Ήρωες, μίξερ, μανταλάκια, σερβιέτες
Λάβαρα, κόμικς, σούπερ μάρκετ, ηγέτες.
Υπάρχουν ορισμένοι τύποι που σε στιγματίζουν.
Ανεξαρτήτως συνθήκης. Μπορεί να είναι σε προσωπικό, μπορεί να είναι σε αθλητικό, μπορεί να είναι σε καλλιτεχνικό επίπεδο. Ή μπορεί απλά να τους είδες στο δρόμο και να σου έμειναν. Κάποιοι βρίσκονται να κάνουν κάποια πράγματα με τρόπο που δεν περίμενες να δεις. Και αυτό σε κάνει να τους θυμάσαι. Πολλές φορές για πάντα.
Ένας από αυτούς υπήρξε για μένα ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου.
Άλλοι θα τραγουδούσαν τον Σεμπάστιαν. Ο Παπακωνσταντίνου σπαράζει. Άλλοι θα τραγουδούσαν την Αλίκη. Ο Παπακωνσταντίνου σε βάζει μέσα στο άσυλο ανιάτων και σου εξηγεί.
Κάποιοι κάνουν κάτι, που το κάνουν ιδιαίτερο.
Ο Παναθηναϊκός φέτος είναι πλέον σαφές ότι κινείται σε άλλο επίπεδο. Όχι σε επίπεδο που δεν είχε συνηθίσει τον κόσμο του γιατί ο κόσμος σε αυτό το επίπεδο είχε συνηθίσει. Αυτός είναι και ο λόγος που παρά την ιστορικά απότομη αλλαγή επιπέδου και απαιτήσεων, ο κόσμος αντί να λειτουργεί στη λογική νεόπλουτου που ζητάει αλόγιστα, περισσότερο λειτουργεί στη λογική χαλιναγώγησης των κρυφών -ή όχι και τόσο- επιθυμιών του.
Ο Παναθηναϊκός τέλος πάντων κινείται σε επίπεδο που είχε ξεχάσει πώς είναι να κινείται.
Και κυρίως είχε ξεχάσει με τί παίκτες το έκανε.
Το καλάθι που βάζει ο Ναν στη Βίρτους, το βάζει επειδή δεν θα έπρεπε να παίζει εδώ αλλά στο ΝΒΑ. Όχι για τη δυσκολία, αλλά για τη νοοτροπία. Για τα mentals. Επειδή όταν τον ρώτησαν τις προάλλες είπε ότι πιστεύει πως είναι ο καλύτερος παίκτης της Ευρώπης.
Αυτό δηλαδή που πρέπει να πιστεύει ένας παίκτης που ο ρόλος του είναι να διαχειρίζεται πολλές ή μάλλον τις περισσότερες κατοχές της ομάδας του.
Το καλάθι που βάζει ο Γκριγκόνις στη Βίρτους, το βάζει επειδή παίζει στο σωστό ρόλο. Το ίδιο και ο Γκραντ. Ένας προς έναν οι διακριθέντες της φετινής χρονιάς είναι πολλοί και το step-up σχεδόν όλων των μελών του βασικού rotation σε λειτουργικό επίπεδο είναι εκκωφαντικό.
Παρόλα αυτά, πιάνω ξανά και ξανά τον εαυτό μου να θέλω να μιλήσω για τον Κώστα Σλούκα.
Για τον Σλούκα έχω αναφερθεί ξανά μετά το παιχνίδι με τη Μονακό.
Όσο και όταν ήρθε στον Παναθηναϊκό.
Ο λόγος είναι και στις δύο περιπτώσεις ο ίδιος.
Ο Παναθηναϊκός με την παρουσία του Σλούκα στο παρκέ βρίσκει αυτό που ήλπιζα να βρει άμα τη αφίξει του στην ομάδα. Για να είμαι ωστόσο ειλικρινής δεν περίμενα να το δώσει στο βαθμό που το κάνει τη φετινή χρονιά.
Συνολικά, όπως και στην περίπτωση του Γκραντ όπως και του Γκριγκόνις όπως και του Λεσόρτ, δεδομένων των συνθηκών που έχουν δημιουργηθεί στον Παναθηναϊκό σαν οργανισμό και των χρόνων που έχουν περάσει από την τελευταία φορά που η ομάδα του ήταν πραγματικά dominant στην Ευρώπη, συνηθίζεις να κρατάς πολύ περισσότερες άμυνες απέναντι στις προσδοκίες σου.
Στην προκειμένη περίπτωση αν το έκανες θα έπεφτες έξω. Όπως και έγινε.
Ο Αταμάν, που ειρήσθω εν παρόδω να πούμε ότι για μένα είναι ο αναμφισβήτητος COTY, βρήκε ρόλους σε όλους τους παίκτες του rotation -πλέον σε όλους ανεξαιρέτως- και οριακά όλοι έχουν απαντήσει με ένα επιβλητικό overperformance.
Αλλά ο Σλούκας..
Προτού καταθέσω την άποψη μου ως προς το impact του συγκεκριμένου παίκτη να πω ότι σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα κουβέντα που είχα κάποια στιγμή με τα παιδιά από τους Shot Clock, τέθηκε το θέμα ως προς το ότι όλο το σύστημα του Παναθηναϊκού απορρέει από τη βαρύτητα και το ταλέντο του Κέντρικ Ναν. Έγινε μάλιστα και μια εξαιρετική παρομοίωση με το κατά πόσο το Μαϊάμι των τίτλων ήταν η ομάδα του Λεμπρόν ή του Γουέιντ. Εξαιρετικές παρομοιώσεις και εξαιρετικό θέμα συζήτησης που μου δίνει πάσα για αυτό που θέλω να πω.
Να αναφέρω αρχικά ότι τη γνώμη μου για το gravity ενός παίκτη σαν τον Ναν στον Παναθηναϊκό την είχα καταθέσει κατά τον ερχομό του.
Πιο συγκεκριμένα, με την άποψη που μιλάει για την βαρύτητα της παρουσίας ενός παίκτη με τα χαρακτηριστικά του Ναν σε μια ομάδα συμφωνώ απόλυτα και είναι κάτι που περίμενα χρόνια στον Παναθηναϊκό.
Οι παίκτες με πραγματική βαρύτητα που πέρασαν από την ομάδα την τελευταία δεκαετία είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Και όταν λέω βαρύτητα εννοώ Διαμαντίδης-βαρύτητα. Εννοώ Μποντιρόγκα-βαρύτητα. Δεν συγκρίνω τον Ναν με κανέναν από τους προαναφερθέντες προφανώς. Τονίζω την δομική ανάγκη της ύπαρξης παίκτη -ή παικτών ακόμα καλύτερα- με προσωπική φάση και mentals στην λειτουργία μιας ομάδας.
Να θυμίσω σε όσους είναι ελαφρώς παλαιότεροι, ότι ένα από τα βασικά προβλήματα που δημιούργησε η δεύτερη σεζόν του Μάλκοβιτς μετά το Ευρωπαϊκό ήταν το σπάσιμο της ομάδας των σταρ στους οποίους πάντα είχε μια αντιπάθεια -εξ ου και ο τσακωμός με τον Ντομινίκ και η αποχώρηση του τελευταίου πριν τους τελικούς- και η αντικατάσταση τους από ένα τύποις ομαδικό μπάσκετ στρατιωτών. Καλών μεν -βλέπε Σκονοκίνι, Νικόλα, Φεράν, Κοχ, Αμίτσι κτλ- στρατιωτών δε.
Κάτι ανάλογο με αυτό που επιχειρεί ο Μπαρτζώκας φέτος. Στοιχείο που να πω πάλι παρενθετικά ότι δεν ξέρω αν θα του βγει. Ξέρω ωστόσο ότι προέρχεται από την ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη των επιτυχημένων προπονητών να επιβάλουν τον τρόπο τους με αποτέλεσμα ορισμένες φορές να ξεχνάνε ότι το μπάσκετ το παίζουν οι αθλητές.
Και εκείνος ο Παναθηναϊκός είχε βρεθεί με ηγέτη στο παρκέ τον Μπάιρον Ντίνκινς που μόλις είχε έρθει από τον Πανιώνιο.
Enter Κέντρικ Ναν.
Ο Ναν έρχεται στον Παναθηναϊκό του Αταμάν και παίρνει κατευθείαν το μεγαλύτερο usage μακράν του δευτέρου.
Για την ακρίβεια ο Ναν παίρνει το δεύτερο μεγαλύτερο usage της διοργάνωσης με 32%. Ο μόνος που τον περνάει είναι ο Μάρκους Χάουαρντ του 36%, ενώ τον ακολουθεί ο Ναπίερ με 31%. Από τις ομάδες 4αδας δε, πρέπει να πάμε στην 7η θέση και τον Μαικ Τζέιμς του 29%. Από τον Παναθηναϊκό δε, ο ακριβώς επόμενος στη σχετική λίστα είναι ο Κώστας Σλούκας που βρίσκεται στην… 65η θέση.
Ο Ναν παίζει. Και παίζει πολύ. Αυτό ωστόσο που τον καθιστά πρόβλημα για τις αντίπαλες άμυνες είναι οι τρόποι που μπορεί να λειτουργήσει.
His bag που λένε και στο χωριό.
Για να έχουμε μια εικόνα αυτού που λέμε, ο Ναν από την πρώτη δεκάδα γκαρντ σε USG, έχει την υψηλότερη συχνότητα τελειώματος της φάσης στο καλάθι με 12%. Ακολουθούν Κάρσεν Έντουαρντς και Κίναν Έβανς με 10% και από εκεί και πέρα μονοψήφια μέχρι την θέση.. 23 και τον Στέρλιγνκ Μπράουν.
Την ίδια στιγμή, έχει την υψηλότερη συχνότητα τελειωμάτων στο ζωγραφιστό από τους πρώτους 20 γκαρντ σε USG με 27% και την 6η υψηλότερη από μέση απόσταση με 12%. Για να έχουμε ένα σημείο αναφοράς, τα ίδια νούμερα για Τζέιμς, Λάρκιν και Καμπάτσο είναι 5%-20%-17%, 8%-18%-7% και 7%-25%-2% αντίστοιχα.
Με άλλα λόγια, η επιθετικότητα του Ναν προς το καλάθι και το εύρος των τρόπων που μπορεί να απειλήσει αποτελούν κινητήρια δύναμη για τον φετινό Παναθηναϊκό και βασικός λόγος του ξεκλειδώματος της ομάδας από τη στιγμή που μπήκε σε αυτήν.
Και τέλος πάντων είναι ο παίκτης που προχτές στραβώνει που δεν του βγαίνει η φάση και βάζει ένα fade-away από το πλάι πάνω σε άμυνα.
Εν ολίγοις και έχοντας πλέον εικόνα από το σύνολο της κανονικής σεζόν, αυτή η ομάδα είναι ένα άθροισμα από επιμέρους success stories. Με έναν προπονητή στον οποίο οφείλεται το μεγαλύτερο μερίδιο του κατορθώματος.
Ή μάλλον όχι μερίδιο. Κύδος. Για τα πάντα.
Με παίκτες που βρήκαν τον ρόλο τους και απέδωσαν καλύτερα και από τις πλέον αισιόδοξες προβλέψεις μιας ομάδας που το πρόσφατο παρελθόν δεν σου έδινε μεγάλο χώρο για αισιόδοξες προβλέψεις, χωρίς τουλάχιστον να χαρακτηριστείς αιθεροβάμων.
Και με τον Κώστα Σλούκα ανάμεσα τους.
Στα χέρια το ποτήρι τα μάτια μου κλειστά, τα δάχτυλα χτυπάνε τον πάγκο ρυθμικά και ξεκινάω.
Ο Σλούκας παίζει φέτος κατά μ.ο 26 λεπτά. Περίπου όσο έπαιζε στη Φενέρ και σχεδόν 4 λεπτά περισσότερο από όσο έπαιζε πέρσι στον Ολυμπιακό. Παίρνει 4 παρά κάτι δίποντα και 4 και κάτι τρίποντα ανά παιχνίδι.
Παίρνει δηλαδή τις λιγότερες προσπάθειες εντός πεδιάς από την πρώτη του χρονιά στη Φενέρ τη σεζόν 15-16 και την δεύτερη χρονιά του στον Ολυμπιακό το 12-13 και περίπου ένα τρίποντο λιγότερο από όσο έπαιρνε στην δεύτερη θητεία του στον Ολυμπιακό και σχεδόν όσα έπαιρνε κατά μ.ο στη Φενέρ.
Την ίδια στιγμή σουτάρει για 2 πόντους με το δεύτερο καλύτερο ποσοστό της καριέρας του (55%), μετά το 58% της σεζόν 18-19 στη Φενέρ και για 3 πόντους στο μέσο όρο καριέρας του (39%) και 7% πάνω από πέρσι (32%).
Εν ολίγοις, ο Σλούκας παίζει περισσότερο, σουτάρει λιγότερο και σουτάρει καλύτερα.
Είναι σύνηθες για παίκτες με εμπειρία να ξέρουν πώς να τη βγάλουν στο παρκέ όχι μόνο σε όρους διαβάσματος του παιχνιδιού, ή διαχείρισης των συναισθημάτων τους αλλά και σε όρους επιλογής των σουτ τους.
Ο Λεμπρόν Τζέιμς παίρνει φέτος 4 δίποντα και 2 τρίποντα λιγότερα από πέρσι και σουτάρει με το καλύτερο ποσοστό της καριέρας του στους Λέικερς στο δίποντο (53.6%) και της καριέρας του γενικότερα στο τρίποντο (41.6%). Ο Διαμαντίδης αν μιλάμε για Παναθηναϊκό, υπήρξε ο ορισμός αυτού του πράγματος με νούμερα που καλύτερα να μην ξεκινήσουμε να παραθέτουμε γιατί δεν θα τελειώσουμε.
Ο Ουέστμπρουκ από την άλλη προχτές έκανε ένα fade-away μέσα στο ζωγραφιστό και η μπάλα πήγε πίσω από τη μπασκέτα.
Τα νούμερα είναι ο καλύτερος τρόπος να πεις ψέματα. Απλά σε ορισμένες περιπτώσεις τα νούμερα επιβεβαιώνουν όσα βλέπεις με τα μάτια σου.
Ο Σλούκας αυτή τη στιγμή έχει το τρίτο μεγαλύτερο +/- της Ευρωλίγκας. Το πρώτο το έχει ο Καμπάτσο. Ο μοναδικός έτερος γκαρντ της πρώτης πεντάδας. Ο Σλούκας έχει 7% υψηλότερο eFG% έναντι του Καμπάτσο, με 57% έναντι 50% και 7% υψηλότερο TS%, με 64% έναντι 57%. Ταβάρες, Ντεκ και Βέσελι οι υπόλοιποι.
Ο Σλούκας έχει το υψηλότερο NetRtg και από τους 5.
Για την ακρίβεια, από τους παίκτες που παίζουν τουλάχιστον 20 λεπτά, ο Σλούκας έχει το τέταρτο υψηλότερο NetRtg της διοργάνωσης με 30.1 (πρώτος στη σχετική κατηγορία ο Μουστάφα Φαλ), ενώ από τους γκαρντ είναι δεύτερος πίσω από τον Κίναν Έβανς. Fun fact, τρίτος είναι ο Τζέριαν Γκραντ, αλλά αυτός είναι μια άλλη κατηγορία από μόνος του.
Επίσης συμπληρωματικά -ή με πολλά θαυμαστικά στο τέλος- του eye test που λέγαμε, ο Σλούκας έχει το υψηλότερο NetRtg της διοργάνωσης στα τέταρτα δεκάλεπτα με 31.5. Με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για μια ομάδα με υψηλούς στόχους.
Ο Σλούκας εκείνο, ο Σλούκας το άλλο. Τίποτα από τα παραπάνω δεν θα είχε σημασία αν ο συγκεκριμένος παίκτης δεν είχε το impact που έχει στον συγκεκριμένο οργανισμό.
Και το impact σίγουρα δεν μετριέται.
Όταν έκανε νόημα στους συμπαίκτες του να ανοίξουν για να βάλει ο Ναν το τρίποντο στην Αρμάνι, η στατιστική δεν έδειξε τίποτα. Όταν έκανε νόημα στον Γκραντ να πάει στη γωνία για να βάλει ο Χουάντσο το τρίποντο στη Μπάγερν, η στατιστική δεν έδειξε τίποτα. Όταν έχανες 65-66 στο τέταρτο δεκάλεπτο με τη Μπαρτσελόνα και σηκώθηκε μετά από ντρίμπλα με τον αμυντικό μπροστά του, η στατιστική έδειξε ένα τρίποντο. Όταν έχανες 76-74 στο τελευταίο λεπτό με τη Βίρτους και ξεκίνησε ντράιβ, η στατιστική έδειξε ένα κερδισμένο φάουλ. Όταν έκανε 8-0 σερί η Μπάγερν και έχανες 65-63, η στατιστική έδειξε ένα τρίποντο.
Ο κατάλογος με πράγματα που κάνει και δεν φαίνονται στη στατιστική είναι ισοπεδωτικά μεγάλος και δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε κανένα κείμενο.
Ο Αταμάν έχει δώσει φέτος στον Σλούκα τη μπαγκέτα της ομάδας και ο τελευταίος εδώ και καιρό παραδίδει μαθήματα που δεν μπορεί να καταγράψει κανένα νούμερο και καμία στατιστική κατηγορία στην πραγματική τους διάσταση. Στην επίδραση του στο παιχνίδι του Ναν. Στη χρονιά καριέρας του Λεσόρτ. Στη χρονιά καριέρας του Ντίνου. Στο παιχνίδι των πλάγιων. Ο Παναθηναϊκός παίρνει το 44% των τριπόντων του (5ος σε όλη τη διοργάνωση στη σχετική κατηγορία), το 22% των διπόντων και το 23% των βολών από ασίστ του Σλούκα. Ή για να το πούμε διαφορετικά, σε ένα από τα δύο τρίποντα, ένα από τα πέντε δίποντα και μία από τις τέσσερις βολές που βάζει ο Παναθηναϊκός, από πίσω βρίσκεται ο Σλούκας. Και το κάνει σε 25 λεπτά παιχνιδιού.
Πώς να το καταγράψεις αυτό;
Ο παίκτης εδώ και πολύ καιρό είναι η αφετηρία ολόκληρης της επιθετικής λειτουργίας της ομάδας. Δεν είναι κανένα καλάθι και καμία ασίστ. Είναι όλα. Είναι το συνεχές διάβασμα όλων των φάσεων. Είναι το φονικό σουτ σαν διαρκής εναλλακτική επιλογή. Είναι η εκκωφαντική ηρεμία που δίνει από τη στιγμή που πατάει στο παρκέ. Είναι το hustle στην άμυνα. Ναι, το είδαμε και αυτό.
Είναι πάνω από όλα, η απόλυτη επιβολή του ρυθμού του στα ματς.
Τα intangibles είναι μεγάλο πράγμα στο μπάσκετ. Είναι αυτά που φέρνουν μαζί τους παίκτες-νικητές και συμπαρασύρουν έναν ολόκληρο οργανισμό. Είναι ακριβώς αυτά που είχε ανάγκη ο Παναθηναϊκός εδώ και πολλά χρόνια.
Είχα πει ξανά πως όταν υπέγραψε ο Σλούκας δεν το πίστευα κυρίως γιατί οι ομάδες που έχουν τέτοιους παίκτες δεν τους αφήνουν. Από τη στιγμή που έγινε όμως, δεν κρύβω ότι χαίρομαι την κάθε στιγμή που βρίσκεται στην ομάδα μου.
Ο Παναθηναϊκός έχει μία από τις πιο ιστορικές φανέλες στην Ευρώπη. Μία από τις ιστορικότερες έδρες στην Ευρώπη. Και είναι ταυτισμένος με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο με τους μεγαλύτερους θρύλους του θεσμού. Το κοινό έχει δει επιτυχίες και έχει δει μεγάλους παίκτες.
Η ανάμνηση τους όμως είχε αρχίσει να γίνεται όλο και πιο μακρινή.
Το βλέπεις σε κάθε κίνηση του Σλούκα από την αρχή της χρονιάς ότι θέλει να αφήσει πίσω του πράγματα στο σύλλογο. Να γίνει μέρος της ιστορίας της ομάδας.
Δεν ξέρω πώς θα τελειώσει η χρονιά. Θα πω απλά ότι εύχομαι να μείνει στην ιστορία της με τον τρόπο που θα ήθελε αυτός. Από τη μέρα που ήρθε κάποιοι στον Παναθηναϊκό δεν υπάρχουν κι είναι εδώ.
Μετά το ματς με τη Μπαρτσελόνα, όταν ο κόσμος τραγούδησε το όνομα του, δήλωσε ότι: “ αν αναλογιστούμε για ποιους παικταράδες έχουν τραγουδήσει οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού είναι συγκινητικό.”
Κάποιος έπρεπε να του πει ότι συγκινητικό είναι ότι παιχταράδες σαν αυτόν παίζουν ξανά για τον Παναθηναϊκό.
Στο «Για Μενα Τραγουδώ» το σημείο που ο Παπακωνσταντίνου τραγουδάει πριν το τελευταίο ρεφρέν «και γω μες στο χαμό» είναι ένα σημείο που πάντα με ανατρίχιαζε.
Είπαμε, κάποιοι κάνουν κάτι, που το κάνουν ιδιαίτερο.
Ο Κώστας Σλούκας είναι ένας από αυτούς.
Stats via hackastat.