Το βράδυ της Παρασκευής, αμέσως μετά το ματς με την Efes και τη νέα ήττα του Παναθηναϊκού με κάτω τα χέρια, έκανα το κάτωθι σχόλιο στο τουίτερ.
Οι αντιδράσεις που έλαβα ήταν ποικίλες, με αρκετούς να το θεωρούν αβάσιμο, υπερβολικό, ή ακόμα και ότι έχει στόχο να κάνει κακό στην ομάδα (lol).
Νομίζω ότι όσοι με παρακολουθούν τόσα χρόνια ξέρουν ότι δεν έχω μάθει να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου και ότι αν κάτι με χαρακτηρίζει είναι ότι δεν φοβάμαι να πω τα πράγματα με το όνομα τους.
Μπορεί να μην έχω πάντα δίκιο σε ό,τι λέω (ποιός έχει άλλωστε;), αλλά δεν έχω μάθει να μασάω τα λόγια μου για να χαϊδεύω αυτιά ή να πουλάω φθηνή παναθηναϊκοφροσύνη.
Το τελευταίο μπορεί να είναι αγαπημένο σπορ πολλών στο τουίτερ, αλλά όχι δικό μου.
Θέλω να κάνω λοιπόν πενηνταράκια αυτό που έγραψα συνθηματικά μέσα σε λίγες γραμμές, γιατί είναι πάγια πεποίθηση μου ότι η άρνηση ενός προβλήματος δεν το εξαφανίζει.
Απλώς το κρύβει άγαρμπα κάτω από το χαλί.
Και αυτή είναι μια βασική λειτουργία του φαινομένου που λέγεται denialism.
Tην παραμονή του ματς με την Efes ο κόουτς Αταμαν έκανε την περίφημη δήλωση “κλείστε εισιτήρια για το Φ4” με αφορμή την τιμωρία του Kendrick Nunn.
Μια δήλωση που όλοι οι πράσινοι οπαδοί εξέλεβαν ως σύνθημα γενικής αντεπίθεσης της ομάδας.
Η δήλωση αυτή ωστόσο δεν έγινε προς τέρψη των οπαδών.
Ήταν πρωτίστως μήνυμα συσπείρωσης και αποφασιστικότητας στην ίδια την ομάδα μετά από την τιμωρία του καλύτερου της παίκτη της πριν από ένα δύσκολο εκτός έδρας ματς.
Τι συνέβη μετά από αυτή τη δήλωση;
Ο ΠΑΟ έκανε τη χειρότερη εμφάνιση της σεζόν που οδήγησε στην πιο βαριά ήττα από τότε που ανέλαβε ο Αταμαν.
Η ελάχιστη λογική λέει ότι οι παίκτες μάλλον δεν πήραν το μήνυμα γενικής αντεπίθεσης του κόουτς.
Δεν εμπνεύστηκαν από τα λόγια του.
Κάποιος πιο δηκτικός θα μπορούσε να πει ότι αντί να συσπειρωθούν έγραψαν τον προπονητή τους στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.
Όπως και να θέλει να ερμηνεύσει κανείς τη στάση τους, ένα πράγμα δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.
Την αντίδραση των παικτών στο παρκέ σίγουρα δεν τη λες ένδειξη ότι η ομάδα λειτουργεί σαν μια γροθιά.
Το αντίθετο.
Ειδικά αν αναλογιστούμε ότι η προηγούμενη πιο βαριά ήττα του Παναθηναϊκού από τότε που ανέλαβε ο Αταμαν ήταν μόλις την βδομάδα που μας πέρασε από την Partizan στο Βελιγράδι.
Μια ήττα που ήλθε με κάτω τα χέρια στο δεύτερο ημίχρονο και της οποίας είχε προηγηθεί μια νίκη με κακή εμφάνιση και την ψυχή στο στόμα επί της Barcelona στο ΟΑΚΑ.
Είχαν προηγηθεί φυσικά και οι ήττες από τη Monaco εντός έδρας και τη Zalgiris εκτός.
Κοινός παρανομαστής αυτών των πέντε τελευταίων ματς είναι η αυξανόμενα κακή λειτουργία της επίθεσης παράλληλα με μια άμυνα κανονικό σουρωτήρι.
Η αμυντική εικόνα της ομάδας εδώ και κάποια ματς συνοψιζεται ως εξής: παίκτες να κοιτάζουν απλώς τους αντιπάλους τους είτε να σουτάρουν εντελώς ελεύθεροι για τρεις είτε να τους περνάνε σαν σταματημένους για ένα εύκολο λέι-απ.
Μέχρι και το ματς με τη Virtus στα μέσα Νοέμβρη ο Παναθηναϊκός είχε μεν σοβαρά σκαμπανεβάσματα στην αμυντική του απόδοση, αλλά με αρκετά ματς που έδειχναν την τεράστια δυναμική και προοπτική του ρόστερ του.
Με Bayern στο Οακα έπαιξε κυριαρχικό μπασκετ με εξαίρεση ένα κακό πεντάλεπτο.
Με Ολυμπιακό στο ΣΕΦ έκανε το καλύτερο two-way ματς της σεζόν.
Μέσα στη Fener, την ομάδα με τη δεύτερη καλύτερη άμυνα της λίγκας, έκανε εμφάνιση-δήλωση.
Με την Asvel στο ΟΑΚΑ ήταν εξίσου κυριαρχικός (και όποιος σκέφτεται ποια Asvel τώρα, θυμίζω ότι παραλίγο να νικήσει τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ και ότι προχθές έβαλε τέλος στο σερί της προελαύνουσας Paris που ερχόταν από νίκη μέσα στο ΣΕΦ).
Η νίκη με ανατροπή επί του Ερυθρού στο Βελιγράδι παρά τη μέτρια απόδοση ήταν άλλη μία ένδειξη ότι η ομάδα συνέχιζε να διατηρεί τον σκληρό χαρακτήρα νικητή που είχε χτίσει από πέρσι.
Όλα αυτά αποτυπώνονται πλήρως στα στατιστικά της ομάδας του Αταμαν στις πρώτες δέκα αγωνιστικές της Ευρωλίγκας, όταν και είχε την καλύτερη επίθεση της λίγκας με ORTG 121.83 και μια (εμφανώς πεσμένη σε σχέση με πέρσι αλλά) αξιοπρεπή άμυνα με DRTG 113.15. Και φυσικά ρεκορ 7-3.
Μετά τα μέσα Νοέμβρη όλα αυτά έχουν πάει περίπατο.
Στα πέντε ματς που ακολούθησαν (Zalgiris, Monaco, Barcelona, Partizan & Efes) έχει επέλθει μια ανευ προηγουμένου αγωνιστική κατάρρευση.
Σε αυτά τα ματς το ORTG της ομάδας κατακρημνίζεται κατά δέκα μονάδες στο 111.27(!) και η άμυνα μετατρέπεται στη χειρότερη της Ευρωλίγκας με το DRTG να εκτοξεύεται στο ανεκδιήγητο 127.27(!!!). Ρεκορ 1-4.
H τόσο ριζική αλλαγή προς το χειρότερο στην απόδοση της ίδιας ομάδας, ειδικά χωρίς να έχει υπάρξει κάποια σοβαρή απώλεια βασικών παικτών λόγω τραυματισμού, δεν μπορεί να περνάει απαρατήρητη.
Ο Παναθηναϊκός από το ματς με τη Zalgiris και μετά, και με αποκορύφωμα τα δύο τελευταία ματς εκτός έδρας, δεν είναι απλώς μέτριος αμυντικά, όπως ήταν στις πρώτες δέκα αγωνιστικές.
Είναι άλλη ομάδα.
Βασικά σταμάτησε να παίζει σαν ομάδα.
Στο παρκέ εμφανίζεται ένα συνονθύλευμα ατομικού ταλέντου που γίνεται έρμαιο στις ορέξεις κάθε αντιπάλου που μπορεί να παίξει οργανωμένο μπάσκετ.
Αυτό μας δείχνει το -16 ΝΕΤ(!).
Μέχρι τα μέσα Νοέμβρη, λοιπόν, βάσει αγωνιστικής εικόνας μπορούσαμε να λέμε ότι το πρόβλημα ήταν η αγωνιστική κατάσταση κάποιων παιχτών που δεν βοηθούν όσο πρέπει, είτε επειδή ως νέες προσθήκες δεν κόλλησαν καλά ακόμα ή επειδή ως παλιοί δεν δείχνουν το ίδιο κίνητρο/ετοιμότητα με πέρσι.
Μπορούσαμε να λέμε επίσης ότι ο κόουτς ακόμα πειραματιζόταν με διάφορες (συχνά μη λειτουργικές) πεντάδες, αναζητώντας λύσεις σε δεδομένα αγωνιστικά ζητήματα που όμως δεν φάνταζαν άλυτα.
Πλέον γίνεται σαφές όμως ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται εκεί.
Τα αίτια της απίστευτης ελεύθερης πτώσης στην απόδοση της ομάδας τις τελευταίες πέντε αγωνιστικές, όπως καταδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας τα στατιστικά δεδομένα, υποδηλώνουν βαθύτερα προβλήματα.
Όταν το DRTG της ίδιας ομάδας εκτοξέυεται από το 113.15 στο 127.7 σε διάστημα πέντε παιχνιδιών, αυτό μας δείχνει ότι κάποιοι παίκτες αντί να ανεβάσουν σταδιακά την απόδοσή τους σταμάτησαν να παίζουν και αυτό που έπαιζαν.
Και το ερώτημα είναι γιατί;
Ειδικά αν αναλογιστούμε ότι εδώ και δύο εβδομάδες ο κόουτς έχει ανεβάσει την ένταση στις προπονήσεις, όπως διαβάζουμε, και έφτασε να κάνει και δημόσια δήλωση για Φ4.
Η αγωνιστική εικόνα στο παρκέ όμως αντί να παρουσιάσει έστω και απειροελάχιστη βελτίωση, τουλάχιστον στο επίπεδο προσπάθειας και συγκέντρωσης των παικτών, όπως θα αναμέναμε να συμβεί, γίνεται πολύ πολύ χειρότερη από ματς σε ματς.
Νομίζω, λοιπόν, ότι κάθε άλλο παρά αβάσιμη θεωρία συνωμοσίας είναι αν πούμε ότι η ελεύθερη πτώση στην απόδοση της ομάδας που παρακολουθούμε εδώ και τρεις εβδομάδες παραπέμπει σε μια άρρωστη κατάσταση.
Η χθεσινή εμφάνιση-παρωδία αμέσως μετά από τη δήλωση Αταμαν για Φ4 μοιάζει απλώς ως το κερασάκι στην τούρτα που ήλθε να επιβεβαιώσει ότι προπονητής και παίκτες δεν βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος.
Και αυτό σημαίνει με πολύ απλά λόγια ότι το κλίμα στην ομάδα είναι κακό, όσο κι αν δεν αρέσει σε κάποιους να διαβάζουν μια τέτοια άβολη αλήθεια.
Κακό κλίμα δεν σημαίνει ότι παίκτες και κόουτς παίζουν μπουνιές μεταξύ τους στα αποδυτήρια ή ότι δεν μιλιούνται, όπως νομίζουν διάφοροι όταν διαβάζουν κάτι τέτοιο.
Ο Παναθηναϊκός πέτυχε ό,τι πέτυχε την περσινή σεζόν γιατί όλοι ήταν μια γροθιά στον τρόπο που λειτουργούσε η ομάδα σε αποδυτήρια και παρκέ.
Παίκτες και προπονητής (και φυσικά και η διοίκηση).
Πέρσι τέτοια εποχή δεν ήταν όλοι οι παίκτες ευχαριστημένοι με τον χρόνο τους, αλλά όλοι ήξεραν και είχαν αποδεχτεί τον ρόλο τους και είχαν ως βασικό μέλημα να τον υπηρετήσουν όσο καλύτερα μπορούσαν.
Με λίγα λόγια όλοι ακολουθούσαν το αγωνιστικό πλάνο και το όραμα του κόουτς Αταμαν, του αδιαμφισβήτητου ηγέτη της περσινής αγωνιστικής εποποιίας.
Αντίθετα η τραγική εικόνα του φετινού Παναθηναϊκού την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές μοιάζει να είναι το αποτέλεσμα ενός αθροίσματος από προσωπικές ατζέντες που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, άλλη λιγότερο κι άλλη περισσότερο, μπήκαν πάνω από το καλό της ομάδας.
Ο Παπαπέτρου που έκανε μούτρα γιατί ήθελε να παίζει περισσότερο.
Ο Brown που είπε ανοιχτά ότι θεωρεί λάθος τη χρησιμοποίηση του μαζί με τον Σλούκα.
Ο Yurtseven που δήλωσε ότι είναι καλός όποτε παίζει, υπονοώντας σαφώς ότι δεν βλέπει τον λόγο που δεν παίζει περισσότερο.
Ο Nunn που είναι διαρκώς εκνευρισμένος επειδή οι διαιτητές σφυρίζουν με διαφορετικά κριτήρια τις επαφές εναντίον του, γεγονός που μεταξύ άλλων έχει και άμεσο αντίκτυπο στον στόχο του να διεκδικήσει το βραβείο του MVP.
Και – last but not least – ο κόουτς Αταμαν που όλως τυχαίως σε χρονιά Ευρωμπάσκετ επέλεξε να προσθέσει δύο Τούρκους διεθνείς από το ΝΒΑ στην ομάδα, με τον δεύτερο μάλιστα να είναι ξεκάθαρο overkill για τη θέση που παίζει.
Νομίζω ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να πούμε ότι ο κόουτς επιδίωξε να πετύχει με ένα σμπάρο δυό τρυγόνια σε αυτήν την περίπτωση.
Η λογική του ήταν, φέρνω δύο δεδομένα καλούς παίκτες για να ενισχύσω κι άλλο την έτοιμη ομάδα μου, τους οποίους θα εκπαιδεύω ταυτόχρονα στο σκληρό πλαίσιο της Ευρωλίγκας ώστε να αυξήσω τις πιθανότητες μου για διάκριση με την Εθνική Τουρκίας στο Ευρωμπάσκετ.
Τον μόνο ατομικό στόχο που του εχει ξεφύγει μέχρι στιγμής, όπως δηλώνει ο ίδιος όπου βρεθεί κι όπου σταθεί.
Δεν είναι όμως πάντα εύκολο να πετύχεις με ένα σμπάρο δύο τρυγόνια.
Κι όπως όλα δείχνουν, ο κόουτς δεν έχει πετύχει ακόμα το τρυγόνι που έγραφε πάνω “αγωνιστική βελτίωση του πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκού”.
Οι ομάδες για να είναι καλές πρέπει να διαθέτουν το απαραίτητο ταλέντο στο ρόστερ και – το κυριότερο – εσωτερικές ισορροπίες που δημιουργούν συνοχή ώστε το σύνολο να φτάσει να λειτουργεί ως μονάδα.
Το κλειδί της επιτυχίας όλων των ομάδων στην ιστορία του επαγγελματικού αθλητισμού είναι η εύρεση των απαραίτητων ισορροπιών σε ρόλους και στην ιεραρχία των προσώπων που καλούνται να υποστηρίξουν αυτούς τους ρόλους.
Η εικόνα του Παναθηναϊκού τον τελευταίο καιρό “φωνάζει” ότι φέτος έχουν γίνει σοβαρά λάθη σε αυτόν τον τομέα.
Και επειδή ο κόουτς είναι ο ιθύνων νους που στήνει και μοντάρει την ομάδα, είναι αναπόφευκτα και ο πρώτος που χρεώνεται την ευθύνη για το πρόβλημα.
Δεν γίνεται να κλείνουμε τα μάτια στα γεγονότα και γεγονός είναι ότι το αγωνιστικό μπέρδεμα και οι ανισορροπίες που προκάλεσαν εντός κι εκτός παρκέ οι προσθήκες που έκανε η ομάδα το καλοκαίρι συνδέονται και με την ατζέντα του ως προπονητή της εθνικής Τουρκίας.
Το γεγονός ότι όχι μόνο άφησε την ομάδα στο δύσκολο εκτός έδρας ματς με τη Zalgiris για να κοουτσάρει την εθνική, αλλά την αποδυνάμωσε επιπλέον παίρνοντας και έναν πρωτοκλασάτο παίκτη μαζί του, δεν αφήνει καμία αμφιβολία για την ύπαρξη αυτής της ατζέντας.
Πόσο τυχαίο είναι άραγε ότι η αγωνιστική κατάρρευση του Παναθηναϊκού που παρουσίασα με αριθμούς πιο πάνω ξεκινάει από εκείνο το ματς και μετά;
Οι προσωπικές ατζέντες των παικτών δεν προέκυψαν από το πουθενά.
Είναι σαφής η σύνδεση με το μπερδεμένο και συχνά αναποτελεσματικό ροτέισον που βλέπουμε εδώ και καιρό, και το οποίο πρώτα απ’ όλα δείχνει τη δυσκολία του κόουτς να ξαναστήσει τις αγωνιστικές και εξωαγωνιστικές ισορροπίες που ο ίδιος είχε μαεστρικά δημιουργήσει πέρσι.
Για να μην υπάρχουν παρερμηνείες σε αυτά που γράφω από γνωστούς καλοθελητές, ξεκαθαρίζω με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι η θέση του Αταμαν στον πάγκο της ομάδας δεν μπορεί και δεν πρέπει να θεωρείται επισφαλής. Σίγουρα όχι στη δική μου μπασκετική λογική.
Αντιθέτως ο κόουτς πρέπει να έχει και το μαχαίρι και το καρπούζι, και να είναι αυτός που θα πάρει τις απαραίτητες αποφάσεις για να αλλάξει την κατάσταση σε αυτήν την ώρα της κρίσης.
Ούτε η διοίκηση, ούτε κανείς άλλος.
Ειδικά όχι ο ιδιοκτήτης που καλό θα ήταν να συνεχίσει να ασχολείται με τα υπέροχα γατιά του και τη γυμναστική του, και να εμπιστευθεί απόλυτα τον κόουτς που ξανάκανε τον Παναθηναϊκό πρωταθλητή Ευρώπης στην πρώτη του κιόλας σεζόν.
Όπως ακριβώς έχει ορθώς πράξει μέχρι σήμερα (για να είμαστε δίκαιοι μαζί του).
Επίσης να ξεκαθαρίσω ότι ο Παναθηναϊκός σαφώς και επιτρέπεται να αποτύχει μια σεζόν.
Δεν θα είναι καταστροφή.
Κανείς δεν έχει μόνιμο συμβόλαιο με τους τίτλους και την επιτυχία άλλωστε.
Αυτό που δεν επιτρέπεται όμως είναι να αποτύχει με κατεβασμένα τα χέρια όταν το ρόστερ του είναι ένα από τα ακριβότερα στην Ευρωλίγκα πλέον.
Τα συμβόλαια των πολλών εκατομμυρίων συνεπάγονται και μεγαλύτερες ευθύνες για αυτούς που απαιτούν να αμείβονται τόσο πλουσιοπάροχα, παίκτες και προπονητές, και δεν επιτρέπουν εικόνα παραίτησης και αγωνιστικής διάλυσης στο μέσον της αγωνιστικής σεζόν.
Για αυτό ο κόουτς οφείλει να πάρει άμεσα σκληρές αποφάσεις που θα φτάσουν στον πυρήνα του προβλήματος.
Μακάρι να διαψευσθώ από τα γεγονότα και η ομάδα να επιστρέψει με την παρούσα μορφή του ρόστερ σύντομα και πάλι στις αγωνιστικές επιτυχίες.
Άλλωστε αν κάνω εγώ λάθος στην εκτίμηση μου για το πρόβλημα του Παναθηναϊκού το κακό για την ίδια την ομάδα είναι ανύπαρκτο.
Σημασία έχει να δικαιωθεί ο κόουτς και μαζί του η ομάδα στο τέλος της σεζόν, είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλον. Είτε με αλλαγές δηλαδή, είτε χωρίς αλλαγές.
Ωστόσο μέχρι αποδείξεως του εναντίου θα επιμένω ότι η τωρινή άρρωστη κατάσταση δεν είναι αναστρέψιμη όσο δεν λαμβάνονται αποφάσεις-τομές για το ρόστερ και ειδικότερα για τους ρόλους μέσα στην ομάδα.
Η εικόνα της ομάδας “φωνάζει” πλέον ότι χρειάζονται άμεσα γενναίες κινήσεις από τον Αταμαν που αφενός θα επαναφέρουν την ισορροπία σε αγωνιστικούς ρόλους που δείχνει να έχει εκλείψει, και αφετέρου θα στείλουν ένα σαφές μήνυμα ότι δεν χωράνε προσωπικές ατζέντες, ούτε από τους παίκτες ούτε από τον ίδιο τον κόουτς.
Μόνον έτσι θα ξαναφτιάξει το κλίμα και θα βρεθούν όλοι και πάλι στο ίδιο μήκος κύματος εντός και εκτός παρκέ.
Το συμφέρον του Παναθηναϊκού πρέπει να μπει πάνω από όλους.