Ο κόουτς Αταμάν ανανέωσε για τρία χρόνια και αυτό από μόνο του είναι μια εξαιρετική είδηση για τον Παναθηναϊκό.
Από την άλλη, η αλήθεια είναι ότι μου γεννήθηκαν κάποιες παράπλευρες σκέψεις τις οποίες και θέλω να μοιραστώ μαζί σας.
Υπάρχει μια έντονη τάση στον Έλληνα οπαδό να θέλει να τοτεμοποιεί τον εκάστοτε προπονητή που βλέπει να τον οδηγεί σε επιτυχίες, όπως τις ορίζει ο καθένας.
Αυτό το πράγμα όμως ενέχει παγίδες.
Στο τελευταίο κείμενό μου στο σάιτ γράφω κάπου προς το τέλος αυτό εδώ.
Αυτό το πράγμα έχει οδηγήσει πολλές φορές σε εθελοτυφλία από πλευράς οπαδών σε αποδεδειγμένα λάθος κρίσεις των προπονητών.
Τα παραδείγματα είναι πολλά.
Κάποτε, είχαμε φτάσει σε ένα σημείο να λέμε ότι ο Ζοτς έκανε επίτηδες τα όποια λάθη έκανε, το στάτους του Σέρβου ήταν σε godlike επίπεδα.
Από την άλλη να μου πεις, οκ, 5 Ευρωλίγκες πήρε με την πρώτη του να έρχεται στην πρώτη του χρονιά.
Όπως και να το κάνεις είναι λίγο δύσκολα διαχειρίσιμο.
Ωστόσο παίζει ρόλο και το ύφος του κόουτς σε αισθητικό επίπεδο.
Έχω την αίσθηση ότι όσο πιο πολύ προσιδιάζει στο επίπεδο του δασκάλου/στρατηγού/πνευματικού ηγέτη, τόσο περισσότερο κλικ κάνει στο εδώ κοινό, με αποτέλεσμα να υπάρχει και μεγαλύτερος φανατισμός στην υποστήριξη του εκάστοτε προσώπου.
Είναι βαθιά η ρίζα του Κακού βλέπετε.
Ο Ομπράντοβιτς έκανε απόλυτο φιτ στο concept “Στρατηγός”, είχε έντονα μιλιταριστικά στοιχεία στον τρόπο έκφρασής του.
Αν τα προσθέσεις στις αμέτρητες επιτυχίες που έφερε ως κοινωνός αυτής της εικόνας, ήταν πολύ εύκολο το εδώ κοινό να τον κατατάξει στο επιπεδο “untouchable”.
Για να είμαι ειλικρινής όμως, αν υπάρχει ένας που να αξίζει τη συγκεκριμένη αποδοχή, αυτός ήταν ο Ζοτς, όσο και αν δε μου κάθεται καλά σε επίπεδο νοοτροπίας και θέασης των πραγμάτων γενικότερα.
Θεωρώ ότι οι πάντες πρέπει να κρίνονται βάσει των πράξεών τους, ανεξαρτήτως στάτους. Είναι η ουσία της δημοκρατίας και της σωστής κριτικής σκέψης ή τουλάχιστον αυτή θα έπρεπε να είναι.
Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις, με τον Σέρβο τεχνικό να είναι ακριβώς αυτό.
Ναι έκανε λάθη στην πορεία του, ναι έμεινε εκτός νυμφώνος το 2008 και 2010 και ναι η περσινή Παρτιζάν ήταν κακή.
Έχει όμως 9 Ευρωλίγκες και 200 πρωταθλήματα, κύπελλα και ξέρωγω τί άλλο.
Είναι ο GOAT και είναι τέτοιος βάσει τίτλων, τα hard facts είναι πολύ έντονα για να μην τα λαβεις υπόψιν.
Ωστόσο, εχω παρατηρήσει πως πολλοί εκ των υπολοίπων λαμβάνουν υπέρμετρης αποδοχής βάσει των παραγόντων που τέθηκαν εξ αρχής.
Πχ ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς και ο Γιώργος Μπαρτζώκας ανήκουν σε αυτή την κατηγορία.
Όσο και αν δεν ασχολούμαι με τη μπάλα δε μπορούσα να μη βλέπω γύρω μου τη σχεδόν θρησκευτικού τύπου στήριξη στον Γιοβάνοβιτς, η οποία πατούσε ΠΟΛΥ σε “ηθικά πλεονεκτήματα “ που εκπορεύονταν από το σεμνό και ταπεινό του χαρακτήρα του ή τουλάχιστον αυτής της συγκεκριμένης εικόνας που έβγαζε προς τα έξω.
Αντιλαμβάνομαι ότι η ιδιοκτησία του Παναθηναϊκού στο ποδόσφαιρο είναι υπεύθυνη για τα πλείστα όσα δεινά συμβαίνουν στο τμήμα και ότι ο Ιβάν ήταν κομιστής μιας διαφορετικής αισθητικής και συμπεριφοράς που φαινόταν να πηγαίνει κόντρα σε αυτό – και ως τέτοια έγινε glorified μιας και ο κόσμος είδε ένα “πλάνο”.
Δε μου το βγάζετε όμως από το μυαλό ότι το τόσο γκελ που κάνει ο Ιβάν στον κόσμο είναι και το “ηθικό” του χαρακτήρα του που πατάει πολύ στη Σωκρατική αντίληψη περί Ηθικής.
Ότι ρε παιδί μου ΑΥΤΌ είναι το σωστό πρότυπο συμπεριφοράς και ότι πρέπει να το διαφυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού, αισθανόμενοι μέσα μας ένα φανταστικό ηθικό πλεονέκτημα βάσει του τί έχουμε μάθει να εκτιμούμε ως τέτοιο από όταν ήμασταν μικρά παιδιά.
Για τον κόουτς Μπαρτζώκα τα είπαμε ενδελεχώς στο προηγούμενο κείμενο. Επιπρόσθετα θα πω εδώ ότι βλέπω πολλές ευθείες γραμμές που ενώνονται μεταξύ του Ιβάν και του Μπαρτζώκα ως προς τη συνολική αντιμετώπισή τους από τους οπαδούς και βάσει της αίσθησης του “ηθικού πλεονεκτήματος” που αναφέρθηκε πριν.
Εδώ δεν έχει να κάνει ως αντίδραση προς τη διοίκηση αλλά σε ένα συνδυασμό της επίθεσης που δέχτηκε ο κόουτς από mainstream Μέσα που είναι αντίθετα σε αυτόν συν το συνολικό αφήγημα περί ενός ιδιότυπου “togetherness” που θέλει να βγάλει ο κόουτς στη δεύτερη θητεία του στον Ολυμπιακό.
Υπηρχαν και στους δύο πολλά ψήγματα δασκάλων/πνευματικών – ιδεολογικών ηγετών που ηρθαν να ενδυναμώσουν την ήδη θετικά διακείμενη προς τα πρόσωπά τους αντίληψη.
Που οκ, προφανώς και είναι εξαιρετικοί προπονητές και έχουν καταφέρει πράγματα. Εδώ όμως δε μιλάμε για αυτό το επίπεδο αλλά για μια πολύ πιο meta κατάσταση που εν τέλει τείνει να δικαιολογήσει τα πάντα που έχουν να κάνουν με τυχόν λάθη τους.
Το ότι κάθε κριτική δηλαδή πάνω στα πεπραγμένα τους γίνεται αντιληπτή από τους φανς ως ad hominem επίθεση.
Στην τελική χωρίς να είναι επιπέδου Ομπράντοβιτς κανένας τους, να έχουν κριθεί δηλαδή βάσει των πεπραγμένων τους αυτών καθαυτών.
Και αυτό πατάει πλήρως πάνω στη γενικευμένη αντίληψη περί Ηθικού και γενικότερα Αγαθού.
Ανέφερα όλα τα παραπάνω για να φτάσω στη φάση του Αταμάν και στα όσα βλέπω να διαδραματίζονται σε σχεση με το θέμα του παρόντος κειμένου.
Υπάρχει ένα αρνητικά και ένα θετικό στην όλη ιστορία.
Το αρνητικό είναι ότι ο οπαδός του Παναθηναϊκού ως μέρος του ευρύτερου context που λέγεται Έλληνας οπαδός τείνει να ανεβάσει τον κόουτς που τον έκανε να πανηγυρίσει έντονα ξανά σε ένα πιο meta επίπεδο που λέμε τόση ώρα.
Κοινώς, ότι και να πει ο Σουλτάνος έχει δίκιο κλπ.
Ναι, εννοείται ότι ο Αταμάν έχει αποκτήσει το δικαίωμα να κάνει ότι γουστάρει μετά από τις 3 κατακτήσεις τα 4 τελευταία χρόνια αλλά αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να μην τονιστούν τα όποια λάθη τυχόν γίνουν.
Ο στρουθοκαμηλισμός είναι πρόβλημα γιατί όταν συμβαίνει σε φέρνει στη δυσάρεστη θέση σύγκρουσης με κόσμο που θα υπερασπιστεί το καθετί.
Το θετικό τώρα της συγκεκριμένης κατάστασης είναι ότι ο Αταμάν είναι γενικότερα κουλ (όσον αφορά τη γενικότερη προσέγγιση της φάσης, όχι για την εντός παρκέ συμπεριφορά όπου οκ, είναι ψηλά σε τεχνικές ποινές).
Δεν τον πολυνοιάζει να περάσει κάποια “ιδεολογία” ή “ταπεινό” τρόπο συμπεριφοράς που τόσο πολύ μετράει στην κοινή αντίληψη ως “σωστό”. Το αντίθετο μάλιστα.
Ο Τούρκος κοουτς είναι κοινωνός μιας συμπεριφοράς που γενικά είναι ξένη στο εδώ πλαίσιο και επειδή είναι κάτι που επίσης αναλύθηκε ενδελεχώς στο προηγούμενο κείμενο δε θα επανέλθω.
Το ακόμα πιο θετικό είναι ότι ο Αταμαν είναι κάποιος που δεν έχει πρόβλημα να αναγνωρίσει πρώτος τα λάθη του. Το παράδειγμα της άμεσης παραδοχής του λάθους του με τη μη χρήση του Παπαπέτρου στο Game 1 της σειράς με τη Μακάμπι είναι πολύ ενδεικτικό αυτού που συζητάμε.
Επίσης, αισθάνομαι πως ο ίδιος ο κόουτς απορροφά την πίεση που μπορεί να ασκηθεί από τους οπαδούς έναντι των όποιων παιχτών δεν έπαιξαν καλά, ειδικά από τους σταρς που υπάρχουν περισσότερες απαιτήσεις.
Πχ στον Παναθηναϊκό ήταν πολλές οι φορές που κάναμε τα στραβά μάτια όταν key players υποαπέδιδαν σε κομβικές στιγμές και που αυτό γινόταν έντονο πεδίο αντιπαράθεσης.
Όταν πχ ο Καλάθης στις 3 από τις 4 σειρές πλέι-οφ ήταν κάκιστος ως ο κατά πολύ πιο υψηλά αμοιβόμενος παίχτης του ρόστερ γινόταν της τρελής για το αυτονόητο, ότι δηλαδή ήταν εκ των βασικών υπευθύνων για τους αποκλεισμούς.
Έχει κανένας αμφιβολία ότι ο Αταμάν θα ήταν ο πρώτος που θα κριτίκαρε τον σταρ παίχτη του δημοσίως αν επιδείκνυε τέτοια αγωνιστική συμπεριφορά;
Ή ότι δε θα τον έκανε praise όταν ήταν εξαιρετικός στη σειρά του 2018 με τη Ρεάλ;
Όλο αυτό θα έφερνε την απαραίτητη αποφόρτιση της φάσης και της υπενθύμισης στον ίδιο τον παίχτη ότι οφείλει να είναι καλύτερος.
Απλό είναι, εμείς θέλουμε να το κάνουμε δύσκολο.
Βάσει όλων αυτών τώρα θέλω να πιστεύω πως ο κόσμος του Παναθηναϊκού θα αποφύγει τη συγκεκριμένη λακούβα και θα γίνει όσο κουλ και ευθύς είναι και ο τωρινός προπονητής του.
Βέβαια εδώ πρέπει να τονιστεί ότι αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να βλέπουμε τα σχεδόν γελοία σχόλια που είδαμε κατά τη διάρκεια της περσινής σεζόν.
Δηλαδή του γιατί δεν παίζει ο Μαντζούκας σε μια ομάδα που είχε win now χαρακτήρα και που σε κάθε ήττα γινόταν της τρελής χωρίς κανένα ελαφρυντικό περί νεοσύστατου συνόλου κλπ.
Ο προπονητής έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο και αυτό οφείλει να είναι σεβαστό.
Επίσης μια παράκληση, δε θα ήθελα να ξαναδώ τη φράση in Ataman we trust γιατί το αντίστοιχο με τον Τσάβι δεν πήγε και πολύ καλά. Είναι σαφές ότι το μόνο που κατάφερε αυτό το πράγμα ήταν να βοηθήσει στην εθελοτυφλία που αναφέρεται στο κείμενο.
Από εκεί και πέρα ούτε ο ίδιος ο Αταμάν θέλει να αναδειχθεί σε κάποιου είδους θρησκευτικό ηγέτη, είναι ένας άνθρωπος που δουλεύει στοχευμένα και κυνικά φέρνοντας με αυτόν τον τρόπο τον έναν τίτλο πίσω από τον άλλον.
Στο φινάλε, οι περισσότεροι είμαστε πλέον too old for this shit, το να προσπαθούμε δηλαδή να καταστήσουμε τους προπονητές των ομάδων μας κάτι ως role models για τη ζωή μας. Αν το κάνουμε σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά.
Σίγουρα θα υπάρξει ένα σχετικό overreacting σε περιπτώσεις μεγάλων επιτυχιών, είναι κάτι το απολύτως λογικό, δε ζούμε σε γυάλα. Υπάρχουν όμως αντιληπτές διαφορές μεταξύ των καταστάσεων.
Όπως και να ‘χει, είναι μεγάλη επιτυχία και δείγμα υγείας ότι ανανέωσε από τώρα ο προπονητής που έφερε την πολυπόθητη επιτυχία.
Ο Αταμάν θα είναι εδώ για τρία χρόνια ακόμη για να κάνει τα πράγματα με τον τρόπο που αυτός νομίζει και που από την πρώτη χρονιά τον έκανε ξανά Πρωταθλητή Ευρώπης.
Αναφέρω ότι αναφέρω στο κείμενο ως ένας εκ των μεγάλων φαν του κόουτς long before it was cool γιατί εκτιμώ πως το να προσπαθήσουμε να τον ανάγουμε σε κάποιου είδους superhero θα είναι λάθος μιας και αυτό θα γίνει εν τέλει το golden chain μας.
Και ο Αταμάν δεν έχει καμία ανάγκη από αυτό το πράγμα γιατί κάποτε θα γυρίσει μπούμερανγκ, σχεδόν πάντα το κάνει.
Τρία ακόμη χρόνια λοιπόν, με τον καλύτερο προπονητή της Ευρώπης στο τιμόνι.
Ας το απολαύσουμε.