H τρίτη διπλή αγωνιστική της Ευρωλίγκας δεν είχε τίποτα να ζηλέψει σε συγκινήσεις και εκπλήξεις από τις προηγούμενες δύο.
Οι δύο αιώνιοι βγαίνουν από αυτήν κατάϊδρωμένοι αλλά ατσαλάκωτοι.
H Φενερ μοιάζει αλύγιστη παρά τους τραυματισμούς.
Η Παρί κατοχυρώνει πλέον τον τίτλο της ομάδας έκπληξης της φετινής διοργάνωσης, ενώ η Παρτίζαν οριακά κλέβει τον τίτλο της μεγαλύτερης απογοήτευσης μέχρι στιγμής από την Βίρτους του Daniel Hackett (sorry not sorry Daniel).
Πάμε να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ
Όταν μια διαβολοβδομάδα τελειώνει με 2/2 κανείς δεν μπορεί να είναι δυσαρεστημένος.
Το ζητούμενο για τον ΠΑΟ μετά την κακή εντός έδρας ήττα στο ντέρμπι λόγω της κάκιστης αμυντικής του απόδοσης ήταν η αντίδραση, και αυτή ήλθε πρωτίστως βαθμολογικά και σε μικρότερο βαθμό σε αγωνιστικό επίπεδο.
Το ματς με τη Μακάμπι θα έπρεπε να είναι εύκολο, άλλα δεν ήταν και ο λόγος για αυτό ήταν διττός. Πρώτα και κύρια έφταιξε η εκ νέου μπλαζέ εμφάνιση των παικτών του ΠΑΟ στην άμυνα όπου επέτρεψαν στην ομάδα του Kattash να κάνει ό,τι θέλει στη ρακέτα σε μεγάλο μέρος του ματς.
Η Μακάμπι μπορεί να ήταν κακή στο τρίποντο αλλά δεν το χρειαζόταν για να πάρει τα ηνία του ματς.
Τι να το κάνεις το τρίποντο όταν μπορείς να σκοράρεις όποτε θέλεις με λέι-απ;
Καλή κυκλοφορία της μπάλας και αθλητικότητα απέναντι σε μια άμυνα που βρισκόταν αμέσως σε χάντικαπ μετά το πρώτο πικ ψηλά. Κάπως έτσι ο Sorkin έμοιαζε με Olajuwon στο ζωγραφιστό και οι Hoard, Jokubaitis και Lee έκαναν πάρτι.
Ο Ataman είδε κι αποείδε μέχρι το ημίχρονο και στο δεύτερο μέρος έκλεισε για τα καλά το ροτέισον. O τελικός απολογισμός τα λέει όλα: Nunn 36′, Juancho 29′, Grant 28′ και Lessort 31′.
Μαζί με τον Osman που έκανε μάλλον το καλύτερο παιχνίδι του μέχρι τώρα αυτή η πεντάδα – που όταν βρίσκεται μαζί στο παρκέ ανεβάζει το efficiency σε δυσθεώρητα ύψη – έκανε τη διαφορά και οδήγησε τον ΠΑΟ σε μια αγχωτική όσο και υπεραπαραίτητη νίκη.
Για τη Μακάμπι τα έχουμε ξαναπεί και δεν θα πάψουμε να το επαναλαμβάνουμε, είναι ανεπίτρεπτο που βρίσκεται στη διοργάνωση. Ωστόσο δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς ότι μπασκετικά παραμένει εξαιρετικά ανταγωνιστική με ξεχωριστή προπονητική σφραγίδα. Είναι μια ομάδα που μπορεί να κάνει τη ζημιά σε όποιον δεν ιδρώσει απέναντι της.
Ο ΠΑΟ σίγουρα όφειλε να έχει παίξει καλύτερα στα μετόπισθεν και δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος με την εμφάνισή του λόγω της νίκης.
Σε έναν μαραθώνιο όμως, όπως η RS της Ευρωλίγκας, είναι κομβικό να μην πέφτεις θύμα εκπλήξεων και δη εντός έδρας, όταν δεν παίζεις καλά.
Αντίθετα με το ματς της Τρίτης σε αυτό της Παρασκευής υπήρξε βελτίωση στους τομείς της ενέργειας, αλλά τα λάθη στην άμυνα ήταν και πάλι εκεί.
Απέναντι σε μια ομάδα που δεν φημίζεται για την ικανότητα της στο τρίποντο οι περιφερειακοί του Παναθηναϊκού για κάποιο ανεξήγητο λόγο προτιμούσαν να τους δίνουν τον δεξιό διάδρομο αντί να ρισκάρουν ένα semi-contested τρίποντο.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Βίρτους να παραμένει κοντά στο σκορ παρά το εντυπωσιακό επιθετικό κρεσέντο των πρασίνων με το ασύλληπτο 9/14 τρίποντα στο ημίχρονο.
Όταν επιτέλους άλλαξε η τακτική στην άμυνα, οι Ιταλοί άρχισαν να τα βάζουν απέξω και κάπως έτσι το «ντέρμπι» συνεχίστηκε μέχρι τέλους.
Σε αυτό βασικό ρόλο έπαιξαν η κούραση του Σλούκα και ο εκνευρισμός του Nunn που τους οδήγησαν σε πολλά άστοχα σουτ, όλα ελεύθερα.
Οι δύο τους που είχαν σουτάρει 5/6 τρίποντα στο πρώτο ημίχρονο σούταραν 0/8 στο δεύτερο!
Αν μπορεί να κρατήσει κάτι ο ΠΑΟ από το ματς της Μπολόνια είναι η εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας με μαέστρο ποιον άλλον, τον Κώστα Σλούκα (7 ασσιστ), που οδήγησε σε πάρα πολλά open looks.
Το εντυπωσιακό τελικό ποσοστό στο τρίποντο (46%) είναι ενδεικτικό για το πόσα και πόσο καλά σουτ βγήκαν.
Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση.
Για όσους εξέφραζαν ανησυχίες για την ομαδική αποτελεσματικότητα στο τρίποντο εν τη απουσία του καλύτερου σουτερ της ομάδας (Grigonis) η απάντηση δίνεται με την εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας που δημιουργεί πολλά ελεύθερα σουτ, συνθήκη που ευνοεί και τους streaky σουτερ μιας ομάδας.
Ο ΠΑΟ μπορεί να έβγαλε σωρεία ελεύθερων τριπόντων, αλλά τελικά αυτό που του έδωσε τη νίκη ήταν ένα τεράστιο σουτ πάνω σε αμυνα του εκπληκτικού στην crunch time Jerian Grant.
Step-back τρίποντο με τον δόλιο τον Shengelia κρεμασμένο πάνω του να απλώνει απεγνωσμένα χέρια και πόδια μέσα στην παραζάλη που του είχαν προκαλέσει οι ντρίμπλες του αντιπάλου.
Για τέτοιες καλαθάρες ζούμε.
Πολλά μπορούν να τονιστούν για τα όσα κάνει λάθος η ομάδα του Ataman στο ξεκίνημα της σεζόν και για το τι οφείλει να διορθώσει/βελτιώσει, αλλά είναι δύσκολο να μην είναι αισιόδοξοι οι οπαδοί της όταν βλέπουν πως λειτουργεί η αγία τριάδα των γκαρντ.
Στα πρόσωπα των Σλούκα, Nunn και Grant o Παναθηναϊκός έχει τρία γκαρντ που μπορούν ανά πάσα στιγμή να πάρουν δύσκολα σουτ και να βάλουν τη μπάλα στο καλάθι όταν αυτή ζυγίζει εκατό κιλά (και σε αυτούς τους τρεις μπορεί να προστεθεί και ο Brown αργά ή γρήγορα).
Πόσες ομάδες έχουν τέτοια πολυτέλεια;
Η νίκη στη Μπολόνια δεν αποτελεί κάποιο τεράστιο κατόρθωμα για τους πράσινους. Μια ήττα αντίθετα θα ήταν σίγουρα πολύ κακή για τον πολύ απλό λόγο ότι δύσκολα θα χάσουν βαθμούς εκεί μέσα άλλοι ανταγωνιστές για τη τετράδα.
Η Βίρτους έκανε 0/2 στη διαβολοβδομάδα συνεχίζοντας την απογοητευτική της πορεία και δεν φοβίζει κανέναν.
Το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός ανταπεξήλθε στο μπασκετικό ξύλο των Ιταλών και βγήκε νικητής είναι μάλλον ένας καλός οιωνός για το μέλλον. Ειδικά το άμεσο μέλλον καθώς την επόμενη αγωνιστική το μενού έχει Ζαλγκίρις στο Κάουνας.
Σε μια έδρα όπου παραδοσιακά δυσκολεύεται ο ΠΑΟ τον περιμένει σκυλοκαβγάς με ξύλο της αρκούδας από έναν αντίπαλο που θέλει τη νίκη πάση θυσία μετά από ένα σερί τριών ηττών.
Ας ελπίσουμε ότι ο Kendrick Nunn θα μπει στο παρκέ πνευματικά ατσαλωμένος και δεν θα επιτρέψει στον εαυτό του να πέσει ξανά στην παγίδα που μαεστρικά του στήνουν πλέον οι αντίπαλοι συχνά σε αγαστή συνεργασία με τους διαιτητές.
Τους κορυφαίους διαιτητές της ηπείρου που όπως μαθαίνουμε εσχάτως από τα χείλη ειδικών και μη ανταμείβουν μόνο το σωστό φλόπινγκ και τους παίκτες που έχουν το “χάρισμα” να παίρνουν βολές.
Είναι να γελάει κανείς με τέτοιες αναλύσεις που ξεστομίζονται κιόλας με κάθε σοβαρότητα.
Είναι σωστό ότι οι προπονητές όντως κοιτάνε και αν ένας παίκτης είναι κερδίζει πιο εύκολα βολές όταν κάνουν μεταγραφές. Μόνο που τέτοιοι παίχτες δεν έχουν κάποιο μαγικό “χάρισμα” από την κούνια τους.
Είναι ο τρόπος παιχνιδιού τους που τους στέλνει πιο συχνά στις βολές.
Στα γκαρντ πχ. – για να μάθουν δυο πράγματα όσοι ειδικοί μοιάζουν να τα αγνοούν – οι παίκτες που έχουν το “χάρισμα” να κερδίζουν βολές είναι οι αθλητικοί σλάσερς με δυνατό κορμό που πάνε συχνά στο ντράιβ και στη σωματική επαφή.
Παίκτες σαν τον Kendrick Nunn δηλαδή που ως δια μαγείας στην Ευρωλίγκα φαίνεται να το έχει χάσει το “χάρισμα”.
Δεν ξέρω αν όσοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι φταίει ο Nunn που δεν φλοπάρει αρκετά κατανοούν ότι στην ουσία αυτό που κάνουν με τα λεγόμενά τους είναι να επιβεβαιώνουν ότι στην Ευρώπη το μπάσκετ ήταν και παραμένει μια περίεργη ιστορία.
Είναι πέραν και από οφθαλμοφανές ότι οι διαιτητές της Ευρωλίγκας πότε σφυρίζουν και το φύσημα του ανέμου πάνω στο σώμα ενός παίκτη και πότε επιτρέπουν στους αμυντικούς να κόβουν ατιμώρητα κεφάλια αντιπάλων, δίνοντας και τεχνικές ποινές στο «θύμα» αν τολμήσει να διαμαρτυρηθεί.
Και αυτή η λογική στα σφυρίγματα δεν θα ήταν απαραίτητα πρόβλημα αν δεν υπήρχαν “παιδιά” και “αποπαίδια” στον διαφορετικό τρόπο που εφαρμόζουν την λόγω λογική οι διαιτητές απέναντι στις ομάδες.
Επειδή όμως στο τέλος της ημέρας είναι απλώς ένα άθλημα, είναι καλύτερα να γελάμε με αυτές τις αστειότητες παρά να χαλιόμαστε και να τις σχολιάζουμε στα σοβαρά. Δεν μπορεί να υπάρξει σοβαρή κουβέντα για μια δομικά ασόβαρη κατάσταση.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
Ό,τι ισχύει για τον Παναθηναϊκό ισχύει και για τους κόκκινους στη διαβολοβδομάδα.
Όταν τελειώνεις με 2/2 απλώς χαμογελάς, όπως και να έχει έλθει το αποτέλεσμα.
Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε τον αγώνα απέναντι στην προβληματική Ασβελ στο ΣΕΦ φορώντας τα γιορτινά του μετά την μεγάλη νίκη στον «ελληνικό εμφύλιο» της προηγούμενης αγωνιστικής.
Πολύ γρήγορα προσγειώθηκε ομως στη σκληρή πραγματικότητα μιας αθλητικής ομάδας που βρέθηκε σε καλή μέρα και ξαφνικά τα έκανε όλα σωστά.
Και όταν λέω ξαφνικά εννοώ να βλέπεις έναν τύπο σαν τον Ndiaye που μέχρι και την 8η αγωνιστική σούταρε με 20% (2/10) στο τρίποντο να έχει 3/3 στον αγώνα του ΣΕΦ.
Μαζί με τους Lauvergne, Lighty και Harisson συγκρότησαν μια εξαιρετική τετράδα υπασπιστών του καταπληκτικού Maledon.
O Γάλλος γκαρντ σε αυτό το ματς έδειξε εικόνες προσεχώς από ένα μέλλον στο οποίο μπορεί κάλλιστα να κυριαρχεί στη λίγκα.
Σίγουρα είναι άγουρος ακόμα και θέλει δουλειά για να διεκδικήσει τη θέση του οδηγού/ηγέτη σε μια μεγάλη ομάδα, αλλά είναι μόνο 24 χρονών.
Δεν θυμάμαι πολλά γκαρντ σε αυτήν την ηλικία να μπορούν να παίξουν τέτοιο μπάσκετ στην Ευρωλίγκα. Με τη σωστή καθοδήγηση σε 2-3 χρόνια από τώρα έχει όλα τα φόντα να γίνει top-three PG.
Ανοίγω παρένθεση για unpopular opinion: Aδυνατώ να καταλάβω γιατί καίγονται όλοι τόσο πολλοί για το που θα πάει ο 31χρονος Micic που σωματικά μοιάζει πιο πολύ σε 36αρη, αν και όταν γυρίσει Ευρώπη, όταν υπάρχουν τέτοιοι νέοι παίκτες πάνω στους οποίους μπορεί να επενδύσει μια ομάδα μακροχρόνια.
Κλείνω παρένθεση και επιστρέφω στα του ματς.
Ο Ολυμπιακός κατάφερε να βγει αλώβητος από τη σκυλομαχία χάρη στους δικούς του τρεις σωματοφύλακες, τον τρομερό στη ρακέτα Μιλουτίνοφ, την πάντα σταθερή αξία Βεζενκοφ, και φυσικά τον Fournier που έχει πάρει κανονικά το όπλο του στα τελευταία τρία ματς.
Αλλά την απόδοσή του σε αυτό το ματς θα θέλει να την ξεχάσει γρήγορα.
Αν η νίκη στο ΣΕΦ επί της Ασβελ ήταν εκ των ουκ άνευ για να μην ακυρωθεί το κατόρθωμα του ΟΑΚΑ, η δύσκολη νίκη επί της Μακάμπι στο Βελιγράδι είναι από αυτές που θα μετρήσουν πολύ θετικά στον τελικό απολογισμό.
Δεν θα περάσουν πολλοί ανταγωνιστές εύκολα από εκεί μέσα.
Απέναντι στους Ισραηλινούς ο Ολυμπιακός ήταν καλύτερος από ό,τι ήταν στο ΣΕΦ, αλλά όχι τόσο καλός ώστε να αποφύγει άλλο ένα «ντέρμπι».
Ειδικά απέναντι σε μια ομάδα που έπαιζε στην «έδρα» της και, όπως έδειξε και στο ΟΑΚΑ, μπορεί να εκμεταλλευτεί κάθε αδυναμία της αντίπαλης άμυνας συνδυάζοντας την καλή κυκλοφορία της μπάλας με την άνω του μέσου όρου αθλητικότητα πολλών παικτών της.
Όταν κατάφερε να σπάσει τις passing lanes των ισραηλινών στο 3ο δεκάλεπτο, η ομάδα του κόουτς Μπαρτζώκα πήρε για τα καλά τα ηνία του αγώνα και κατάφερε να τα κρατήσει με νύχια και με δόντια μέχρι το τέλος.
Ο Ολυμπιακός εκτός από τις άκρως παραγωγικές και κλατς εμφανίσεις του Fournier, και την κυριαρχική παρουσία Μιλουτίνοφ, κρατάει και την σταθεροποίηση της απόδοσης του Vildoza σε καλό επίπεδο.
Θυμίζω ότι ο Αργεντίνος ήταν αγωνιστικά ωσεί παρών στην προηγούμενη διαβολοβδομάδα, αλλά σε αυτήν τη διπλή αγωνιστική έδειξε να κεφαλαιοποιεί την καλή του απόδοση στο ελληνικό ντέρμπι.
Η δική του καλή απόδοση σε συνδυασμό με την επιστροφή του Goss που είναι σταθερή αξία στο σύστημα του Μπαρτζώκα δείχνει να έχει βγάλει εκτός ροτέισον τον Dorsey στα τρία τελευταία ματς, ο οποίος γύρισε και τραυματίας από το Βελιγράδι.
Όπως και για τον κόουτς Αταμαν, έτσι και για τον κόουτς Μπαρτζώκα κάποιοι τραυματισμοί μάλλον δεν θα προκαλούν ιδιαίτερο πονοκέφαλο πλέον. Πιθανόν να κάνουν τη ζωή τους και λίγο πιο εύκολη, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα δύο ρόστερ.
Οι ηττημένοι Μακαβαίοι βγαίνουν από τη διαβολοβδομάδα με πικρή γεύση καθώς έφτασαν δύο φορές κοντά στην πηγή αλλά δεν ήπιαν νερό.
Στο τέλος της ημέρας όμως δεν τους φταίει κανείς παρά τα δικά τους λάθη και αδυναμίες που δεν τους επέτρεψαν το κάτι παραπάνω και στα δύο ματς απέναντι στις ελληνικές ομάδες.
Και φυσικά καλά να πάθουν για όλους τους γνωστούς λόγους που δεν αφορούν το μπάσκετ – για να μην ξεχνιόμαστε!
Η υπόλοιπη αγωνιστική in a nutshell
Αν ξεχωρίζει ένα πράγμα σε αυτή τη διπλή αγωνιστική είναι φυσικά οι δύο νίκες της Παρί.
Η εντός έδρας νίκη της επί της σκληροτράχηλης Ζαλγκίρις μπορεί να μην ήταν έκπληξη πλέον, αλλά αυτή μέσα στην Ισπανία επί της μέχρι πρότινος πρωτοπόρου Μπαρσελόνα ήταν μάλλον βόμβα.
Οι Καταλανοί μάλλον δεν κατάλαβαν από που τους ήλθε. Παρά την εμφανή διαφορά που έχει κάνει η προσθήκη του Punter στο ρόστερ τους δείχνουν να μην μπορούν να αποβάλλουν πλήρως τον πνευματικά soft χαρακτήρα τους.
Η Παρί πάλι δείχνει ότι δεν ήλθε απλώς για τη συμμετοχή, αλλά ότι μπορεί να έχει βλέψεις και για παραπάνω.
Το στυλ μπάσκετ που παίζει ζορίζει τους πάντες και όσο η ομαδική απόδοση θα διατηρείται σε τόσο υψηλά επίπεδα με όλους τους παίχτες της να βάζουν το ξεχωριστό λιθαράκι τους στο οικοδόμημα δεν θα είναι σε κανένα ματς το φτωχό αουτσάιντερ.
Είναι σίγουρα μια ενδιαφέρουσα ιστορία που αξίζει πλήρως την προσοχή μας πλέον, φέρνοντας έναν διαφορετικό αέρα στη λίγκα.
Το αντίθετο της ευχάριστης έκπληξης Παρί είναι η δυσάρεστη έκπληξη Παρτίζαν.
Είναι δύσκολο να εξηγήσει κανείς γιατί το πράγμα έχει πάει τόσο στραβά εκεί. Η στελέχωση ήταν πολύ καλή και για τον κόουτς δεν χρειάζεται σχόλιο.
Παρόλαυτα προφανέστατα κάτι λείπει και αν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία για αυτό μέχρι τώρα η εντός έδρας ήττα από την Αρμάνι την έσβησε.
Το έγραψα και στο τουιτερ και θα το ξαναπώ κι εδώ.
Η Παρτίζαν δείχνει να έχει ανάγκη από μια ηγετική προσωπικότητα στην περιφέρεια με δυνατότητα να προσφέρει σκορ εκτός ομαδικής λειτουργίας.
Ίσως ο Ζοτς πρέπει να σκεφτεί σοβαρά κάποιες προσθαφαιρέσεις στο ρόστερ. Ίσως πάλι να καταφέρει να αλλάξει την κατάσταση εκ των έσω, ή ίσως τίποτα από τα δύο.
Το γεγονός ότι μετά από ένα κάκιστο ξεκίνημα με ρεκόρ 2-8 και κακές εντός έδρας ήττες μπαίνει στο γήπεδο και όλοι σηκώνονται στο πόδι για να τον αποθεώσουν αποδεικνύει το αξεπέραστο μεγαλείο του.
Βρείτε μου εσείς άλλον κόουτς που θα απολάμβανε τέτοιας στήριξης υπό τέτοιες συνθήκες και μετά συζητάμε για την έννοια G.O.A.T.
Και μιας και μιλάμε για την αξία των κόουτς, μάλλον πρέπει να πούμε και ένα kudos στον Σαρας που παρά τις πολλές ατυχίες με τους αλλεπάλληλους τραυματισμούς των βασικών του γκαρντ έχει καταφέρει να παρουσιάζει ένα συμπαγές σύνολο που φιγουράρει πλέον ολομόναχο στην πρώτη θέση της βαθμολογίας.
Η Φενερ πορεύεται με άρμα μάχης την εξαιρετική της άμυνα (δεύτερη σε DRTG στη λίγκα πίσω μόνο από τη μονοδιάστατη Ζαλγκίρις).
Και φυσικά όποιος επένδυσε στην καλή άμυνα στην Ευρωλίγκα δεν έχασε ποτέ. Ειδικά όταν μπροστά έχει τα κατάλληλα επιθετικά όπλα για να βρει σκορ όταν το χρειάζεται.
Κι ένα τέτοιο όπλο είναι ο εκπληκτικός Nigel Hayes-Davis που κάνει μια φανταστική σεζόν επιβεβαιώνοντας τον τίτλο του καλύτερου φοργουρντ της λίγκας που έσπευσα να του απονείμω ήδη μετά το πρώτο ματς της φετινής σεζόν.
Βλέπουμε τρομερά πράγματα από τον Αμερικανό που είναι ο απόλυτος two-way σταρ της διοργάνωσης μέχρι στιγμής.
Στα αξιοσημείωτα της αγωνιστικής και το εκτός έδρας 2/2 της Εφες η οποία βύθισε πιο βαθιά στη μιζέρια τους τις δύο ισπανικές, Ρεάλ και Μπασκόνια.
Ο Mijatovic ξεκίνησε τη σεζόν ως ένα από τα φαβορί για να αποχαιρετίσουν νωρίς τον πάγκο τους. Δέκα αγωνιστικές μετά παρουσιάζει ένα σύνολο που είναι απείρως καλύτερο από αυτό που παρουσίαζε πέρσι ο φαφλατάς Can.
Η Εφες φέτος είναι ξανά μια υπολογίσιμη δύναμη και αν δεν είχε τον Larkin εκτός μπορεί να είχε αποφύγει και κάποια στραβοπατήματα στην έδρα της και να είναι ακόμα πιο ψηλά στη βαθμολογία.
Η Ρεαλ από την άλλη συνεχίζει να προβληματίζει και είναι σαφές ότι εκεί χρειάζεται ένα ισχυρό σοκ για να αντιστραφεί το κακό κλίμα.
Το ρόστερ θέλει ενίσχυση αλλά αυτό από μόνο του ίσως να μην είναι αρκετό πλέον.
Το λάδι στο μπασκετικό καντήλι του Mateo δείχνει πιο λίγο από ποτέ.
Η Μπασκόνια είχε μια αξιοπρεπή πορεία μέχρι τώρα χωρίς όμως οι εμφανίσεις της να πείθουν ότι πάει για σπουδαία πράγματα. Το διπλό χαστούκι της διαβολοβδομαδας με δύο εντός έδρας ήττες απλώς επιβεβαίωσε αυτήν την εικόνα μετριότητας.
Ο Laso έκλεισε τους παίκτες του για πολλές ώρες στα αποδυτήρια μετά την ήττα από την Εφες και ήδη κυκλοφορούν φήμες για αλλαγές στο ρόστερ. Ωστόσο βασικός υπεύθυνος για αυτό το ρόστερ και πως λειτουργεί είναι ο ίδιος.
Σημαντική έλλειψη σε playmaking που έκανε μπαμ εξαρχής και αδυναμία να τρέξει μια καλή επίθεση που θα εκμεταλλεύεται τα δυνατά σημεία ενός χαρισματικού σκόρερ όπως ο Howard.
Mε βάση και το δείγμα της περσινής σεζόν με τη Μπαγερν ο Laso δείχνει να δυσκολεύεται να διαχειριστεί καλά μικρομεσαία μπάτζετ για να στήσει ανταγωνιστικές ομάδες.
Αν κάνουμε τη σύγκριση με την υποδειγματική του διαχείριση στα μεγάλα μπατζετ της Ρεαλ, για την οποία δίκαια είχε κερδίσει τον τίτλο ενός εκ των καλύτερων κόουτς της προηγούμενης δεκαετίας στη λίγκα, φαίνεται ότι δεν είναι όλοι οι κόουτς παντός καιρού.
Η βαθμολογική θέση της φετινής Μπάγερν και το μπάσκετ που παίζει υπό την καθοδήγηση του Herbert είναι μάλλον το καλύτερο επιχείρημα για να υποστηρίξει τα προαναφερθέντα.
Με ελάχιστες αλλά κομβικές προσθαφαιρέσεις στο περσινό ρόστερ ο Καναδός κόουτς παρουσιάζει φέτος μια άκρως ανταγωνιστική Μπαγερν που είναι ένα από πιο fun-to-watch σύνολα της διοργάνωσης.
Παρότι δεν διαπρέπει αμυντικά, έχει μία από τις καλύτερες επιθέσεις στη διοργάνωση (δεύτερο καλύτερο ORTG ελάχιστα πίσω μόνο από τον Παναθηναϊκό), και με αυτή ως βάση βρίσκεται στο εξαιρετικό 7-3.
Ποιος είπε ότι με μικρό μπάτζετ δεν μπορείς να παίξεις όμορφο μπάσκετ και να είσαι και αποτελεσματικός;
Στο τέλος βέβαια όλα θα κριθούν από τη συνέχεια/σταθερότητα σε αυτό το επίπεδο, αλλά το δείγμα μέχρι τώρα είναι παραπάνω από θετικό.
Μονακό και Ερυθρός Αστέρας τέλος συνεχίζουν τα σκαμπανεβάσματα στην πορεία τους.
Οι Μονεγάσκοι μετά το 1/2 στη διαβολοβδομάδα (με ήττα εντός έδρας από τον Ερυθρό και νίκη στην Ισπανία επί της Μπασκόνια) εξακολουθούν να προβληματίζουν σε σχέση με το φετινό τους ταβάνι.
Ο Ερυθρός από την άλλη εξακολουθεί να παραπονιέται για τη διαιτησία ως βασική αιτία για αρκετές από τις ήττες του, αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία.
Παρά το αξιόμαχο σύνολο που παρουσιάζει φέτος η αίσθηση που αφήνει είναι ότι όλοι στον οργανισμό έχουν μεγαλύτερη ιδέα για το potential της ομάδας από αυτή που αντιστοιχεί στις πραγματικές της δυνατότητες.
Πόσο ψηλό μπορεί να είναι άραγε το ταβάνι μιας ομάδας που επιλέγει επανειλημμένα ως go-to-guy στα δύσκολα τον washed Teodocic;