Το πρωί του αγώνα με τη Μονακό σκεφτόμουν μελαγχολικά πόσα χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία φορά που είχα την αίσθηση ότι ο Παναθηναϊκός πάει για να διεκδικήσει στα ίσα τη νίκη σε έδρα ισχυρού αντιπάλου.
Πάρα πολλά. Ούτε κι εγώ δεν ξέρω πόσα.
Κάμποσες ώρες μετά η ομάδα φρόντισε να βάλει τη μελαγχολία μου στο χρονοντούλαπο της ιστορίας κάνοντας την πολυπόθητη μεγάλη εκτός έδρας νίκη που έψαχνε από την αρχή της χρονιάς για να μπορέσει να πιστέψει στον εαυτό της.
Να δώσει οντότητα, σώμα και ψυχή, στη σκέψη ότι αργά αλλά σταθερά επιστρέφει στο σωστό αγωνιστικό της μέγεθος.
Οι νίκες, ως γνωστόν, έχουν πολλούς πατεράδες σε αντίθεση με τις ήττες που συχνά είναι ορφανές.
Και αυτή ήταν μια μεγάλη νίκη, μερίδιο στην οποία έχουν πολλοί.
Πρώτος και καλύτερος ο «Ice Man» Marius Grigonis που με νεύρα από ατσάλι και χέρι αλφάδι έστειλε την μπάλα να προσγειωθεί απαλά στο πλεχτό, ρίχνοντας τη Μονακό στο καναβάτσο.
Nothing but net και «καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα» στα λιθουανικά από έναν τύπο που φέτος αποδεικνύεται λίρα εκατό στο επιθετικό κομμάτι.
Ο Κώστας Σλούκας που για άλλη μια βραδιά ήταν το κομπιούτερ της ομάδας, ο βηματοδότης της. Αυτός που ρύθμιζε τον παλμό της και έδινε ηρεμία και κατεύθυνση στο παιχνίδι της, όταν το γήπεδο έμοιαζε να γέρνει.
Το τεράστιο τρίποντο του για το 84-84 ήταν το κερασάκι στην τούρτα άλλης μια γεμάτης εμφάνισης ενός παίχτη που βρίσκεται ξεκάθαρα σε αποστολή ως ο απόλυτος επαγγελματίας που πλέον παίζει στην ομάδα που γουστάρει.
Δεν υπάρχει καλύτερος συνδυασμός από αυτόν.
Ο Ντίνος Μήτογλου που έκανε άλλο ένα καλό ματς, αλλά ό,τι κι αν έκανε επί 39 λεπτά και 57,5 δεύτερα το επισκίασε η ψυχραιμία του στην τελευταία φάση.
Αδειάζει με προσποίηση τον προσωπικό του αντίπαλο, τον Brown, παίρνει τη μπάλα και ενώ έχει πέσει πάνω του όλο το σύμπαν αυτός με ολύμπια ψυχραιμία βλέπει τον ελεύθερο Grigonis και δίνει την ασίστ της χρονιάς για το τριφύλλι μέχρι στιγμής.
Ο «φευγάτος» (lol και ξανά lol) Vildoza που ήταν πολύ καλός στην άμυνα, στάθηκε επάξια δίπλα στον Σλούκα στην οργάνωση, και κράτησε με τα τρίποντα του τον ΠΑΟ στο ματς όταν οι συμπαίκτες του δεν έβλεπαν το καλάθι.
Αλήθεια, είναι δυνατόν να κυκλοφορούν σενάρια αλλαγής αυτού του παίκτη;
Ο MVP του ματς Μathias Lessort που, παρότι οι διαιτητές έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να βρεθεί εκτός παιχνδιού από νωρίς, έβαλε ακόμη μία φορά την υπογραφή του στη νίκη με clutch plays και στις δύο πλευρές του παρκέ όταν η μπάλα έκαιγε.
Ο φοβερός και τρομερός Kendrick Nunn που επί τρία δεκάλεπτα ήταν εκτός ματς, βλέποντας όλα τα σουτ του να βρίσκουν σίδερο, αλλά στο τέταρτο δεκάλεπτο μπήκε χωρίς φόβο και με πολύ πάθος, παίρνοντας όλη την ευθύνη μιας τεράστιας ανατροπής πάνω του.
Ένας παίχτης που κάθε μέρα που περνάει φαντάζει ως ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί σε μια ομάδα που έψαχνε μια σημαντική προσθήκη τέλη Οκτώβρη.
Η όλη στάση του, ο επαγγελματισμός του, ο τρόπος που έχει ενσωματωθεί στην ομάδα, που μαθαίνει το παιχνίδι και προσαρμόζεται κάθε μέρα και περισσότερο στις ιδιαιτερότητες της Ευρωλίγκας.
Ο τρόπος που τα κολλάει στην επίθεση χωρίς να κλέβει καθόλου στη άμυνα.
Για όλους αυτούς τους λόγους η επιλογή του να προτιμήσει τον Παναθηναϊκό από όλους τους ευρωπαϊκούς μνηστήρες που τον κυνήγησαν μέχρι τέλους μοιάζει ευλογία.
Και φυσικά δεν γίνεται να μην αναφέρουμε τον Ergin Ataman, last but not least.
Mόνο και μόνο για το γεγονός ότι επέμεινε στον Nunn όταν όλοι από τον καναπέ μας φωνάζαμε «βγάλτον και μην τον ξαναβάλεις».
Ο Ataman αποφάσισε να δείξει εμπιστοσύνη στον παίχτη του, να ζήσει και να πεθάνει με το ταλέντο του. Και αυτός το ανταπέδωσε όταν έπρεπε για να αποδειχθεί για ακόμη μία φορά ότι όσα ξέρει ο νοικοκύρης (βλέπε προπονητής) δεν τα ξέρει ο κόσμος όλος.
Στον Ataman αξίζει και όλο το credit για το γεγονός ότι η ομάδα κάνει ένα εξαιρετικό τέταρτο δεκάλεπτο όπου με την εμφάνισή της ουσιαστικά σβήνει τα λάθη και τις αστοχίες που προηγήθηκαν.
Γιατί στην τεράστια αυτή νίκη τα πράγματα κάθε άλλο παρά ονειρικά ήταν.
Ο Παναθηναϊκός επί τρία δεκάλεπτα έβγαλε και πάλι το γνωστό προβληματικό πρόσωπο, έχοντας κάποια διαστήματα καλού μπάσκετ και μεγάλα κενά όπου τα παιδαριώδη λάθη σε άμυνα και επίθεση έχυναν την καρδάρα με το γάλα.
Το τελευταίο λεπτό του πρώτου ημιχρόνου και το τελευταίο λεπτό του τρίτου δεκαλέπτου είναι τα πλέον ενδεικτικά, όταν έδωσε το δικαίωμα στη Μονακό να αυξήσει στο κλείσιμο τη διαφορά από τον 1 στους 7 πόντους και από τους 5 στους 11 αντίστοιχα.
Όταν στο τρίτο δεκάλεπτο η διαφορά άγγιξε σε κάποιο σημείο τους 15 πόντους, η σκέψη μου ήταν ότι οδεύουμε ολοταχώς προς άλλη μία απογοητευτική εμφάνιση εκτός έδρας, καθώς η Μονακό έμοιαζε να ελέγχει πλήρως το ματς.
Ως δια μαγείας όλα αυτά άλλαξαν στο τέταρτο δεκάλεπτο.
Με μπροστάρηδες τους Nunn και Σλούκα που έδωσαν τον τόνο ο ΠΑΟ έβγαζε vibes ότι θα πουλήσει ακριβά το τομάρι του.
Έβγαζε τον πολυπόθητο χαρακτήρα που θέλουμε να βλέπουμε εκτός έδρας.
Στο τελευταίο λεπτό του αγώνα παρότι όλα έδειχναν ότι οδεύουμε προς μία ηρωική εκτός έδρας ήττα, είχα περιέργως ένα αίσθημα ικανοποίησης για το εντυπωσιακό come back που είχαμε κάνει.
Είχα την αίσθηση ότι παρόλα τα αγωνιστικά θέματα που είναι ακόμα εκεί. Παρόλα τα λάθη και τις παιδικές ασθένειες που χρειάζονται ακόμα αρκετή δουλειά, η ομάδα έχει επιτέλους κάνει το κλικ στο πνευματικό κομμάτι.
Και αυτό με έκανε χαρούμενο παρότι φοβόμουν ότι θα μέναμε για άλλη μια φορά με την πικρή γεύση μιας ήττας στις λεπτομέρειες.
Little did I know…
Η τύχη βοηθάει τους ικανούς και κυρίως αυτούς που δεν φοβούνται. Και αν κάτι απουσίαζε πλήρως από τον Παναθηναϊκό του τέταρτου δεκαλέπτου ήταν ο φόβος.
Και στον πρωταθλητισμό αυτό είναι το μεγαλύτερο ατού για μια ομάδα που δεδομένα έχει πολύ ταλέντο.
Μπορεί το γκολ-φαουλ του Okobo να έμοιαζε καταδικαστικό (αδιανόητο ότι κατάφερε να σκοράρει από αυτή τη θέση με τον τρόπο που του έγινε το φάουλ), αλλά το λάθος που έκανε ο Γάλλος στη βολή ήταν οιωνός.
Βασικά ήταν τα χρωστούμενα της θεάς τύχης σε μια ομάδα που μέχρι τώρα έβλεπε μόνο την πλάτη της τύχης στα κρίσιμα, και που σήμερα με την πνευματική σκληράδα που έβγαλε στο τέταρτο δεκάλεπτο είπε με εμφατικό τρόπο ως εδώ!
Στο Μονακό είδαμε κάποια πολύ μικρά στιγμιότυπα από μια μελλοντική μπασκετική ουτοπία όπου τα 4 ταλαντούχα γκαρντ που διαθέτει ο Παναθηναϊκός θα συντονιστούν και θα ξετυλίγουν ταυτόχρονα στο παρκέ το ταλέντο τους χωρίς τσιγκουνιές.
Ακόμα δεν είμαστε εκεί. Βασικά έχουμε αρκετό δρόμο για να φτάσουμε εκεί.
Ωστόσο η νίκη στην έδρα μιας ομάδας που είναι από τα βασικά φαβορί για την 4αδα και μια θέση στο F4. Μιας ομάδας με αθλητικότητα, αμυντική σκληράδα και κάμποσο επιθετικό ταλέντο, μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής του νέου Παναθηναϊκού.
Ενός Παναθηναϊκού που κάνει αργά αλλά σταθερά βήματα στον δρόμο της επιστροφής στη θέση που του αξίζει.
Ενός Παναθηναϊκού που πλέον πάει στο Μιλάνο απαιτώντας απο τον εαυτό του όχι απλώς μια καλή εμφάνιση, αλλά τη νίκη απέναντι στη σκληρή μεν προβληματική δε ομάδα του Μεσίνα.
Όχι γιατί η ήττα θα είναι κάποιου είδους καταστροφή, αλλά γιατί στον πρωταθλητισμό δεν υπάρχει καλύτερος εθισμός από τον εθισμό στη νίκη.