Η δεύτερη αγωνιστική της Ευρωλίγκας είχε από όλα.
Ένα μεγάλο ντέρμπι, εγκαίνια σε νέα ή ανακαινισμένα γήπεδα, σασπένς σε ματς που φαίνονταν εύκολα για τους γηπεδούχους στα χαρτιά, αρκετές στιγμές ωραίου μπάσκετ, αλλά και μπόλικες για κολλύριο κυριολεκτικά.
Όπως και για την πρώτη αγωνιστική βέβαια αυτό που μετράει πρώτα από όλα είναι η νίκη, ειδικά αν είσαι γηπεδούχος, καθώς όλοι υπόσχονται ότι φυλάνε τις καλές εμφανίσεις για πιο μετά.
Και αυτό μπορεί να είναι ένα κλισέ που, όπως κάθε κλισέ, εμπεριέχει κάμποση αλήθεια, αλλά δεν σημαίνει ότι οι ομάδες δεν έχουν αρχίσει να δείχνουν πράγματα τα οποία είτε εντυπωσιάζουν είτε προβληματίζουν.
Κάποιες ομάδες έκαναν σεφτέ (βλέπε Villeurbanne, Ολυμπιακός, Armani, Real, και Barcelona) και κάποιες δίπλωσαν τις νίκες τους κάνοντας ένα δυνατό ξεκίνημα (Fener, Zvezda, Monaco, και Παναθηναϊκός.
Πάμε λοιπόν να δούμε από κοντά τι έγινε σε κάθε ματς ξεκινώντας φυσικά από τους δύο αιωνίους.
Panathinaikos vs. Bayern
Η φαντασμαγορία του ανακαινισμένου ΟΑΚΑ έκλεψε κυριολεκτικά την παράσταση εδώ από το αγωνιστικό κομμάτι.
Το γήπεδο έγινε κουκλί και πλέον ο Παναθηναϊκός μπορεί να περηφανεύεται ότι παίζει σε μία από τις καλύτερες αρένες της Ευρώπης.
To εντυπωσιακό glass floor πρόσφερε μια ξεχωριστή εμπειρία σε παίκτες και οπαδούς και αποτέλεσε μια πρώτης τάξεως σκηνή για καλό θέαμα. Και ο Παναθηναϊκός σε αντίθεση με την πρεμιέρα στο Βερολίνο αυτή τη φορά πρόσφερε καλύτερο θέαμα για μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα.
Σε ένα ματς που «μύριζε» παγίδα λόγω της γιορτινής ατμόσφαιρας, οι οπαδοί του πρέπει μάλλον να ξαφνιάστηκαν ευχάριστα από το πόσο συγκεντρωμένη μπήκε η αρχική πεντάδα.
Μια πεντάδα που έδειχνε την πρόθεση του κόουτς να ελέγξει τον ρυθμό με Σλουκα στον ασο και να έχει μέγεθος, βάζοντας τον Osman αντί του Grigonis στο αρχικό σχήμα.
Το αρχικό 10-0 σερί έθεσε τον τόνο του ματς παρότι ο Σλούκας έκανε ένα από τα χειρότερα παιχνίδια του, πιστός στην παράδοση που τον θέλει να ξεκινάει τη σεζόν με χαμηλές πτήσεις.
Ο Osman από την άλλη ήταν εξαιρετικός όσο έπαιξε στο πρώτο δεκάλεπτο και έδωσε και πάλι δείγματα για το τι θα δίνει όταν θα είναι στο 100%. Ο τρόπος που ξεχύνεται στον αιφνιδιασμό είναι απολαυστικός, αλλά αυτό που μετράει περισσότερο είναι η προσπάθεια που καταβάλει στην άμυνα και το όλο attitude ενός παίκτη που βλέπει τον εαυτό του ως εργαλείο στα χέρια του κόουτς.
Ο Παναθηναϊκός είχε και πάλι εξαιρετικό σπέισινγκ, ήταν πιο εύστοχος από το τρίποντο εξαρχής και έφευγε στον αιφνιδιασμό στην πρώτη ευκαιρία.
Και όταν κάνεις 12 (!) κλεψίματα έχεις πολλές ευκαιρίες.
Juancho και Lessort έδωσαν ρεσιταλ σε άμυνα και επίθεση, ενώ ο Brown επιβεβαίωσε για άλλη μια βραδιά ότι πλέον ο Παναθηναϊκός μπορεί να ανησυχεί λιγότερο στα ματς που ο Σλούκας θα είναι φύσει ή πνευματικά απών.
H Bayern προσπάθησε να προβάλει σοβαρή αντίσταση στο δεύτερο μισό του 3ου δεκαλέπτου όταν η χαλάρωση των παικτών του Παναθηναϊκού και μια κακή επιλογή στο ροτέισον από τον Αταμαν προς το τέλος (το σχήμα με Σλουκα, Νunn, Grigonis, Juanco, Yurtseven δεν δούλεψε καθόλου καλά) την έβαλαν για λίγο και πάλι στο ματς.
Ήταν όμως αρκετά άστοχη στα ελεύθερα σουτ που βρήκε και έδειξε πνευματική αδυναμία απέναντι σε έναν αντίπαλο, η ποιότητα του οποίου δεν συγχωρεί τα λάθη.
Αν το σύνολο του Herbert θέλει να κάνει το κάτι παραπάνω φέτος, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, και να μην είναι απλώς μια ανταγωνιστική ομάδα έδρας, τότε θα πρέπει να εμφανιστεί πιο σκληρό πνευματικά και σωματικά στο μέλλον.
Ο έλεγχος των ριμπάουντ και η επιθετική άμυνα των πρασίνων ήταν τα στοιχεία που επανέφεραν γρήγορα την αγωνιστική τάξη στο «παρκέ» στο 4ο δεκάλεπτο με αποτέλεσμα το ματς να τελειώσει όπως ξεκίνησε, δηλαδή ως γιορτή με μια άνετη νίκη 15 πόντων.
Ο Παναθηναϊκός είναι προφανές ότι παίζει ακόμα στο 60% των δυνατοτήτων του, όπως έγραψα στο τουιτερ αμέσως μετά το ματς, και αυτό μας λέει πολλά για τις δυνατότητες της φετινής ομάδας.
Είναι δύσκολο να προσδιορίσει κανείς το ταβάνι αυτού του ρόστερ αν ο Juancho εξακολουθήσει να δείχνει αυτό το εκπληκτικό two-way πρόσωπο και αν ο Νunn που σκόραρε σβηστά 17 πόντους με εξαιρετικά ποσοστά συνεχίσει να βλέπει γήπεδο με αυτόν τον τρόπο.
Οι 7 ασσίστ που μοίρασε είναι ένας καλός λόγος για να τρομοκρατηθούν οι ανταγωνιστές των πρασίνων.
Και φυσικά η φάση της βράδιας όταν έστειλε τον Carsen Edwards για …ice skating.
Αν κάτι μπορούμε να πούμε με σιγουριά από τα δείγματα των δύο πρώτων αγωνιστικών είναι ότι ο φετινός Παναθηναϊκός δείχνει να έχει ενισχύσει στον απόλυτο βαθμό τον χαρακτήρα Λερναίας Ύδρας που έδειξε πέρσι, ειδικά στην τελική ευθεία της σεζόν.
Έχει πάρα πολλούς παίχτες ικανούς και έτοιμους να αναλάβουν το ρόλο του πρωταγωνιστή και να ξεκολλήσουν την ομάδα όταν το πράγμα δείχνει να στραβώνει, και ο καλύτερος οιωνός αυτή τη στιγμή είναι ότι όλοι δείχνουν διατεθειμένοι να περιμένουν τη σειρά τους και να βγουν μπροστά όταν το χρειάζεται η ομάδα και όχι όταν το χρειάζονται οι ίδιοι.
Αν έχουν έναν βασικό λόγο να αισιοδοξούν οι πράσινοι οπαδοί, λοιπόν, είναι ότι η ομάδα τους είναι γεμάτη από αστέρες με νοοτροπία «εργαλείων».
Από τον Brown, τον Σλούκα και τον Νunn μέχρι τον Osman, τον Juancho, τον Lessort και, last but not least, τον υπέροχο Jerian Grant (τον άνθρωπο «έχω μια λύση για κάθε σου πρόβλημα» στο παρκέ), o Παναθηναϊκός μοιάζει η επιτομή της ομάδας των blue collar superstars.
Aν καταφέρει και διατηρήσει αυτή τη νοοτροπία σε παρκέ και αποδυτήρια, sky is the limit.
Τα ματς της διαβολοβδομάδας που ακολουθεί αναμένεται να είναι τα πρώτα δυνατά crash test, ειδικά αυτό στη Μαδρίτη, και κάποιος θα μπορούσε να πει ότι τώρα ξεκινάει κανονικά η Ευρωλίγκα για τον Παναθηναϊκό.
Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως θα διαχειριστεί το ροτέισον πλέον ο Ataman, καθώς η εντύπωση που άφησαν τα δύο πρώτα ματς είναι ότι πειραματίστηκε παραπάνω από ό,τι θα περίμενε κανείς για επίσημους αγώνες.
Τόσο στο Παρίσι όσο και – ακόμα περισσότερο – στη Μαδρίτη αυτό μάλλον θα (πρέπει να) αλλάξει.
Olympiacos vs. Zalgiris
Ο ορισμός του ματς «κρατάμε τη νίκη και ξεχνάμε την εμφάνιση».
Το παιχνίδι του ΣΕΦ είχε πολύ περισσότερο σασπένς από ό,τι περιμέναμε πριν την έναρξη του και ο λόγος για αυτό ήταν ότι και οι δύο ομάδες έπαιξαν κακό μπάσκετ, «προσπαθώντας» να δώσει η μία το ματς στην άλλη.
Σε αυτό το άτυπο μπράντεφερ η Zalgiris είχε εξαρχής το πάνω χέρι ωστόσο, καθώς η εμφάνιση της ήταν πολύ κάτω του μετρίου. Αυτό σε συνδυασμό με την ανώτερη ατομική ποιότητα του Ολυμπιακού ήταν αρκετό για να κρίνει τον νικητή σε ένα ματς που θα ξεχαστεί γρήγορα λόγω κακού θεάματος.
Οι δύο ομάδες τα έσπασαν κυριολεκτικά από το τρίποντο σουτάροντας με 23.5% και 22.9% αντίστοιχα. Τη διαφορά εδώ την έκανε βέβαια το γεγονός ότι το κακό ποσοστό του Ολυμπιακού ήταν σε 17 μόνο προσπάθειες ενώ της Zalgiris σε υπερδιπλάσιες, 35!
Ο μεγάλος αριθμός εκτελεσμένων τριπόντων από τους Λιθουανούς βρίσκεται σε άμεση συνάρτηση με την τακτική επιλογή (ή και αδυναμία) της άμυνας του Ολυμπιακού να δίνει απλόχερα το σουτ. Μια επιλογή που δικαιώθηκε πλήρως εκ του αποτελέσματος, όμως, καθώς οι Λιθουανοί έκαναν choke.
Δεν είναι τυχαίο ότι το ματς έγινε ντέρμπι όταν ο Sirvydis άρχισε να ευστοχεί σε κάποια από τα πολλά open looks που βρήκε (3/10 3pt).
Το πρώτο δεκάλεπτο ήταν το μόνο που πρόσφερε ικανοποιητικό θέαμα και αυτό γιατί ο Ολυμπιακός εκμεταλλεύτηκε πλήρως την αστοχία των αντιπάλων του και σκόραρε στον αιφνιδιασμό παίρνοντας εμφατικά τα ηνία του αγώνα. Οι 6 πόντοι των Λιθουανών στο τέλος του δεκαλέπτου προμήνυαν ένα εύκολο, θριαμβευτικό βράδυ για την ομάδα του Πειραιά.
Ωστόσο αυτό δεν συνέβη ποτέ καθώς ο Ολυμπιακός έχασε και τα 3 επόμενα δεκάλεπτα στο επιμέρους σκορ, όχι γιατί η Zalgiris ανέβασε την απόδοσή της κατακόρυφα, αλλά γιατί παρέσυρε τον Ολυμπιακό στο δικό της χαμηλό επίπεδο.
Η Ζαλγκίρις τελείωσε το πρώτο ημίχρονο με την τραγική αναλογία 1 ασίστ για 9 λάθη και ποσοστά στα τάρταρα, αλλά η διαφορά ήταν (μόνο) στους 11 πόντους.
Η επιθετική δυσλειτουργία των ερυθρολεύκων που αποτυπώθηκε πλήρως στη δική τους τελική αναλογία ασιστ/λαθών (18/19) και τα επιθετικά ριμπάουντ των Λιθουανών (18) ήταν τα στοιχεία που κράτησαν τη Zalgiris μέσα στο ματς παρά την παροιμιώδη αστοχία της σε όλες τις κατηγορίες (δίποντα 40%, τρίποντα 22.9%, βολές 64%).
Κάπως έτσι ένα ματς που όσο περνούσε η ώρα γινόταν όλο και πιο δύσκολο να το παρακολουθήσει κανείς σε όρους ποιότητας, απέκτησε την άγρια ομορφιά ενός ντέρμπι προς το τέλος.
Δεν ξέρω αν θα ισοδυναμούσε με μπασκετική αδικία μια νίκη-κλέψιμο του ματς από τη Zalgiris στο τέλος, αλλά βάσει απόδοσης σίγουρα δεν την άξιζε. Ο Ολυμπιακός μπορεί να μην έθελξε αλλά τουλάχιστον ήταν η ομάδα που για ένα δεκάλεπτο έπαιξε καλό μπάσκετ προτού παρασυρθεί σε διαγωνισμό «τούβλου» από την αρμάδα του Trinchieri.
Η τωρινή ομάδα του Μπαρτζώκα βρίσκεται σίγουρα πολύ μακριά σε απόδοση από εκείνη της σεζόν ’22/’23 που εξυμνούσε ο συνεντευξιαζόμενος Trinchieri πριν κάμποσο καιρό, αλλά ο κόουτς του Ολυμπιακού μπορεί να λέει ότι κέρδισε χρόνο με το ροζ φύλλο αγώνα για να προετοιμάσει τα καλύτερα που έρχονται.
Μπορεί επίσης να χαίρεται για την άνοδο του Fournier επιθετικά (αμυντικά προσπάθησε επίσης αλλά είχε μάλλον εύκολο έργο απέναντι σε αντιπάλους που δεν έβαζαν βότσαλο σε λίμνη), αλλά και για την επιστροφή του κομβικού στο σύστημά του Mustafa Fall.
Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως η παρουσία του Fall και οσονούπω του Milutinov θα διαφοροποιήσει και πάλι τα δεδομένα τόσο σε όρους pace επιθετικά όσο και στην άμυνα.
Με τους δύο sevenfooters παρόντες τα πράγματα θα καλυτερέψουν σίγουρα στο ριμπάουντ και σε rim protection. Από την άλλη ειδικά η παρουσία του Milutinov με την drop αντιμετώπιση στον αντίπαλο χειριστή μάλλον θα επιδεινώσει την κατάσταση με τα uncontested τρίποντα των αντιπάλων.
Τα υπόλοιπα ματς in a nutshell
Η δεύτερης αγωνιστική ξεκίνησε με δύο ματς την Τετάρτη (δεν μας χάλασε καθόλου), με τη Monaco να υποδέχεται τη Maccabi και τον Ερυθρό να υποδέχεται τη Baskonia.
Στο πριγκηπάτο η Maccabi έδειξε και πάλι ένα ανταγωνιστικό πρόσωπο βάζοντας δύσκολα στους Μονεγάσκους. Οι γηπεδούχοι πήραν τη νίκη στα σημεία, τα οποία μπορούν να συνοψιστούν στην υπεροχή τους στη μάχη των ριμπάουντ και στην εξαιρετική απόδοση του Okobo που πήρε φωτιά στο δεύτερο ημίχρονο.
Θετική παρουσία και από τον Παπαγιάννη που μάζεψε 7 ριμπάουντ και ήταν μαζί με τον Jaiteh (8 ριμπάουντ) οι κυρίαρχοι των αιθέρων.
Είναι δύσκολο να πει κανείς τι πορεία θα έχει η Maccabi φέτος, αλλά ήδη από τις πρώτες δύο αγωνιστικές ο Kattash δείχνει να έχει φτιάξει ένα αξιόμαχο σύνολο και πάλι παρά τις τεράστιες απώλειες των 3 αστέρων του το καλοκαίρι.
Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω ότι έχει αποδείξει πλέον πέραν πάσης αμφιβολίας ότι είναι ένας κόουτς με απόλυτη κατανόηση των σύγχρονων τάσεων του παιχνιδιού και εξαιρετικό μάτι στην ανεύρεση παικτών που μπορούν να κάνουν το επόμενο βήμα στο υψηλότερο επίπεδο.
Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως θα ανταπεξέλθει στην αποχώρηση του Loyd που επιστρέφει στην ασφάλεια της Monaco και ποια θα είναι η προσαρμοστικότητα του πολλά υποσχόμενου νέου αποκτήματος του, Saben Lee, στο επίπεδο της Ευρωλίγκας.
Η επιστροφή του Loyd στη Monaco από την άλλη δημιουργεί μια πανίσχυρη περιφέρεια δίπλα στους James, Okobo, Καλαθη και Korkmaz, αυξάνοντας θεωρητικά ακόμα περισσότερο τον ανταγωνισμό για μια θέση στην 4αδα.
Στο Βελιγράδι ο Ερυθρός μπήκε φουριόζος με μεγάλη ευστοχία από το τρίποντο και πήρε γρήγορα τα ηνία του αγώνα, τα οποία δεν έχασε ποτέ.
Canaan, Kalinic και Bolomboy ήταν εξαιρετικοί, αλλά τη διαφορά ανάμεσα στις δύο ομάδες την έκανε η παρουσία ενός floor general στη μία πλευρά και η απουσία ενός τέτοιου από την άλλη.
O Cody Miller McIntyre συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε πέρσι μοιράζοντας 7 ασιστ (ο μέσος όρος του στα δύο πρώτα ματς), όντας ο παίκτης που στα δύσκολα θα βάλει τους συμπαίκτες του στη σωστή θέση και θα μοιράσει σωστά το παιχνίδι.
Η ομάδα το Laso από την άλλη έχει μεγάλο κενό σε αυτό το κομμάτι και αυτό φάνηκε πολύ τις στιγμές που πλησίασε στο σκορ στο 4ο δεκάλεπτο όταν οι λάθος επιλογές δεν της επέτρεψαν να γυρίσει το ματς.
Ο δικός μας Νίκος Ρογκαβόπουλος αποδείχτηκε “μοιραίος” με την αστοχία του σε κρίσιμα ελεύθερα σουτ σε αυτό το σημείο.
O εξαιρετικός Chima Moneke δεν φτάνει από μόνος του για να κάνει τη Baskonia ανταγωνιστική εκτός έδρας και ο Laso έχει πολλή δουλειά μπροστά του σε αυτό το κομμάτι.
Στην Κωνσταντινούπολη το μεγάλο ντέρμπι της αγωνιστικής δικαίωσε τον τίτλο του και πρόσφερε ικανοποιητικό θέαμα για την εποχή.
Η Fener κυριάρχησε στο πρώτο ημίχρονο δείχνοντας εξαιρετικό πρόσωπο και βγάζοντας μερικές πολύ καλές συνεργασίες δίνοντας δείγματα για το μπάσκετ που θέλει να παίξει ο προπονητής της προϊούσης της σεζόν.
Η Efes ισορρόπησε την κατάσταση στο δεύτερο ημίχρονο επιβεβαιώνοντας την εικόνα μιας ομάδας που φέτος θα είναι φουλ ανταγωνιστική και θα βάζει δύσκολα σε όλους.
Αν δεν ήταν η ανεξήγητη απόφαση των διαιτητών να αγνοήσουν την παράβαση του Birch στο φλοτερ του Larkin 1.15’ πριν το τέλος η ιστορία του ματς μπορεί να είχε γραφτεί εντελώς διαφορετικά.
Η Efes θα πέρναγε μπροστά στο σκορ (76-75) αν είχε μετρήσει το σουτ όπως θα έπρεπε. Αντ’ αυτού δέχτηκε τρίποντο στην αμέσως επόμενη επίθεση και βρέθηκε 4 πόντους πίσω.
Η Fener είχε σε μέτρια μέρα τον Baldwin παρά τους 15 πόντους που πέτυχε, αλλά ευτύχησε να πάρει πολλά πράγματα από τον Zagars ο οποίος έδειξε να μην φοβάται να πάρει σουτ στα δύσκολα βγάζοντας clutch χαρακτήρα.
Το πιο ευχάριστο νέο για την ομάδα του Σαρας ωστόσο είναι η αγωνιστική άνοδος του Kem Birch, ο οποίος ήταν ο καλύτερος της Fener στο ντέρμπι. Ο καλός Birch είναι ένας αθλητικός σεντερ από το πάνω ράφι και σίγουρα μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα στη ρακέτα των Τούρκων αν συνεχίσει έτσι.
Το ντέρμπι ήταν ουσιαστικά και μια άτυπη μονομαχία δύο αθλητικών σεντερ με τον Oturu να προσθέτει άλλη μία εξαιρετική εμφάνιση στο ενεργητικό του. Είναι ξεκάθαρα ο πρώτος σέντερ της Efes αυτή τη στιγμή και κανείς δεν θα ήθελε να είναι στη θέση του Poirier που έφυγε από τη Ρεαλ για να μην είναι στη σκιά του Ταβαρες και χθες έπαιξε σκάρτα 12’ έχοντας ισχνότατη προσφορά.
Πλην του εξαιρετικού Oturu η ομάδα του Mijatovic στηρίχτηκε στις κλασσικές αξίες Beaubois και Bryant (μέχρι o τελευταίος να αρχίσει να δαγκώνει κόσμο) για να κάνει την παραλίγο ανατροπή. Σίγουρα περιμένει πολλά περισσότερα από τον μπαρουτοκαπνισμένο NBAer Νwora ο οποίος τα έσπασε (0/6 τρίποντα).
Στο Astroballe είχαμε ένα ντέρμπι των εν δυνάμει χαμηλότερων στρωμάτων του βαθμολογικού πίνακα με την Villeurbanne να ξεκινάει δυνατά στο πρώτο δεκάλεπτο και να καταφέρνει να πάρει τη νίκη στο τέλος παρότι η Virtus ήταν καλύτερη στα υπόλοιπα τρία.
Το brain fart του καλύτερου παίκτη των Ιταλών, Isaia Cordinier στην τελευταία φάση τους στέρησε την ευκαιρία να πάρουν ένα καλό σουτ που θα έστελνε το ματς στην παράταση ή τους Γάλλους στο καναβάτσο.
Το σύνολο του Banchi εξακολουθεί να προβληματίζει δείχνοντας να έχει απωλέσει πολλή από την περσινή δυναμική του που το καθιστούσε έναν αξιόλογο αντίπαλο στην αρχή της σεζόν.
Η Villeurbanne από την άλλη παραμένει εν γένει αδιάφορη σαν ομάδα με μόνο φωτεινό σημείο την παρουσία του νεαρού σέντερ Neal Sako, ο οποίος για δεύτερο συνεχόμενο ματς δείχνει τρομερή προοπτική και μπορεί να διεκδικήσει μια θέση στα ανώτερα πατώματα της Ευρωλίγκας αν συνεχίσει έτσι.
Στη Μαδρίτη η Ρεαλ επανήλθε στον σωστό δρόμο, αυτόν της νίκης, απέναντι σε μια Partizan που μέχρι στιγμής εμφανίζεται ανταγωνιστική χωρίς όμως να μπορεί να κεφαλαιοποιήσει αυτόν τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα στην τελική ευθεία των παιχνιδιών.
Τη διαφορά στο ματς την έκανε ο «παίζω με αναστολή» Campazzo, ο οποίος αντί να βλέπει το ματς από την εξέδρα μετά τα καραγκιοζιλίκια της προηγούμενης εβδομάδας ήταν MVP του ματς με 11 ασιστ.
Με τον αργεντίνο να μοιράζει μαεστρικά το παιχνίδι η Real πήρε πράγματα από πολλούς στο σκοράρισμα και δεν κινδύνεψε ποτέ ουσιαστικά παρότι η Partizan έμενε κοντά στο σκορ.
Το καλό νέο για την ομάδα του Ζοτς είναι η αγωνιστική άνοδος του Carlik Jones που μπορεί να αποδειχτεί κομβική για τη συνέχεια.
Το κακό νέο είναι ότι αυτή τη στιγμή δείχνει να της λείπει απεγνωσμένα ο παίκτης που θα πάρει τη μπάλα στα χέρια του όταν αυτή καίει και θα δημιουργήσει ένα πλαίσιο σιγουριάς για να κάνουν step up και οι υπόλοποι. Της λείπει ο προ διετίας Punter δηλαδή.
Μένει να δούμε αν και στο πρόσωπο ποιου θα τον βρει ο Ζοτς στην πορεία της σεζόν.
Ο φετινός Punter από την άλλη ψάχνει να βρει το ρόλο του στη Barcelona και σίγουρα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ο ηγέτης της ακόμα. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τους Καταλανούς να κάνουν τη δουλειά απέναντι στην Alba στη Βαρκελώνη.
Το σκορ του ημιχρόνου δείχνει τον αγχωτικό χαρακτήρα του ματς στο πρώτο μισό, αλλά το δεύτερο μέρος εξελίχθηκε πολύ ομαλά με την ομάδα του Penaroya να σπάει το ρόδι έχοντας ως κορυφαίο παίχτη της τον Brizuela.
Αυτό είναι σίγουρα καλό για τον ίδιο τον Brizuela, αλλά δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο είναι καλό για την Barcelona η οποία δείχνει ακόμα να μην έχει σταθερό αγωνιστικό χαρακτήρα με ξεκάθαρους ρόλους και ιεραρχίες.
Για την Alba δεν χρειάζεται να πει και πολλά κανείς. Άλλο ένα happy trip στο πλαίσιο του κάνουμε τον γύρο της Ευρώπη με τη Euroleague. Hermansson, McDowel-White και Koumadje τράβηξαν το κουπί για να πάει η βαρκούλα από Βερολίνο Βαρκελώνη και πίσω. Εκδρομή με το κατηχητικό ένα πράγμα.
Στο Μιλάνο η Αρμάνι αφού κατάφερε πρώτα να κάνει το ματς με την νεοφώτιστη Paris ντέρμπι, σκότωσε στο τέλος το “θηρίο” χάρη στον εκπληκτικό Shields και στη σταθερή αξία που λέγεται Mirotic.
Είναι δύσκολο να ασχοληθεί κανείς με τα τεχνικά κομμάτια του παιχνιδιού μιας ομάδας που μετά από τόσα χρόνια με τον ίδιο κόουτς και τόσα χρήματα εξακολουθεί να βγάζει μια “lame” εικόνα στο παρκέ.
Δεν ξέρω αν η Αρμάνι θα ανέβει στην πορεία. Αν θα δικαιολογήσει τα χρήματα που έχουν ξοδευτεί και αν θα διεκδικήσει μια θέση στην εξάδα (όπως αρμόζει στο μπάτζετ και το υλικό της).
Μπορώ όμως με σιγουριά να πω ότι ο Messina δεν περιποιεί τιμή στο δικό του τεράστιο legacy με αυτά που παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια εκεί. Η ανάγκη για αλλαγή στον πάγκο και ανανέωση σε ιδέες και μπασκετικό στυλ φωνάζει καιρό τώρα και θα συνεχίσει να φωνάζει, ακριβώς όσο φωνάζει και η απουσία μιας ηγετικής μορφής στα γκαρντ.
Η Paris από την άλλη έδειξε διάθεση να εμφανιστεί ανταγωνιστική και με το απαραίτητο θράσος εκτός έδρας και αυτό μετράει στα θετικά για μια νεοφώτιστη ομάδα με δεδομένα περιορισμένο ταλέντο στο ρόστερ της. Ο φανταστικός κοντοπίθαρος TJ Shorts ήταν ο καλύτερος του γηπέδου για τους Παριζιάνους με τον Colin Malcolm άξιο συμπαραστάτη.
ΥΓ: Η στήλη δεν έχει σκοπό να σχολιάζει τη διαιτησία συγκεκριμένων ματς για ευνόητους λόγους. Ωστόσο στη δεύτερη αγωνιστική είδαμε κάποιες εξόφθλαμα κακές διαιτητικές αποφάσεις. Έχω πει και στο παρελθόν ότι οι κακές διαιτησίες δεν γίνεται να μένουν ατιμώρητες και η λίγκα να προσποιείται ότι όλα βαίνουν καλώς με τη λογική ότι πρόκειται απλώς για “ανθρώπινα λάθη”. Τα δύο μέτρα και δύο σταθμά στο πως σφυρίζονται οι επαφές στο ίδιο ματς δεν μπορεί να θεωρείται απλώς “ανθρώπινο λάθος” πχ. Το ίδιο ισχύει και όταν αγνοείται ένα εξόφθαλμο goaltending στην crunch time. Οι διαιτητές πρέπει να γνωρίζουν ότι και η δική τους κακή απόδοση θα έχει συνέπειες, αλλιώς δεν θα έχουν κανένα κίνητρο να βελτιωθούν.