“Παιδιά δε μπορώ να κάνω το recap αυτή τη βδομάδα, το δίνουμε άκυρο ή θα φιλοτιμηθεί κανείς;”
Η κραυγή αγωνίας του #pointguard ακούστηκε σαν φωνή βοώντος εν τη ερήμω στα άδυτα του The Hateful 8 μέχρι που ο πιο ωραίος απ’όλους σήκωσε το γάντι.
“Θα το κάνω εγώ”, φώναξα με την ακόμη πιο ωραία φωνή μου.
“Μπράβο Προ” ακούστηκε να λέει ο #Σέντρικ. Αυτό βέβαια που ακούστηκε ως απάντηση δε μπορεί να γραφτεί δημοσίως.
Με τα πολλά με τα λίγα, αυτό που ακολουθεί φίλοι και φίλες είναι το recap της 11ης αγωνιστικής μιας λίγκας της οποίας το motto είναι το “Every Game Matters”.
Does it?
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΌΣ
Ναι, ο Παναθηναϊκός έπαιξε Παρασκευή αλλά δικό μου (μας) είναι το σάιτ οπότε θα ξεκινήσω από εδώ.
Λοιπόν, ο PAO BC αφενός έκανε βλακεία επιτρέποντας στον Αταμάν να κοουτσάρει την Εθνική Τουρκίας στο ματς εναντίον της μπασκετομάνας Ουγγαρίας και αφετέρου είπε να κάνει raise στο όλο θέμα επιτρέποντας στον Τούρκο κόουτς να πάρει μαζί του τον Οσμάν.
Το ματς με τη Ζαλγκίρις ήταν ένα ματς που έπρεπε να χτυπηθεί, όντας ευκαιρία μιας και οι Λιθουανοί ήταν σε αγωνιστική πτώση. Το μόνο που είχε να κάνει ο Παναθηναϊκός ήταν να πάει με full force και να δώσει το ανάλογο χτύπημα.
Δεν το έκανε και ο προπονητής του ήταν ο πρώτος που έφταιξε για αυτό.
Μια παρένθεση εδώ. Έχουμε πει και έχουμε ξαναπεί ότι η εδώ μπασκετική κοινότητα δε γουστάρει τον Αταμάν γιατί τους είναι εντελώς κόντρα φιλοσοφικά και αισθητικά. Σε κάθε πιθανή ευκαιρία που θα δοθεί θα γίνει προσπάθεια αποδόμησης της όλης φάσης του. Στην πραγματικότητα ακόμη δεν μπορούν να πιστέψουν πώς αυτός ο κόουτς, με αυτό το physique, αυτό το mentality και αυτόν τον “ανήθικο” τρόπο παιχνιδιού και συμπεριφοράς έχει νικήσει στις 3 από τις 4 τελευταίες Ευρωλίγκες.
Εδώ είμαι και σας βλέπω όλους σας, εξ όνυχος τον Λέοντα.
Κλείσιμο παρένθεσης.
Αυτή τη φορά όμως ότι αρνητικό μπορεί να ακουστεί για τον χειρισμό του κόουτς θα έχει σταθερή βάση. Προσωπικά πιστεύω πως ο Αταμαν κάλεσε τον Οσμάν επειδή έγινε το σκηνικό με τη μη κλήση των παιχτών της Φενέρ, ως “δήλωση” ότι “μια χαρά παίχτες έχουμε και χωρίς τους δικούς σας”. Δε χρειάζεται να πω πως το θεωρώ ανεπίτρεπτο, μιας και το πρώτο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν είναι το συμφέρον της ομάδας που εργάζεσαι. Συν το οτι έχω αλλεργία στην απανταχού “φουστανέλα”.
Και αφού το λύσαμε αυτό πάμε να δούμε κάποια πράγματα για το ματς.
Ο τρόπος που μπήκε ο Παναθηναϊκός στο παιχνίδι μου έφερε στο μυαλό τις εποχές Τσάβι και Καλάθη που η ομάδα έχανε από το αεροδρόμιο.
Μια εκ των ειδοποιών διαφορών εκείνης της πραγματικά καλής βερσιόν του PAO BC με την περσινή ελίτ τέτοια, ήταν αυτό ακριβώς το πράγμα. Ότι δηλαδή πέρυσι, όπου κι αν πήγαινες το έκανες με τον τρόπο που αρμόζει στα αστέρια που κοσμούν τη φανέλα.
Από κει και πέρα υπάρχει το πρόβλημα της περιφερειακής άμυνας.
Το πράγμα είναι απλό σχετικά. Φέτος ο Λεσόρ παίζει αρκετά λιγότερο και όταν βγαίνει δεν μπαίνει το hustle του Κώστα Αντετοκούμπο αλλά η δαντέλα του Γιουρτσεβέν.
Δύο τρόποι υπάρχουν για να λυθεί αυτό. Είτε επαναφέρεις τον Κώστα, δίνοντάς του λεπτά και ρόλο, είτε πολύ απλά επιλέγεις την κλεφτοκοτάδικη τακτική της drop άμυνας όταν είναι μέσα ο Τούρκος σέντερ.
Κινείται στα όρια του wishful thinking το να πας να παίξεις hedge out με τον Ομέρ και όλο αυτό να γίνει αποδοτικό.
Αυτό το πράγμα πλήγωσε πολύ τον Παναθηναϊκό στο Κάουνας, η Ζαλγκίρις θύμισε Σέλτικς στο πρώτο ημίχρονο και όλο αυτό εξαιτίας της κακής άμυνας στην περιφέρεια.
Βέβαια, το ότι καταφέρνει και γυρνάει το παιχνίδι από το -18 και ότι καταφέρνει μέχρι και να προηγηθεί η ελληνική ομάδα είναι “κάτι” αλλά δεν είναι αρκετό για το τωρινό στάτους της ομάδας.
Εκεί έγιναν λάθη από τον κόουτς Σερέλη, τα οποία όμως δε μπορώ να του τα “χρεώσω” γιατί πολύ απλά επωμίστηκε ένα βάρος που δε θα έπρεπε να έχει. Ο Έλληνας κόουτς είναι εξαιρετικός στο ρόλο του βοηθού προπονητή και έχει μεγάλο μερίδιο στο περσινό θαύμα, οπότε δεν έχει νόημα να του ασκηθεί η κριτική που θα ασκούνταν στον Αταμάν αν έκανε τα ίδια λάθη.
Ο Παπαπέτρου πρέπει να αποφασίσει τί θέλει να κάνει στο γήπεδο. Ο εξαιρετικά κομβικός 3&D ρόλος του στη σειρά με τη Μακάμπι θα έπρεπε να του δείξει το δρόμο. Όντας απολύτως ευθύς θα πω ότι είναι εκνευριστικό να τον βλέπω να διστάζει στο τρίποντο και να προσπαθεί μονίμως να χτυπήσει στο όποιο close out ή σε δευτερεύουσα post up δράση, κουτουλώντας συνήθως σε τοίχους.
Ο Ντίνος πρέπει να επανέλθει. Φέτος δείχνει ένα κλικ πιο αργός μπρος πίσω. Αντιλαμβάνομαι ότι πήγε με την Εθνική το καλοκαίρι, συν το ότι κουβάλησε εκκωφαντικά για πολύ καιρό πέρυσι, οπότε ίσως να φαίνεται λογική η κάμψη του. Ο Παναθηναϊκός όμως έχει ανάγκη τον καλό Μήτογλου. Έχει ανάγκη το μέγεθος, το σουτ, το ριμπάουντ του.
Και κυρίως έχει ανάγκη την έντονη παρουσία του όταν τα γκαρντ κινούνται σε ρηχά νερά.
Λίγη προσοχή εδώ. Ο Χουάντσο φέτος είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ αλλά λόγω της φύσης του παιχνιδιού του δε θα ακουμπήσουν μπάλες πάνω του όπως συνέβαινε πέρυσι με τον τρομερό Μήτογλου. Ο Ισπανός θα γίνει ο αποδέκτης στην απόληξη μιας επίθεσης και οχι ο initiator της όπως μπορεί να κάνει ο Ντίνος στο post.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Χουάντσο πέρυσι είναι πιο “χρήσιμος” στο τέλος της σεζόν που τα γκαρντ του Παναθηναϊκού ρολάρουν πλήρως και πετάνε φωτιές. Εκεί ναι, θες τα χαρίσματα του Ισπανού.
Για όλους τους άλλους λόγους όμως θες τον Ντίνο, ειδικά τώρα στην αρχή της χρονιάς που τα γκαρντ κινούνται σε χαμηλές πτήσεις.
Όσον αφορά τον Ναν και όσα ακούγονται ότι “δεν πρέπει να χάνει το μυαλό του” είναι πράγματα που λέγονται εκ του πονηρού.
Ο Ναν έχει τρία φάουλ στο πρώτο δεκάλεπτο στο Κάουνας, με το ένα να είναι τεχνική ποινή για διαμαρτυρία, μια τεχνική ποινή που δεν είδα αργότερα να χρεώνεται σε αντίστοιχες -και πιο έντονες – διαμαρτυρίες του Μάνεκ.
Όσοι σας λένε ότι “δεν πρέπει να χάνει τον έλεγχο και να παίρνει τεχνικές ποινές” ας θυμηθούν τις αντιδράσεις που είχε ο Σάρας ως παίχτης στους διαιτητές και αν υπήρξαν πολλά runs στην καριέρα του που να πήρε 4 συνεχόμενες τεχνικές ποινές. Νομίζω καταλαβαινόμαστε.
Όσον αφορά το υπέροχο θέμα συζήτησης που έχει να κάνει με τη διαιτησία θα αναφέρω ότι ο Παναθηναϊκός δεν έχει το σεβασμό που έχουν συνήθως οι εν ενεργεία Πρωταθλητές Ευρώπης και θα το κλείσω εδώ, δεν είναι δουλειά μου να το τονίζω ή να το φτιάξω.
Γυρνώντας πάλι στα αγωνιστικά, ο Παναθηναϊκός οφείλει να φέρει το D ξανά δίπλα από το ήδη υπάρχον 3, δε χρειάζεται κάποια περαιτέρω ανάπτυξη ούτε βερμπαλισμοί. Η επίθεση της ομάδας είναι καλύτερη φέτος από πέρυσι την ίδια περίοδο σε όρους offensive rating (και rebounding) και πρέπει να υπάρξει απόφαση για το πώς θα κινηθεί η άμυνα με τον Γιουρτσεβέν μέσα. Καλό θα ήταν βέβαια να υπάρχει και ο Οσμάν, δεν είναι τυχαία μέλος της πιο efficient πεντάδας του Παναθηναϊκού.
Τα γκαρντ με τη μία ή με την άλλη θα ανέβουν, ένα glimpse του τί μπορεί να σημαίνει αυτό είδαμε στο ματς του πρωταθλήματος εναντίον του Ολυμπιακού στο ΣΕΦ, το πιο σημαντικό ματς μέχρι τώρα για την οικονομία της σεζόν μιας και κατά πάσα πιθανότητα δίνει το πλεονέκτημα στους Τελικούς του Ιουνίου. Το κρατάμε αυτό.
Αυτά τα ολίγα, πάμε τώρα και στα επόμενα ματς.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
Η ομάδα του Πειραιά περνάει έναν τύποις μήνα του μέλιτος μετά τη δύσκολη αρχή της και αυτό το οφείλει στο καταρχάς step up του Μακίσικ στα δύο ματς με Ρεάλ και Μπαρτσελόνα στο ΣΕΦ, συν προφανώς την ύπαρξη του παιχταρά που ακούει στο όνομα Έβαν Φουρνιέ.
Ναι, αυτόν που ακούγαμε αυτά τα χρόνια από διάφορους ότι “δε χρειάζεται ο Ολυμπιακός”, ότι “το τελευταίο σουτ θα το βάλει η ομάδα” και άλλες τέτοιες γραφικές ομορφιές.
Ο Μπαρτζώκας μίλησε ο ίδιος για winning basketball και όπως εξήγησα ενδελεχώς το καλοκαίρι στο “There’s an I in Win” δύσκολα μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο χωρίς την ύπαρξη παιχτών σαν τον Γάλλο.
Ο Φουρνιέ ξεκλειδώνει την επιθετική λειτουργία του ΟΣΦΠ όταν δεν πάνε σε motion (λειτουργώντας βέβαια εξαιρετικά και εντός αυτής) πηγαίνοντας σε καταστάσεις 2/2, όπου για να είμαι ειλικρινής δεν έχουμε δει και τις καλύτερες αντιδράσεις από τις αντίπαλες άμυνες. Ίσως να είναι νωρίς ακόμη αλλά ο Γάλλος δεν είναι Ναν, Μάικ Τζέημς ή Λάρκιν που θα κυνηγήσουν έντονα το κάθετο παιχνίδι. Εκτιμώ ότι οι άμυνες θα πρέπει να τον οδηγήσουν σε αυτό, υπάρχουν συγκεκριμένες τακτικές.
Παρόλα αυτά η εκτέλεση του Φουρνιέ είναι χάρμα ιδέσθαι, όπως και το effort που βγάζει στην άμυνα εκμεταλλευόμενος το ότι έχει μέγεθος για εδώ.
Από την άλλη, ο Ολυμπιακός έχει τη χαρά να βλέπει τον Μιλουτίνοφ να επιστρέφει στα στάνταρ που μπορεί να παίξει, ειδικά στην επίθεση. Στην άμυνα οκ μην τα ξαναλέμε, drop.
Προσωπικά εκεί που ίσως μπορώ να εντοπίσω ένα θέμα είναι το ερώτημα που έθεσα απ’την αρχή της χρονιάς στο HateCast #47 για τον φετινό Ολυμπιακό, το πόσο two-way team μπορεί να είναι φέτος και ότι δύσκολα θα μπορέσουμε να δούμε κάτι τέτοιο χωρίς καλούς Παπανικολάου ή Μακίσικ.
Ο ΟΣΦΠ παίζει σταθερά στους 90+ πόντους, χωρίς να έχει μεγάλο πρόβλημα όταν βγαίνει ο Βεζένκοφ από την πεντάδα. Ίσα ίσα, το Net Rating του ανεβαίνει σε αυτά τα λεπτά, μειώνοντας το pace.
Το ματς με τη Μπασκόνια ήταν Christians to the Lions ως απόρροια της εν γένει αγωνιστικής συμπεριφοράς των δύο ομάδων στο παρκέ. Οι Βάσκοι είναι σε φάση χτισίματος, απλώς μάλλον το έχουν αντιληφθεί με κυριολεκτικό τρόπο μιας και το μόνο που χτίζουν μέχρι στιγμής είναι νέες πτέρυγες στα γήπεδα εκτελώντας από την περιφέρεια.
Οι Πειραιώτες έπαιξαν εξαιρετική άμυνα στον Howard, είτε εστιάζοντας στην κίνηση του μακριά από τη μπάλα, είτε πηγαίνοντας σε contest των σούτ, είτε απλά αναγκάζοντάς τον να δώσει τη μπάλα στους λιγότερο προικισμένους επιθετικά συμπαίκτες του.
Γενικότερα δεν υπάρχουν πολλά να πείς για το μας, κατά το κοινώς λεγόμενο ο ΟΣΦΠ τους πήρε σβάρνα. Από δω και πέρα τώρα τα επόμενα 4 ματς αποτελούν κρας τέστ για τον Ολυμπιακό (το ίδιο ισχύει και για τον Παναθηναϊκό, ξέχασα να το αναφέρω πριν). Το ματς στην Παρτιζάν είναι τέστ χαρακτήρα. Για αυτό με τη Μονακό θα πω ότι είμαι πολύ περίεργος να δω το φετινό ματσάρισμα των δύο ομάδων.
Όσον αφορά τώρα το glorification του Βιλντόζα κλπ, αντιλαμβάνομαι το context της φάσης οπότε οκ, προσωπικά θεωρώ πιο σημαντικό τον Goss σε όλο “αυτό”. Επίσης, ο Μπαρτζώκας προσπαθεί να δώσει τις γνωστές μπάλες στον Φαλ, απλώς ο Γάλλος δεν έχει ακόμη τις δυνάμεις που απαιτούνται για να είναι όσο dominant υπήρξε στο ζωγραφιστό αυτά τα χρόνια. Λογικά θα έρθει και αυτό στην πορεία.
Πάμε και στους “ξένους” τώρα.
Η υπόλοιπη αγωνιστική in a nutshell
Δεν ξέρω τί να πω για την Παρί. Το πιο εύκολο είναι να παραθέσω δείκτες και να πω πχ πόσο καλή άμυνα παίζει ή ότι τους τρέχει όλους.
Κατ εμέ η μέχρι τώρα παρουσία της Γαλλικής ομάδας εγείρει ερωτήματα σαν αυτά που θέτουν οι Σέλτικς στο ΝΒΑ, όσον αφορά την πληθώρα των εκτελέσεων από το τρίποντο.
Είναι θέμα maths λοιπόν;
Ο τρόπος παιχνιδιού της Παρί μου θυμίζει κάποιες “κακές” ομάδες του ΝΒΑ και το ότι οι εδώ ομάδες τώρα είναι σα να τις χτύπησε φορτηγό όταν παίζουν με τους Γάλλους δεν είναι good news για αυτούς. Αν η Παρί συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο (που δε βλέπω λόγο να μην το κάνει) θα πρέπει να την πας σε πολύ physical παιχνίδι, αν και έχει ανταπεξέλθει και εκεί.
Στο ματς με την Εφές σου δινόταν η εντύπωση ότι έβλεπες επεισόδιο από το γνωστό παιδικό με το Κογιότ και το Μπιπ- Μπιπ (δεν ξέρω κανέναν roadrunner).
Γενικά η Παρί είναι μέχρι στιγμής το Μπιπ – Μπιπ της διοργάνωσης. Να δούμε πότε και πώς θα πιαστεί. Αν πιαστεί.
Η Μπάγερν παίζει υπέροχα. Μακριά από τις περσινές συντηρητικές αγκυλώσεις του Λάσο, ο Χέρμπερτ παρουσιάζει μέχρι τώρα μια τρομερά fun to watch ομάδα με ωραίο flow μπροστά και μη φοβούμενος να δώσει το ελεύθερο σε παίχτες που μπορούν να το διαχειριστούν, όπως πρωτίστως ο Νέιπιερ και δευτερευόντως ο Έντουαρντς.
Ο Ομπστ κάνει ρεκόρ με 11 τρίποντα, δίνοντας την εντύπωση που δίνει τα καλοκαίρια με την Εθνική Γερμανίας, ότι δηλαδή είναι ο Steph Curry, ο Tatum και μετά αυτός. Spoiler alert, δεν είναι. Αλλά το πλαίσιο του Χέρμπερτ είναι ένα πολύ “θετικό” τέτοιο με αποτέλεσμα η Μπάγερν να κερδίσει άνετα (και) τη Μπαρτσελόνα.
Η οποία Μπάρτσα τώρα φαίνεται σα να μπάζει νερά. Αμυντικά χωλαίνει πολύ και γενικότερα βγάζει ως αίσθηση ένα neutral φλώρικο πράγμα. Οι χρόνοι επίθεσης έχουν πάει ένα κλικ πίσω ως απόρροια της έλλειψης άσου πλην του Σατοράνσκι, ο οποίος έχει γίνει τρομερά φοβικός. Ο Τσέχος δεν ήταν έτσι, ο Σάρας τον ψιλοκατέστρεψε με το overcoaching που επέβαλε στα χρόνια του στη Βαρκελώνη. Θέλουν γκαρντ, ο Μίσιτς θα ερχόταν και εδώ ως μάννα εξ ουρανού.
Μιλώντας για Σάρας βέβαια και το overcoaching του στη Μπαρτσελόνα, πρέπει να ειπωθεί πως στη Φενέρ τώρα φαίνεται να βάζει μυαλό.
Η τουρκική ομάδα έχει υπερκεράσει όλα τα σοβαρά προβλήματα τραυματισμών που αντιμετώπισε και ο Σάρας αξίζει πολλά credits για αυτό.
Βοηθά πολύ σε αυτό και ο Χέιζ-Ντέιβις που παίζει ως το καλύτερο 4 της διοργάνωσης και ως MVP candidate. 20ρες μπροστά με ότι τρόπο θες, μετά από ντρίμπλα, μακριά απ’τη μπάλα, πρόσωπο, πλάτη. Συν άμυνα μέχρι και σε γκαρντ πίσω. Are you not entertained?
Η Φενέρ έχει το υλικό να πάει μέχρι τέλους και το δείχνει από νωρίς ούσα μόνη πρώτη μετά από 11 αγωνιστικές. Το πρώτο κρας τέστ τους θα είναι η επανένταξη του Μπόλντουιν. Γιατί οκ, όσο κι αν άλλαξε ο Σάρας, είμαι σίγουρος ότι αισθάνεται καλύτερα με τον 13χρονο Ζάγκαρς στον άσο, δίνοντας τη μπάλα αλλού παρά στην πιο έντονη(sic) παρουσία του Αμερικανού εκεί. Ίδωμεν.
Όσο για τη Βίρτους που είχε αντίπαλο οκ. Προσπάθησαν πολύ πάλι οι Ιταλοί αλλά δεν, απλά δεν. Ο Μπάνκι έκανε εγκλήματα στο στήσιμο του ρόστερ βάσει του τί επιτάσσει το άθλημα σήμερα και λογικά θα του στοιχίσει τη θέση εν ευθέτω χρόνω. Next.
Η Μονακό κέρδισε άνετα τη Βιλερμπάν στο πρώτο ματς μετά τη Σάσα Ομπράντοβιτς εποχή. Δεν υπήρξα ποτέ φαν του Σέρβου, έκανε κομβικά λάθη αυτά τα χρόνια στα σημεία που η Μονακό μπορούσε το κάτι παραπάνω και το στήσιμο του φετινού ρόστερ είναι τουλάχιστον ύποπτο, ειδικά εκεί στο 4-5.
Οι Μονεγάσκοι με μπερδεύουν πολύ φέτος, είναι η μοναδική ομάδα που ακόμα και τώρα δε μπορώ να τους κατατάξω πουθενά. Έχω πραγματική απορία για το τί θα προσπαθήσουμε να παίξει εκεί ο Σπανούλης, το θέμα είναι τί μπορεί να παίξει αυτό το ρόστερ. Η Ευρωλίγκα είναι ωστόσο η λίγκα των γκαρντ και από αυτά η Μονακό έχει και ποσότητα και -κυρίως- ποιότητα.
Η Αρμάνι είναι εδώ bitches(;)
Πέρα απ’την πλάκα, όντως παίζει πολύ καλύτερα πλέον. Η προσθήκη του Μάνιον εχει βοηθήσει τα μέγιστα, φαίνεται να είναι κάτι σαν τον glue guy που χρειαζόταν αυτό το σύνολο. Ο Μίροτιτς έχει πάρει το όπλο του ξανά, απλώς είναι πλέον βαρύς, αμυντικά είναι σχεδόν unplayable. Απλώς έχει τόση ποιότητα μπροστά που μπορούμε να κάνουμε και λίγο τα στραβά μάτια.
Είναι μεγάλη υπόθεση και ο Λεντέι στην όλη ιστορία, γενικά είναι ένα παιδί που του αρέσει να τραβάει μπροστά, δεν ξέρω όμως μέχρι που μπορεί να πάει η φάση με τον Μπολμάρο στο 1.
Έχω PTSD από τους άσους που πετάνε τούβλα και που μπορείς να τους παίξεις δύο μέτρα πίσω στην άμυνα και ο Αργεντίνος είναι τέτοιος. Να δούμε πόσο θα συνεχίσει να παίζει καλά ο Ντιμιτρίεβιτς.
Όπως και να ‘χει, η Αρμάνι δεν είναι αυτό το πράγμα που είδαμε στην αρχή, είναι ικανή για χοντρές ζημιές και καλό πλασάρισμα.
ΠΟΙΟΣ ΓΈΛΑΣΕ;
Η Μακάμπι από την άλλη μου βγάζει ένα συναίσθημα ότι προσπαθεί αλλά δεν μπορεί μέχρι τώρα. Τα προβλήματα είναι πολλά, ο Γιοκουμπάιτις με πάει κουβά για τις προσδοκίες που είχα για αυτόν, ο Lee επέστρεψε στη ζεστή αγκαλιά της Μανίσα και τα προβλήματα συνεχίζονται για την ομάδα που υποστηρίζει τη γενοκτονία που διαπράττουν οι συμπατριώτες της στη Γάζα.
Τί κρίμα.
Άφησα για το τέλος το ντέρμπι στη Σερβία.
Θα πω για νιοστή φορά πως αν δε θέλω έναν αντίπαλο στα πλέι-οφ αυτός είναι ο Ζοτς και αυτή η Παρτιζάν που πίσω είναι φτιαγμένη για να παίζει αλλαγές. Η ένταξη του Isiah Mike είναι τεράστια υπόθεση γιατί ο Ζοτς ψάχνει στο πρόσωπο του τον νέο Νάναλι. Το θέμα είναι ότι στο ματς με τον Ερυθρό τον βρήκε.
Η Παρτιζάν ήταν καλύτερη σε όλο το ματς, ο Σέρβος GOAT κατέβασε την ομάδα του σε μουντ πλέι-οφ, με τον Αστέρα να αντιδρά σπασμωδικά αλλά να έχει εμφανές έλλειμμα αθλητικότητας σε σχέση με τον αντίπαλο.
Ο Σφαιρόπουλος πρέπει να βλέπει φωτογραφίες του Μπολομπόι και να δακρύζει, είναι πολύ μεγάλο το αγωνιστικό κενό του.
Δε μπόρεσαν να βρεθούν τα καλά σούτ του Κάνααν και του Νεντοβιτς και κάπως έτσι σχόλασε ο γάμος. Πολύ μεγάλη νίκη συνολικά για την Παρτιζάν, από την οποία αναμένεται τώρα να εμφανιστεί μια ανοδική αγωνιστική τάση, το ματς με τον Ολυμπιακό που έρχεται θα μας δείξει αρκετά.
Αυτα που λέτε, το ξέρω ότι το απολαύσατε αυτό το υπέροχο recap, αν δείτε τον #pointguard όμως μην του το πείτε ότι σας άρεσε περισσότερο το δικό μου γιατί είναι λίγο ζηλιάρης.
Α, ξέχασα το Ρεάλ – Άλμπα. Νίκη της Ρεάλ τελικά απέναντι στο χωριό της Άλμπα, συγχαρητήρια σε όλους.