Η δεύτερη διαβολοβδομάδα της φετινής Ευρωλίγκας είχε σαφέστατα χρώμα ελληνικό. Και οι δύο αιώνιοι έκαναν το 2/2 μπαίνοντας για τα καλά σε τροχιά 6αδας και βλέπουμε.
Κι αν ο Ολυμπιακός μπορεί να χαίρεται γιατί κατάφερε να κρατήσει την έδρα του αλώβητη απέναντι σε δύο εν δυνάμει ανταγωνιστές για την 4αδα, ο Παναθηναϊκός μπορεί να υπερηφανεύεται ότι το ρεκόρ του (5-2) έχει φτιαχτεί με νίκες σε δύσκολες έδρες (ενάντια στη Φενερ στην Πόλη και στον Αστέρα στο Βελιγράδι).
Από την άλλη, η Βίρτους του Daniel Hackett παραμένει μετά από 7 αγωνιστικές η μεγαλύτερη απογοήτευση της Ευρωλίγκας, πιο μεγάλη και από την Αρμάνι του Ettore Messina. Το Ιταλικό μπάσκετ πρέπει επειγόντως να αναθεωρήσει κάποια πράγματα, όπως και o Hackett τις προβλέψεις του.
Πάμε να ρίξουμε μια πιο αναλυτική ματιά στα τεκταινόμενα ξεκινώντας από τις δύο ελληνικές, όπως πάντα.
ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ
Η νίκη στην 6η αγωνιστική απέναντι στη Asvel στο ΟΑΚΑ ήταν ο ορισμός του υγιή περιπάτου για τους πράσινους. Οι Γάλλοι είχαν δύο σημαντικές απουσίες (Paris Lee και Geoffrey Lovern), αλλά η διαφορά ποιότητας των δύο ομάδων είναι μάλλον χαοτική αυτή τη στιγμή και το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός μπήκε σοβαρός και αποφασισμένος στο ματς δεν άφησε περιθώρια για παρερμηνείες.
Ο Grant καλωσόρισε τον Maledon στα υψηλά επίπεδα άμυνας της Euroleague δείχνοντας του ότι έχει πολύ δρόμο να διανύσει ακόμα για να γίνει γκαρντ από το πάνω ράφι, παρότι η πρώτη ύλη είναι εκεί.
Οι πράσινοι έκαναν ένα πρώτο δεκάλεπτο κυριολεκτικό masterclass σε άμυνα και επίθεση, και ουσιαστικά τελείωσαν το ματς από νωρίς. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα μια μικρή χαλάρωση στη συνέχεια που οδήγησε σε πάρα πολλά αβίαστα λάθη (16 στο σύνολο με τον Nunn να είναι πρωταθλητής με 5 σε 18′ συμμετοχής – το μόνο μελανό σημείο της κατά τα αλλά εξαιρετικής στατιστικής του), καθώς και σε αστοχία στις βολές.
Με αυτόν τον αστερίσκο η συνολική εμφάνιση της ομάδας του Ataman ήταν εξαιρετικά σοβαρή, ενώ ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην προσπάθεια που κατέθεσαν στην άμυνα παιδιά όπως ο Καλαϊτζάκης και ο Αντετοκουνμπο που πήραν λίγο χρόνο στο μεγάλο ροτέισον του ματς.
Η προσθήκη του θετικού σε αυτό το ματς Yurtseven μοιάζει να αδικεί λίγο τον Κώστα που μέσα σε σκάρτα 4 λεπτά συμμετοχής πρόλαβε να κάνει μία τάπα. If you love hustle you gotta love Kostakunbo.
Η επίσκεψη στο Βελιγράδι για την 7η αγωνιστική ήταν μία εντελώς διαφορετική υπόθεση για τον Παναθηναϊκό. Λίγο η καυτή έδρα της Χαλα Πιονιρ, λίγο η απόλυτη ανάγκη του Αστέρα για επιστροφή στις νίκες μετά από 3 συνεχόμενες ήττες, λίγο η περιρέουσα ατμόσφαιρα για τη διαιτησία, ανέβασαν πολύ τον βαθμό δυσκολίας για τους πράσινους.
Η ομάδα του Αταμαν έμεινε μακριά από το καλό πρόσωπο της στο πρώτο ημίχρονο του ματς, υστερώντας τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση. Ωστόσο ο βασικός λόγος που η διαφορά εκτοξεύθηκε μέχρι και τους 14 πόντους ήταν η κάκιστη απόδοση του δεύτερου δεκάλεπτου, ιδιαίτερα με τον Yurtseven στο σχήμα.
Ο Τούρκος σέντερ έδειξε ότι δεν είναι ακόμα έτοιμος για τέτοιες έδρες, καθώς δεν μπόρεσε ανταποκριθεί στο σκληρό ροκ εντός και εκτός παρκέ. Όσο έπαιξε ήταν εκτός τόπου στην επίθεση ενώ και αμυντικά η παρουσία του δεν βοήθησε καθόλου να βελτιωθούν οι έως τότε κακές περιστροφές στην άμυνα.
Ο Yurtseven έχει δείξει ήδη ότι διαθέτει ταλέντο και έχει σίγουρα πράγματα να δώσει, οπότε καλό καλό είναι να μην κρίνεται πολύ αυστηρά επειδή δεν ανταποκρίθηκε σε μια έδρα όπου έχουν λυγίσει από την πίεση πολύ πιο μπαρουτοκαπνισμένοι παίκτες από αυτόν.
Πρόκειται για παίκτη που βρίσκεται και θα βρίσκεται για αρκετό καιρό ακόμα σε διαδικασία εκμάθησης και προσαρμογής σε έναν εντελώς διαφορετικό τύπο μπάσκετ από αυτό που έπαιζε ως παίκτης garbage time στο ΝΒΑ τόσα χρόνια.
Για την εμφάνιση του στο Βελιγράδι ευθύνη φέρει και ο Ataman γιατί δεν τον τράβηξε πιο γρήγορα στον πάγκο.
Δεν ξέρω γιατί ο κόουτς επέλεξε να αλλάξει την πάγια τακτική του να αποσύρει γρήγορα στον πάγκο παίκτες που δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες του ματς. Ίσως έχει να κάνει με μια προσπάθεια να κάνει ενταντικά μαθήματα στον συμπατριώτη του αφήνοντας τον να εκτίθεται. Νομίζω πάντως ότι αυτό δεν βοήθησε ούτε την ΠΑΟ ούτε τον ίδιο τον Yurtseven στο ματς.
Αυτό είναι και το μόνο πταίσμα που μπορεί να καταλογίσει κανείς στον Ataman που κατά τα άλλα έκανε μάλλον ένα εξαιρετικό κοουτσάρισμα οδηγώντας την ομάδα του σταδιακά στη μεγάλη ανατροπή.
Δίπλα στον πανταχού παρόντα και τα πάντα πληρώντα Makelele-Juancho (kudos στον νονό @Eironman) οι Grant (και σε ρόλο τερματοφύλακα) και Brown ανέβασαν κατακόρυφα την ένταση μπροστά και πίσω και η εικόνα άρχισε να αλλάζει.
Κάπου εκεί έκανε enter και ο Κώστας Σλούκας για να καταθέσει τόνους προσωπικότητας και clutchness, κάνοντας μας να ξανασκεφτούμε μήπως τελικά δεν είναι και τόσο υπερβολικά όσα έλεγε για αυτόν ο @cceballos στο τελευταίο HateCast.
O Αστέρας ένιωσε το γήπεδο σταδιακά να μικραίνει από τα μέσα της τρίτης περιόδου και μετά, και παρότι τελείωσε το ματς με αδιανόητα υψηλά ποσοστά ευστοχίας (50% σε 30 εκτελεσμένα τρίποντα) όταν η μπάλα άρχισε να ζυγίζει έναν τόνο τα σουτ δεν μπήκαν.
Αυτά τα σουτ, τα βαριά και ασήκωτα, τα έβαλαν αντίθετα (για άλλη μία φορά) οι παίκτες του ΠΑΟ. Ο Χουαντσο και ο Σλούκας και last but not least o Ντίνος Μήτογλου.
Η κίνηση ματ του Τούρκου κόουτς που αποφάσισε να στρετσάρει το γήπεδο με τον Ντίνο στο 5 για να ανοίξει τους διαδρόμους, δικαιώθηκε απόλυτα.
Όσο μπράβο αξίζει στον Ataman που το σκέφτηκε και το τόλμησε άλλο τόσο μπράβο αξίζει στον Ντίνο που ενώ έβλεπε το ματς επί 34′ από τον πάγκο, όταν μπήκε συμπεριφέρθηκε σα να είχε ήδη παίξει 20′.
Αυτόν τον Ντίνο έχει ανάγκη ο Παναθηναϊκός.
Και αυτό το attitude ετοιμότητας σαν του Ντίνου χρειάζεται από όλους τους παίκτες.
When the going gets tough the tough get going, ή η συνήθεια που έγινε λατρεία, ή business as usual κλπ, κλπ.
Όποιον κλισεδιάρικο τίτλο και να διαλέξετε για την εμφάνιση νίκης στο Βελιγράδι, η ουσία παραμένει η ίδια.
Ο Παναθηναϊκός είναι πλέον και με τη βούλα από πέρσι η μπασκετική μετεμψύχωση του John McLane. Η προσωποποίηση του Die Hard.
Όταν τα ματς είναι κλειστά όσο πιο βαθιά πάνε στην τέταρτη περίοδο τόσο αυξάνεται η αυτοπεποίθηση των παικτών του, διαμετρικά αντίθετα με τον φόβο που φωλιάζει στην ψυχούλα των αντιπάλων του.
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
Η δεύτερη διαβολοβδομάδα σήμανε το απόλυτο bounce back για την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα.
Το ματς με τη Ρεαλ ήταν ντέρμπι για αρκετά μεγάλο διάστημα αλλά στο τελευταίο πεντάλεπτο του αγώνα ο Ολυμπιακός κατάφερε να πάρει κεφάλι και να μην κοιτάξει ξανα πίσω.
Η τελική διαφορά των 10 πόντων μπορεί να φανεί εξαιρετικά χρήσιμη στο τέλος, αλλά μπορεί και να μην χρειαστεί καν, αν η Ρεαλ συνεχίσει να δείχνει αυτό το πρόσωπο εκτός έδρας (0 νίκες έως τώρα).
Ο έλεγχος των ριμπάουντ που ήταν η αχίλλειος πτέρνα στα προηγούμενα ματς, έγινε ξανά το ισχυρό σημείο και ήταν αυτό που βοήθησε τους Πειραιώτες να ελέγξουν και εν τέλει να πάρουν το ματς.
Το άλλο σημείο κλειδί ήταν η παρουσία του απόλυτα φορμαρισμένου Shaquille McKissic ο οποίος είναι ο αληθινός MVP της ομάδας εδώ και καιρό παρότι το PIR δείχνει συνήθως Βεζενκοφ.
To ασυνήθιστα εξαιρετικό ποσοστό του Shaq στο τρίποντο σε συνδυασμό με την απαράμιλλη ικανότητα του στο slashing τον έχει καταστήσει απόλυτο βαρόμετρο της ομάδας και τον πιο αποτελεσματικό game changer της λίγκας αυτήν την περίοδο.
Ιδιαίτερη μνεία χρήζει και στο κοουτσάρισμα του Μπαρτζώκα ο οποίος νίκησε στα σημεία των περσινό COTY Mateo, o οποίος κάθε άλλο παρά επιβεβαιώνει τον τίτλο του τελευταία.
Όχι μόνο δεν δίστασε να αφήσει στον πάγκο σε όλο το ματς τον Dorsey δίνοντας 25′ στον McKissic, ο οποίος τον δικαίωσε απόλυτα, αλλά φρόντισε να επαναφέρει και τον Βεζένκοφ στο κατάλληλο σημείο προς στο τέλος για να βάλει μεγάλα σουτ και να καθαρίσει το ματς.
Ο McKissic ήταν πρωταγωνιστής και απέναντι στη Μπαρτσελόνα καθώς στο δεκάλεπτο που έπαιξε βάζοντας φωτιά στο ματς και βοηθώντας την ομάδα του να πατήσει το γκάζι και να χαθεί στον ορίζοντα.
Το ματς της Πέμπτης ήταν εντελώς διαφορετικό από αυτό της Τρίτης όμως καθώς ήταν ντέρμπι μόνο στα χαρτιά, ενώ ο κόουτς του Ολυμπιακού είχε την ευχαρίστησει να πάρει πολλά από πολλούς.
Παρότι η Μπαρτσελόνα ήλθε με τον αέρα της πρώτης και φαινομενικά πιο φορμαρισμένης ομάδας βάσει αποτελεσμάτων, έδειξε αδύναμη να ανταπεξέλθει στην πίεση μιας δυνατής έδρας απέναντι σε μία ομάδα με μεγαλύτερο ταλέντο από τους μπλαουγκράνα που ήταν αποφασισμένη να πιέσει στην άμυνα.
Ο έλεγχος των ριμπάουντ ήταν και πάλι το σημείο κλειδί, με τη δυναμική επανεμφάνιση του Μιλουτίνοφ σε αυτόν τον τομέα να κάνει τη διαφορά.
Ο Ολυμπιακός πήρε εξαρχής τα ηνία του αγώνα και δεν ένιωσε ποτέ ουσιαστική απειλή, ειδικά μετά το πρώτο δεκάλεπτο.
Στα θετικά της βραδιάς ανήκει σίγουρα και η καλή εμφάνιση του Dorsey μετά το DNP της Τρίτης.
Για τον Μπαρτζώκα θα ήταν μια ιδανική συνθήκη στον γρίφο της διαχείρισης του φορτωμένου ρόστερ να έχει παίκτες που δεν θα επηρεάζονται από ένα προσωρινό παρκάρισμα στον πάγκο.
Το μεγάλο ροτέισον φαίνεται ωστόσο να μην ευνοεί και τόσο τον Lucas Vildoza.
Ο Αργεντίνος ήταν ωσεί παρών στη διαβολοβδομάδα παίρνοντας λίγο χρόνο στο παρκέ και προσφέροντας ελάχιστα πράγματα.
Όπως και στον Παναθηναϊκό πέρσι, μοιάζει να χάνεται λίγο στο μεγάλο ροτέισον στα γκαρντ έχοντας παίκτες μπροστά του που είναι πιο αποδοτικοί στο σύστημα. Αν θα καταφέρει να το αλλάξει αυτό, μένει να το δούμε.
Από την άλλη όλοι στον Ολυμπιακό σίγουρα περιμένουν να δουν περισσότερο από τον Fournier του δευτέρου ημιχρόνου με τη Μπαρτσελόνα όταν ο Γάλλος ξεδίπλωσε πολλές από τις πτυχές του τεράστιου επιθετικού του ταλέντου.
Αν ο Γάλλος σταθεροποιήσει την επιθετική συνεισφορά του σε αυτά τα επίπεδα, ο Ολυμπακός σίγουρα θα αλλάξει δέρμα επιθετικά.
Η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα βγαίνει με αρκετή αισιοδοξία από την διαβολοβδομάδα και μπορεί να λέει ότι αρχίζει επιτέλους να ρολάρει με τους δύο sevenfooters της πλήρως ενεργούς.
Το νέο κρας τεστ με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ την επόμενη αγωνιστική θα είναι ένας ενδιαφέρων έλεγχος προόδου από αυτή την άποψη χωρίς φυσικά να κρίνει τίποτα για το μέλλον.
Η ήττα από τον αιώνιο αντίπαλο στο ΣΕΦ στο εγχώριο πρωτάθλημα σίγουρα αποτέλεσε αντικείμενο γόνιμου προβληματισμού για τους κόκκινους και λειτούργησε σαν λίπασμα για το βελτιωμένο πρόσωπο του Ολυμπιακού στη διαβολοβδομάδα.
Οι δύο ομάδες ήταν και παραμένουν συγκοινωνούντα δοχεία.
Οι υπόλοιπες ομάδες in a nutshell
Ξεκινώντας από τις αντιπάλους των ελληνικών ομάδων, η Ρεαλ δείχνει αυτή τη στιγμή να περνάει σοβαρή αγωνιστική κρίση.
Το 0/2 στη διαβολοβδομάδα την οδήγησε να κατρακυλήσει εκτός δεκάδας στη βαθμολογία και αν και είναι ακόμα νωρίς, δεν γίνεται να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι ακόμα δεν έχει κάνει καμία νίκη εκτός έδρας.
Το buzzer beater του Shaben Lee που τη σκότωσε στο Βελιγράδι μοιάζει ικανό να πυροδοτήσει σημαντικές αλλαγές στου Μαδριλένους, οι οποίες μπορεί να φτάσουν και μέχρι την άκρη του πάγκου.
Ο Τσους Ματεο δεν πρέπει να νιώθει και μεγάλη σιγουρια για τη θέση του πλέον.
Η Μπαρτσελόνα βγαίνει με μια γλυκόπικρη γεύση από τη διαβολοβδομάδα. Στην Πόλη πήρε αυτό που ήθελε απέναντι σε μια πληγωμένη Εφες που όμως έπαιζε χωρίς τον Larkin.
Η βαριά ήττα στο ΣΕΦ ωστόσο προσγείωσε τους Καταλανούς απότομα στην πραγματικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουν κάνει τις δύο ήττες τους εκτός έδρας απέναντι σε ομάδες που έχουν την ικανότητα να παίξουν δυνατή άμυνα.
Το δείγμα γραφής είναι μικρό, αλλά το πόσο σκληρή θα εμφανιστεί η Μπαρτσελόνα φέτος παραμένει τι μεγάλο ερωτηματικό, καθώς το ταλέντο του Punter από μόνο του δεν φτάνει για να κάνει τη διαφορά απέναντι σε αντιπάλους από το πάνω ράφι.
Η Εφές από την άλλη, μπορεί να ηττήθηκε στην έδρα της αλλά φρόντισε να περάσει ένα ήσυχο βράδυ στο Βερολίνο σκορπίζοντας την Άλμπα. Η ομάδα του Μιγιατοβιτς πρέπει να ανεβάσει την αμυντική ένταση, αν θέλει να περιορίσει την απόλυτη εξάρτηση της από τον μεγάλο Shane.
Ο Ερυθρός Αστερας μοιάζει να ξεφουσκώνει κιγο μετά το αρχικό εντυπωσιακό ξεκίνημα καθώς η ήττα από τον ΠΑΟ ήταν η τέταρτη στη σειρά.
Οι Σέρβοι έχουν αρκετά παράπονα (κάποια από αυτά δίκαια) για τη διαιτητική αντιμετώπιση τους τόσο απέναντι στη Μπαρτσελόνα την προηγούμενη εβδομάδα όσο και στο ματς του Κάουνας με τη Ζάλγκιρις.
Ο τρόπος που επέλεξαν να διαμαρτυρηθούν ωστόσο δεν ήταν καθόλου διπλωματικός και το ερώτημα είναι αν και πόσο αυστηρά θα τους τιμωρήσει η λίγκα για αυτό.
Σίγουρα πάντως θα πρέπει να τιμωρηθούν για την ανεκδιήγητη συμπεριφορά των οπαδών τους απέναντι στους παίκτες του ΠΑΟ και ειδικά τον Lessort.
Σε κάθε περίπτωση η ομάδα του Σφαιρόπουλου παραμένει σίγουρα ένας υπολογίσιμος αντίπαλος στη φετινή Ευρωλίγκα και θα κάνει και άλλες ζημιές στο μέλλον σαν αυτή που σκάρωσε στην Φενερ.
Ωστόσο οι προεδρικές δηλώσεις για πρώτη τετράδα και Φ4 εξακολουθούν να μοιάζουν παρατραβηγμένες.
Η Asvel που είδαμε στο ΟΑΚΑ εξακολουθεί να παραμένει ένα αδιάφορο πρότζεκτ και συγκρίνοντας την κανείς με τη νεοφώτιστη Paris δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί τι ακριβώς κάνει στην Ευρωλίγκα.
Μπορεί να εμφανίστηκε ανταγωνιστική στη Βαρκελώνη την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά τόσο στο ΟΑΚΑ όσο και στο γήπεδό της απέναντι στη Μπάγερν επέστρεψε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις που τη θέλουν δίκαια μόνιμο κάτοικο των τελευταίων θέσεων της βαθμολογίας.
Η Μπάγερν από την άλλη είναι αδιαμφισβήτητα η ευχάριστη έκπληξη της διοργάνωσης, κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο διεκδικεί τη θέση της στα playoff. Όμορφο επιθετικό μπάσκετ (ένα από τα καλύτερα ORTG αυτή τη στιγμή) το οποίο φέρνει αποτελέσματα υπερκαλύπτοντας τις αμυντικές αδυναμίες.
Η προσθήκη του Napier φαίνεται να έχει κάνει ουσιαστική διαφορά στην κατά τα άλλα ίδια περσινή περιφέρεια των Γερμανών, βοηθώντας και άλλους παίκτες να ανεβάσουν την απόδοσή τους (βλ. Edwards).
Το κρίσιμο ερώτημα για τους Βαυαρούς ωστόσο είναι η συνέπεια και η συνέχεια που θα δείξουν σε αυτό το επίπεδο. Αυτό θα είναι το βασικό ζητούμενο στον έλεγχο προόδου τους από εδώ και πέρα.
Η Μακάμπι του κόουτς Kattash επέστρεψε στις ανταγωνιστικές εμφανίσεις. Έβγαλε το λάδι στη Φενερ του Σαρας για να χάσει στο καλάθι, σε ένα ματς ωστόσο που παίχτηκε σε ουδέτερο έδαφος για λόγους ασφαλείας.
Είναι αστείο και συνάμα τραγικό αυτό που συμβαίνει με τους Ισραηλινούς. Η Ευρωλίγκα φαίνεται να μην ενοχλείται καθόλου από το γεγονός ότι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί στην περίπτωση της Μακάμπι δημιουργεί σοβαρό ζήτημα fair play.
Αν αφήσουμε κατά μέρος το πολιτικό κομμάτι, όμως, και το γεγονός ότι η «ομάδα του λαού» δεν θα έπρεπε να είναι στη διοργάνωση, σε αγωνιστικό επίπεδο δεν μπορεί κάνεις παρά να θαυμάσει τον τρόπο με τον οποίο ο Kattash διατηρεί ανταγωνιστικό ένα σύνολο που έχει υποστεί τόσες αλλαγές, ενώ παίζει και χωρίς τον ιθύνοντα νου του πλέον, Tamir Blatt, λόγω τραυματισμού.
Η μεγάλη νίκη της επί της Ρεαλ δείχνει ότι σε αγωνιστικό επίπεδο παραμένει ένα μπασκετικό πρότζεκτ που αξίζει την προσοχή και το θαυμασμό μας.
Το ίδιο ισχύει και για την Παρί που κάθε αγωνιστική που περνά αποδεικνύει ότι άξιζε τη θέση της στη λίγκα και δεν είναι μέσα χαριστικά, όπως οι τραγικές Asvel και Άλμπα.
2/2 για τους Παριζιάνους στη διαβολοβδομάδα και θέση στη δεκάδα, με μία νίκη περισσότερη από τη Ρεαλ παρακαλώ.
Ο ρυθμός εξακολουθεί να είναι τρελός και στο ματς έναντι στην Alba είδαμε ένα απίθανο ρεκόρ τριπόντων με 52 εκτελεσμένα.
Δεν είμαι σίγουρος που ακριβώς μπορεί να οδηγήσει αυτού του είδους το μπάσκετ, ή για να το πω αλλιώς για πόσο θα τους κρατήσει ανταγωνιστικούς στον σκληρό κόσμο της Ευρωλίγκας όσο θα προχωράει η σεζόν.
Ξέρω όμως ότι έχουν χαρακτήρα και πρόταση να καταθέσουν μαζί με τόνους ενέργειας στο παρκέ, και αυτό αν μη τι άλλο αξίζει τον σεβασμό μας.
Για την Alba εκτός απροόπτου σκοπεύω να κάνω το ίδιο σχόλιο κάθε φορα, «που πάτε καραβάκια με τέτοιο καιρό». Η θέση της είναι στο Eurocup, τελεία και παύλα.
Οι δυο ιταλικές Βίρτους και Αρμάνι κονταροχτυπήθηκαν στην διαβολοβδομάδα και το ματς θύμισε μονομαχία κάτι ξεπεσμένων κόντηδων στην Ιταλία της εποχής του Risorgimento.
Τελικά επικράτησε αυτός με τα λιγότερα σκουριασμένα όπλα, η Armani δηλαδή που μπορεί ακόμα να ξεγελάει τον εαυτό της ότι κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο με τον Messina στον πάγκο της.
Η Virtus από την άλλη δεν ξέρω σε τι ακριβώς ελπίζει, αλλά το μπάσκετ που παρουσιάζει είναι ο ορισμός του hopeless. Προσπαθεί να παίξει ξύλο και όπου βγει ελπίζοντας να βρεθεί σε μέρα ο Clyburn στην επίθεση. Ό,τι δηλαδή έγινε στο Βελιγράδι με την Παρτίζαν την προηγούμενη εβδομάδα.
Δεν φαίνεται να υπάρχει σωτηρία στη Μπολόνια φέτος. Θα το πιεί όλο το πικρό ποτήρι ο Hackett για τις ασεβείς προβλέψεις του που μόνο με μπασκετικά κριτήρια δεν τις ξεστόμισε.
Η Παρτίζαν του Ζοτς δείχνει μπερδεμένη και μπερδεύει και μας. Μέχρι στιγμής αυτό που έχει παρουσιάσει είναι μια όχι και τόσο κολακευτική ικανότητα να φτάνει κοντά στην πηγή χωρίς όμως να μπορεί να πιει νερό.
Ακόμα είναι νωρίς βέβαια για ένα ολοκαίνουριο σύνολο και το απαιτητικό μπασκετ του Ζοτς θέλει τον χρόνο του για να αυτοματοποιηθεί στο μυαλό και τις κινήσεις των παικτών του.
Οι ρομαντικοί οπαδοί του «μεγάλου» περιμένουν υπομονετικά το σημείο της σεζόν που η Partizan θα κάνει το κλικ και θα αρχίσει να ρολάρει και να μπαίνει για τα καλά στο παχνίδι των playoffs.
Προσωπικά χωρίς να αποκαλεί καθόλου μια τέτοια εξέλιξη (Ζοτς είναι αυτός και θαυμαστά τα έργα του ανά τις δεκαετίες), κρατώ μια σοβαρή επιφύλαξη καθώς από όσα έχω δει μέχρι τώρα έχω την εντύπωση ότι της λείπει απεγνωσμένα ένας Punter.
Ο Lundberg μπορεί να έχει σοβαρά στοιχεία clutchness αλλά δεν είναι ο τύπος παίκτη που θα πάρει μια ομάδα στην πλάτη του στα δύσκολα, ενώ ο Carlick Jones είναι ακριβώς αυτό που τις έλειπε πέρσι δίπλα στον Punter.
Εξίσου γρίφος παραμένει η Baskonia του Pablo Laso. Το 1/2 στη διαβολοβδομαδα την αφήνει ευχαριστημένη και σε τροχιά οχτάδας, αλλά μέχρι στιγμής δείχνει να είναι ομάδα έδρας.
Στο Παρίσι μπορεί να πάλεψε το ματς μέχρι το τέλος, αλλά γενικά δίνει την εντύπωση ότι χάνει αρκετή από την ανταγωνιστικότητά της όταν απομακρύνεται από τη Βιτόρια. Παραδόξως για την μπασκετική παράδοση της περιοχής το ισχυρό σημείο της μέχρι τώρα είναι η καλή της άμυνα.
H Fener του Σαρας έκανε το 2/2 έστω και αν με τη Maccabi καρδιοχτύπησε, και τώρα μπορεί να κοιτάζει με περισσότερη αισιοδοξία το μέλλον, καθώς έχει όλο τον χρόνο να ανεβάσει τη μέτρια απόδοσή της.
Η ενσωμάτωση του Skylar Mays θα παίξει κομβικό ρόλο σε αυτό, καθώς από τους σεντερ της δεν μπορεί να περιμένει πολύ μεγάλη βελτίωση.
Εκεί μάλλον βρίσκεται η αχίλλειος πτέρνα της φέτος, παρότι δύσκολα δεν θα είναι μία από τις βασικές υποψήφιες για την 4αδα.
Μια εξίσου αδιευκρίνιστη εικόνα παρουσιάζει και η Μονακό ως τώρα. Μπορεί το 1/2 στη διαβολοβδομάδα σε δύο εκτός έδρας ματς (νίκη επί της Partizan, ήττα στον πόντο στο Κάουνας) να την αφήνει ευχαριστημένη σε όρους βαθμολογικής συγκομιδής, αλλά κάτι φαίνεται να μην κολλάει στο σύνολο των Μονεγάσκων μέχρι στιγμής.
Έχω την υποψία ότι ο Ομπράντοβιτς (όχι ο καλός, ο άλλος) θα τιμωρηθεί από τους θεούς του μπάσκετ για τη φαεινή ιδέα του να πάει με τριάδα στους σεντερ τους Motiejūnas, Jaiteh, και Παπαγιάννη.
Από την άλλη έχει μια εξαιρετική παλέτα παιχτών στην περιφέρεια, οπότε θα είναι πάντα υποψήφια για μεγάλα πράγματα.
Αυτά τα γκαρντ μπορούν ανά πάσα στιγμή να γείρουν την πλάστιγγα υπερ της.
Άφησα για το τελος τη Zalgiris του Trinchieri που φιγουράρει πρώτη στον πίνακα της βαθμολογίας.
Μετά την ήττα της στο ΣΕΦ την πρώτη αγωνιστική δεν ξανακοίταξε πίσω (να ‘ναι καλά η Αρμανι ειδικά που μπορεί να χάσει ματς στην έδρα της και από το +150). Μαζί με το 2/2 στην διαβολοβδομάδα έχει να καυχιέται ότι έκανε και τη μεταγραφή βόμβα της RS υπογράφοντας τον Lonnie Walker.
Δεν ξέρω αν οι Λιθουανοί (θα) είναι η έκπληξη της χρονιάς, καθώς έχουν μια άλφα μπασκετική παράδοση που τους θέλει κλασικά ανταγωνιστικούς ακόμα και όταν δεν τους φαίνεται.
Η προσθήκη του ΝΒΑερ ωστόσο μπορεί να τους αλλάξει για τα καλά στάτους, καθώς πρόκειται για παίκτη που αν καταφέρει να εγκλιματιστεί γρήγορα στο μπάσκετ της από δω πλευράς, έχει την ικανότητα να προσφέρει πολύ και εύκολο σκορ σε ένα σύνολο που έχει όλη την απαιτούμενη σκληράδα που απαιτεί η Ευρωλίγκα για να είναι ανταγωνιστικό.
Και εκτός από σκληράδα έχει και κάποιες πολύ ευνοϊκές διαιτησίες στην έδρα της (Zvezda fans approve of this comment).
Στη φετινή Ευρωλίγκα δεν γίνεται να βαρεθούμε και αυτό είναι το καλύτερο νέο για τη συνέχεια.