οποιονδήποτε ψηλό. Ενδιαφέρεται μόνο για παίκτη από το πάνω ράφι. Με λίγα λόγια δεν είναι διατεθειμένος να διαταράξει τις ισορροπίες εντός ομάδας παρά μόνο αν ο νεοφερμένος μπορεί να κάνει δεδομένα περισσότερο καλό παρά κακό με την αναπόφευκτη εσωτερική ανακατάταξη που θα προκαλέσει.
Είναι σαφές ότι ο κόουτς “καίγεται” περισσότερο για το ποιοτικό και λιγότερο για το ποσοτικό έλλειμα που προέκυψε εμφατικά μετά και την αποδέσμευση του ούτως ή άλλως παρόντος-απόντος τη φετινή σεζόν Κώστα Αντετοκούνμπο.
Αυτό σημαίνει ότι έχει το βλέμμα του στραμμένο στα playoff πρωτίστως και λιγότερο στο υπόλοιπο της RS.
Το ποσοτικό άλλωστε αναμένεται να λυθεί με την επιστροφή του Yurtseven στο τέλος του μήνα, αλλά το ποιοτικό θα παραμείνει και μπορεί να αποδειχτεί σοβαρό πρόβλημα στα playoff. Αυτός είναι ο λόγος που τον Ataman τον ενδιαφέρει αποκλειστικά και μόνο να βρει παίκτη που θα κάνει σημαντική ποιοτική διαφορά σε συγκεκριμένα κομμάτια του παιχνιδιού.
Ο Theis ήταν τέτοιος γιατί τα χαρακτηριστικά του συμπλήρωναν εξαιρετικά τα χαρακτηριστικά των Yurtseven και Gabriel δημιουργώντας μια λειτουργική και ισχυρή γραμμή ψηλών εν τη απουσία του Lessort.
Και εδώ ερχόμαστε στον ελέφαντα στο δωμάτιο που δεν είναι άλλος από την περίφημη επιστροφή του Lessort.
Σε αντίθεση με τις φήμες και τις αισιόδοξες προβλέψεις που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο η λογική επιβάλλει να μην αγνοούμε τα δεδομένα. Και τα δεδομένα παραμένουν αυτά που έχει πει ο γιατρός του από την πρώτη στιγμή που εγχείρισε τον παίκτη.
Την ημέρα της εγχείρησης, λοιπόν, ο γιατρός δήλωσε ότι ο Lessort, αν όλα πάνε καλά με την αποθεραπεία του, θα μπορεί να μπει στις προπονήσεις της ομάδας σε τέσσερις μήνες.
Αυτή η δήλωση έγινε 20 Δεκέμβρη 2024. Do the math.
O Lessort με βάση το καλό σενάριο, σύμφωνα πάντα με τον γιατρό του, θα μπορεί να ξεκινήσει προπονήσεις με την ομάδα την ίδια εβδομάδα που θα αρχίσουν τα playoff της Ευρωλίγκας (22 Απρίλη) ή ελάχιστα νωρίτερα.
Αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορεί να παίξει στα playoff.
Η λογική λέει ότι αν όλα πάνε καλά, σύμφωνα με τον γιατρό του, και αν είναι ψυχολογικά και σωματικά έτοιμος, ίσως μπορέσει να προσφέρει στο Φ4 (με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα προκριθεί εκεί ο Παναθηναϊκός).
Με αυτά τα δεδομένα γίνεται πιο εύκολα κατανοητό γιατί ο Ataman ενδιαφέρεται μόνο για παίκτη από το πάνω ράφι. Διότι γνωρίζει ότι κατά 99% δεν μπορεί να υπολογίζει στον κυριαρχικό Lessort για τη φετινή Ευρωλίγκα.
Υπό αυτό το πρίσμα η διαφαινόμενη απώλεια του Theis είναι σίγουρα πλήγμα και πρόβλημα και δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Είμαι σίγουρος ότι ο κόουτς το γνωρίζει καλύτερα από μας αυτό. Ξέρει δηλαδή ότι χωρίς έναν ακόμα ποιοτικό ψηλό η ομάδα θα έχει μια εμφανή αχίλλειο πτέρνα όταν θα κρίνονται τα πάντα.
Και το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι πλέον οι διαθέσιμοι ψηλοί στην αγορά που μπορούν να κάνουν διαφορά τείνουν να εκλείψουν.
Σε αυτό το σημείο θα υπενθυμίσω τετριμμένα ότι ο Lessort δεν είναι απλώς ο καλύτερος σέντερ στην λίγκα, αλλά είναι ένας παίκτης με τρομερά κομβικό και ως εκ τούτου δυσαναπλήρωτα επιδραστικό ρόλο στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού.
Αυτό μπορεί να το παραδέχονται πολλοί στα λόγια, αλλά στην πράξη λίγοι δείχνουν να το κατανοούν πραγματικά όταν αξιολογούν τον τρόπο που κινείται ο Ataman στο μεταγραφικό παζάρι. Για αυτό είναι καλό να το τονίζουμε ξανά και ξανά αν θέλουμε να έχουμε σωστή αντίληψη της κατάστασης.
Το γεγονός ότι η ομάδα έχασε έναν παίκτη με ένα ρόλο τόσο κομβικό που δεν συναντάς συχνά σε πολλές ομάδες είναι μια ατυχία που δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμη.
Ο επακόλουθος μακροχρόνιος τραυματισμός και του δεύτερου σέντερ έκανε την κατάσταση μοναδικά δύσκολη. Η αγορά δεν προσφέρει ανά πάσα στιγμή καλές λύσεις στα προβλήματα τραυματισμών. Πόσω μάλλον όταν αυτά είναι τόσο δυσεπίλυτα εκ των έσω.
Ο Παναθηναϊκός, λοιπόν, παλεύει φέτος με προβλήματα που εύκολα θα μπορούσαν να τον είχαν γονατίσει. Αυτή τη στιγμή όμως είναι εντός τετράδας και διεκδικεί στα ίσια το πλεονέκτημα έδρας. Let’s give the coach some credit for that.
Και αν τελικά καταφέρει να εξασφαλίσει το πλεονέκτημα τότε θα είναι – έστω και οριακά – το φαβορί απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο βρει στα playoff, καθώς το ΟΑΚΑ παραμένει μια από τις πιο δύσκολες έδρες της Ευρώπης.
Τα δεδομένα λοιπόν είναι ξεκάθαρα.
Η ομάδα μπαίνει στην τελική ευθεία της σεζόν, εκεί που κρίνονται οι τίτλοι δηλαδή, μέσα σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο που δημιούργησε η άνευ προηγουμένου αποψίλωση της ρακέτας της. Διοίκηση και προπονητής προσπαθούν να καλύψουν το ποιοτικό έλλειμμα όσο καλύτερα μπορούν, κάνοντας δυνατές οικονομικές προσφορές στους καλύτερους διαθέσιμους ψηλούς στην αγορά. Στους παίκτες δηλαδή που μπορούν να κάνουν τη δουλειά που θέλει ο προπονητής, καλύπτοντας εν μέρει και συνδυαστικά με τους υπάρχοντες ψηλούς το τεράστιο κενό του Lessort.
Το γεγονός ότι μέχρι τώρα οι προσπάθειες αυτές δεν έχουν αποδώσει καρπούς δεν έχει να κάνει με ολιγωρία ή καπρίτσιο του κόουτς, ούτε με λάθος χειρισμούς της διοίκησης. Είναι εμφανέστατα ένα αποτέλεσμα μαζεμένων συγκυριών και αναποδιών.
Π.χ ότι Ο Yurtseven τραυματίστηκε αφότου είχε προσυμφωνήσει ο Fernando με τη Ρεάλ ή ότι o Theis δείχνει να προτιμάει ένα περιβάλον με κάποια γνώριμα πρόσωπα που εμπιστεύεται.
Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, λοιπόν, οι πράσινοι οπαδοί οφείλουν να είναι ρεαλιστές και να αρχίσουν να συμβιβάζονται με την ιδέα ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο η ομάδα να πάει τελικά στα playοff χωρίς προσθήκη ψηλού. Να πάει δηλαδή μόνο με τους Omer, Gabriel και με τον Μήτογλου στον παραδοσιακό ρόλο τρίτου για λίγα λεπτά.
Με άλλα λόγια δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το σενάριο ότι στην τελική ευθεία της σεζόν δεν θα κατέβει στο γήπεδο ο καλύτερος δυνατός Παναθηναϊκός στα χαρτιά, όπως είχε σχεδιαστεί το καλοκαίρι δηλαδή.
Και ο Ataman το γνωρίζει αυτό. Δεν είναι ούτε αφελής ούτε χαβαλές. Για αυτό, ξαναλέω και τονίζω, ψάχνει τόσο καιρό να προσθέσει ψηλό από το πάνω ράφι.
Ωστόσο ο Ataman είναι αποδεδειγμένα και νικητής (με διαφορά ο κόουτς με την πιο winner mentality στην Ευρωλίγκα τα τελευταία χρόνια). Όπως και να πάει η ομάδα του στα playoff, δεν θα κάτσει ποτέ να κλαφτεί και να μοιρολατρίσει. Ούτε θα τα παρατήσει.
Θα πάει για να κερδίσει με αυτούς που έχει.
Γιατί ο Ataman είναι το ακριβώς αντίθετο των δύο τύπων στο έργο του Beckett που περιμέναν άβουλα και μοιρολατρικά τον Γκοντό.
Αν υπάρχει ένας που μπορεί να καταφέρει να πάει μέχρι το τέλος του δρόμου και φέτος παρά τις αντιξοότητες και να δημιουργήσει ένα έπος μεγαλύτερο κι από το περσινό, αυτός είναι ο Ataman.
Μπορεί και να μην το καταφέρει βέβαια. Οι πιθανότητες είναι ξεκάθαρα εναντίον του, όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση.
Το σίγουρο είναι, όμως, ότι αν ο Παναθηναϊκός καταφέρει να φτάσει στο Φ4 θα είναι επιτυχία υπό αυτές τις συνθήκες.
Σε κάθε περίπτωση σημασία δεν έχει μόνον ο προορισμός αλλά και το ταξίδι. Και όποιος δεν μπορεί να εκτιμήσει τις δυσκολίες του ταξιδιού, δεν θα εκτιμήσει ποτέ σωστά και τον τελικό προορισμό.
Όποιος θέλει να ξεγράψει από τώρα την ομάδα του Σλούκα, του Nunn, και του Grant (της καλύτερης γραμμής γκαρντ στη διοργάνωση δηλαδή), έχει το δικαίωμα να το κάνει.
Όποιος θέλει να ξεγράψει την ομάδα του Juancho και του Osman, έχει το δικαίωμα να το κάνει.
Όποιος θέλει να ξεγράψει την ομάδα του Ergin Ataman, του προπονητή που κέρδισε 3 Ευρωλίγκες τα τελευταία 5 χρόνια, έχει επίσης δικαίωμα να το κάνει.
Μακάρι να τους υποτιμήσουν και οι αντίπαλοι έτσι, να τους δείξουν το ίδιο disrespect που δείχνουν κάποιοι οπαδοί της ομάδας.
Εμείς θα επιμένουμε να είμαστε ενάντια στην ατέρμονη γκρίνια και καταστροφολογία που δείχνει έλλειψη σεβασμού σε ό,τι έχει πετύχει αυτή η ομάδα από πέρσι που στήθηκε.
Θα περιμένουμε πάντα το καλύτερο από τον Παναθηναϊκό του Ergin Ataman γιατί είναι μια ομάδα νικητών που έχουν στόχο τους τίτλους, και θα επισημαίνουμε με γόνιμη κριτική διάθεση αυτά που δείχνει ή δεν δείχνει η ομάδα κάθε φορά στο παρκέ.
Απολογισμό θα κάνουμε στο τέλος της σεζόν, με ψυχραιμία και έχοντας όλα τα δεδομένα στη διάθεσή μας.
Αλλά θα τον κάνουμε έχοντας πάντα υπόψιν μας ότι στον αθλητισμό δεν γίνεται να είσαι ισόβιος πρωταθλητής και κυρίως ότι υπάρχουν χρονιές όπου οι ατυχίες δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμες. Θα επιμένουμε δηλαδή να έχουμε τη στοιχειώδη ωριμότητα να μπορούμε να αντέξουμε στην ιδέα ότι στον αθλητισμό νικάνε και οι αντίπαλοι κάποιες φορές.
Όσοι δεν μπορούν να το κάνουν ας κάθονται μπροστά στο δέντρο να μιζεριάζουν περιμένοντας τον ψηλό.